ANAΛΩΣIMA Eπεκτάσεις χωρικών υδάτων

Στο βαγόνι του ηλεκτρικού κάνει ζέστη. Ο ήλιος μπαίνει απ’ τα παράθυρα απαθής,
ψήνει τον αέρα. Λίγη σκιά μόνο στους σταθμούς και τη στιγμή που περνά το τρένο
από εκείνο το σκεπασμένο ποτάμι. Για ένα ή δύο δευτερόλεπτα οι επιβάτες
ερχόμαστε σε επαφή με το υγρό του σκοτεινού μυστηριώδους χειμάρρου. Τι είναι
το νερό αυτό; Νερό, τρόπος του λέγειν δηλαδή, σε κάθε κυβικό εκατοστό του θα
βρίσκεται γραμμένη η αποχετευτική ιστορία βορείων και νοτίων προαστίων. Ωστόσο
κυλά, ή έτσι δείχνει, σε κάτι σαν τσιμεντένια κοίτη, σκεπασμένη σε όλο το
μήκος της, όσο βλέπουμε περνώντας γρήγορα. Επιβάτες εμείς σιωπηλοί, χωρίς
λέξεις, χωρίς περιγραφικές ικανότητες, ανίκανοι να διεκδικήσουμε το όνομα, την
ύπαρξη, την αποκατάσταση και την αναγνώριση αυτού του πράγματος, που ίσως να
είναι το ποτάμι της Αθήνας. Ίσως να είναι ο περίφημος από αρχαιοτάτων χρόνων
Κηφισός. Ο θεός με το πελασγικό όνομα. H υδάτινη φλέβα που μας έχουν κλέψει.
Το ποτάμι που ξέχασαν, όταν έφτιαξαν τη νεοκλασική Αθήνα, να κατοχυρώσουν, να
προστατεύσουν, να διαμορφώσουν, να του χτίσουν γέφυρες, με μπρούτζινους
φανοστάτες και κιγκλιδώματα, στις οποίες θα έδιναν ένδοξα ονόματα ηρώων, να
του φυτέψουν ευκαλύπτους στην όχθη, ή να αφήσουν τα πλατάνια που ίσως θα
υπήρχαν. Σιωπηλά το κοιτάμε το έρμο και σκοτεινό νερό, σιωπηλά προσπερνάμε.
Δεν θα βγούμε στις πλατείες να διεκδικήσουμε πίσω το ποτάμι μας, το υδάτινο
ρεύμα μας, τα χωρικά ύδατα της καθημερινότητάς μας. Δεν ξέρουμε να
διεκδικούμε, παρά τις διαδηλώσεις που κάθε μέρα δυσκολεύουν την κυκλοφορία στο
κέντρο της Αθήνας. Δεν ξέρουμε να απαιτούμε αυτά που μας ανήκουν, δεν ξέρουμε
ούτε καν να τα ονομάζουμε.