Οι… νομάδες του τουρισμού

«Κάθε χρόνο λίγο πριν από το Πάσχα πακετάρουμε τα πράγματά μας – ρούχα,
βιβλία, παιχνίδια… – και αναχωρούμε για την Ίο. Λειτουργούμε το εστιατόριό
μας για περίπου 6 μήνες, όσο δηλαδή κρατάει η τουριστική κίνηση. Τον χειμώνα
όμως το νησί είναι “νεκρό”, η δουλειά μειώνεται κατακόρυφα. Γι’ αυτό τα
μαζεύουμε και πάλι και επιστρέφουμε στην Αθήνα».

Τα κουράγια της Αρχοντούλας Καρακίτσου, που έχει «μοιράσει» τη ζωή της μεταξύ Αθήνας και Μήλου, έχουν εξαντληθεί. Γι’ αυτό και αποφάσισαν με τον σύζυγό της: «Να εγκατασταθούμε μόνιμα στη Μήλο όταν τα παιδιά αρχίσουν το σχολείο». H οικογένεια Λαμπάρα (στην ένθετη φωτό) μοιράζει τη ζωή της μεταξύ Αθήνας και Ίου τα τελευταία 25 χρόνια

Εδώ και 25 χρόνια η οικογένεια Λαμπάρα μοιράζει τη ζωή της μεταξύ Αθήνας και
Ίου, όπου… μεταναστεύει κάθε χρόνο την άνοιξη: στην Ίο η οικογένεια διατηρεί
εστιατόριο και έτσι μαζί με τους γονείς μεταναστεύουν και τα παιδιά,
αλλάζοντας εκτός από πόλη και σχολείο. Περίπου 90.000 άνθρωποι από τους
περίπου 360.000 που απασχολούνται εποχικά στον τομέα του τουρισμού
υποχρεώνονται να μετακινούνται μακριά από τον τόπο της μόνιμης κατοικίας τους
για να εργασθούν.

H διαδικασία της προετοιμασίας πριν από την αναχώρηση με προορισμό την
θερινή… εργασία της οικογένειας Λαμπάρα, διαρκεί πάνω από ένα μήνα. Αυτό
όμως που τους απασχολεί περισσότερο δεν είναι η κούραση – άλλωστε απο το 1981
έως σήμερα ανοίγουν ανελλιπώς το εστιατόριο κάθε καλοκαίρι – αλλά το…
σχολείο. Κάθε Σεπτέμβριο, η 11χρονη, σήμερα, Μαρία – Φλώρα και η 9χρονη αδελφή
της Χριστίνα – Ελισάβετ γράφονται στο Δημοτικό της Ίου. Λίγες εβδομάδες
αργότερα, όταν κλείνει το εστιατόριο τα παιδιά κάνουν μετεγγραφή αφού
επιστρέφουν οικογενειακώς στην Αθήνα. Τη σχολική τους χρονιά όμως την
ολοκληρώνουν στο νησί, όπου επιστρέφουν μετά τις πασχαλινές διακοπές.

Στο Γυμνάσιο

«Του χρόνου η μεγάλη μου κόρη θα πάει στο Γυμνάσιο και επομένως θα πρέπει να
διευθετήσω το θέμα των απουσιών…», τονίζει η Γιώτα Λαμπάρα, μητέρα τριών
παιδιών. Το ίδιο «μοντέλο» είχε ακολουθήσει η οικογένεια και με το μεγαλύτερο
παιδί της. Όπως λέει η κ. Λαμπάρα «ο 23χρονος σήμερα γιος μου δεν αντιμετώπισε
κανένα πρόβλημα με τα μαθήματά του παρά τις μετακινήσεις και αυτό με
καθησυχάζει έως ένα βαθμό».

«Στον κλάδο μας υπάρχει μεγάλη ανεργία», λέει ο Λεωνίδας Καραθανάσης, πρόεδρος
της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Επισιτισμού και Υπαλλήλων Τουριστικών
Επαγγελμάτων. «Συνολικά απασχολούνται 450.000 υπάλληλοι, οι οκτώ στους δέκα
όμως είναι εποχικοί. Γι’ αυτό και αρκετοί – υπολογίζουμε ο ένας στους τέσσερις
– μετακινούνται σε τουριστικά ανεπτυγμένες περιοχές, αναζητώντας δουλειά για
τα καλοκαίρια – κατ’ αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν και τα απαραίτητα ένσημα
ώστε να δικαιούνται τον χειμώνα το επίδομα ανεργίας. Οι περισσότεροι, μάλιστα,
από αυτούς αναγκάζονται να αποχωριστούν την οικογένειά τους», προσθέτει.

«Το απολαμβάνουν»

Το δίλημμα «να πάρουμε τα παιδιά μαζί μας ή να τα αφήσουμε στην Αθήνα;» δεν
τέθηκε ποτέ στην οικογένεια Λαμπάρα: «τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς
κοιμόμασταν στο εστιατόριο. Τώρα έχουμε το δικό μας σπίτι στο νησί επομένως οι
συνθήκες είναι πολύ καλύτερες. Δεν θα τα βγάζαμε όμως πέρα οικονομικά, αν
νοικιάζαμε το μαγαζί ή αν δουλεύαμε ως υπάλληλοι. Ευτυχώς η επιχείρησή μας
είναι κερδοφόρα και τα παιδιά δεν το βλέπουν ως ταλαιπωρία. Αντιθέτως, το
απολαμβάνουν», λέει η κ. Λαμπάρα.

«Με τρεις μήνες δουλειά πήρα αμάξι»

ΓΙΑ THN ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ Καρακίτσου, που έχει μοιράσει τη ζωή της μεταξύ
Αθήνας και Μήλου, η υπομονή και οι αντοχές έχουν αρχίσει πλέον να
εξαντλούνται. Οι μετακινήσεις από την ημέρα που απέκτησε τα δίδυμα – πριν από
πέντε χρόνια- έγιναν Γολγοθάς, όπως και το να διατηρεί παράλληλα δύο σπίτια.
Άλλωστε, ούτε η ίδια ούτε ο σύζυγός της εργάζονται στην Αθήνα πλέον, ενώ
πρόσφατα απέκτησαν και τρίτο παιδί. «Γι ‘αυτό και το “δίπορτο” θα σταματήσει
οριστικά όταν ξεκινήσουν τα δίδυμα να πηγαίνουν σχολείο. Δεν θέλω να
μεγαλώσουν κλεισμένα σε ένα διαμέρισμα, ούτε αντέχουμε άλλο το πηγαινέλα.
Επομένως, η έδρα μας σε λίγα χρόνια θα είναι η Μήλος», λέει.

Συνήθεια… αποτελεί όμως για τον 30χρονο Κώστα Τσιρό να εργάζεται μισό χρόνο
στον Βόλο και να «μεταναστεύει» τον υπόλοιπο μισό σε κάποιο νησί των Σποράδων
– συνήθως στη Σκιάθο ή στη Σκόπελο. «Το 1996 εργάστηκα για πρώτη φορά ως
μπάρμαν στη Σκόπελο. Με τρεις μήνες δουλειάς συγκέντρωσα αρκετά χρήματα για να
αγοράσω αυτοκίνητο. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως τα έξοδα μου ήταν ελάχιστα:
ο εργοδότης μού παρείχε δωρεάν δωμάτιο και φαγητό. Από τότε το καθιέρωσα»,
λέει στα «NEA».