Nα περάσει ο επόμενος!

Γύρισε το παιδί στο σπίτι – αυτός δεν ήταν ο γιος μου. Αυτός ήταν μια πάπια μα ποια πάπια! Αλληλομπουγελώθηκαν οι πιτσιρικάδες, στο καπάκι τούς μπουγέλωσε κι ο Παντοδύναμος – από πού να τον πιάσεις και πού να τον πρωτοστύψεις!

«ΕΛΑ! Έλα – έλα – έλα – έλα, πάρ’ το όλο δεξιά κι άλλο – κι άλλο – κι
άλλο – κι άλλο – ίσιωνε τώρα – όπα – βρήκες, πρόσεχε – ίσιωνε κι άλλο – κι
άλλο – κι άλλο! Όπα, καλός είσαι, άσ’ το, παρκάρισέ το!».

Δεν μιλάμε για αμάξι. Για το νευρικό μας σύστημα μιλάμε. Που όλο το ισιώνουμε
κι όλο βρίσκει! Όλο τρακάρει στο φτερό του όπισθεν νευρικού συστήματος! (Και
δεν μπορείς να ανταλλάξεις κι ασφάλειες. Δεν μπορεί το ένα νευρικό σύστημα να
μουντζώσει το άλλο – έτσι, για να εκτονωθεί, βρε αδελφέ!).

Μάνα και γιος έγιναν τα νεύρα μας για τα παλιοσίδερα, τις μέρες των εξετάσεων.
Συγκρουόμενα του λούνα παρκ. Τρακάραμε συνέχεια ο ένας πάνω στο στρες του
άλλου. Κι επειδή το στρες του παιδιού προηγείται – η δόλια μάνα έπρεπε να
κάνει όλες τις μανούβρες για να το αποφύγει!

Πάει κι αυτό! Τέλειωσε το σχολικόν έτος! Πάει ο παλιός ο χρόνος! Να περάσει ο
επόμενος!

Πόσον καιρό είχα να δω τον γιο μου γελαστό; Από χθες μέχρι σήμερα, σαν να
πέταξε μπόι. Λες κι έφυγε ένα βάρος που του κύρτωνε τους ώμους. Σαν τους
φαντάρους και τους φυλακισμένους μετράγαμε: Δέκα και μία, οχτώ και μία, μία
και μια! Καμία! Ο Θεός μάς λυπήθηκε! Λέγαμε πως δεν θα φτάσουμε ποτέ από την
αφετηρία στο τέρμα! Νιώθαμε πως το «νήμα» δεν αποτελεί έναν απτό προορισμό,
αλλά μια έννοια αφηρημένη: Κάτι σαν την αλληλεγγύη, ένα πράμα!

Θυμάμαι τη δική μου χαρά την τελευταία μέρα του σχολείου. Χύμαγα μέσα στο
σπίτι και πέταγα αλλού σάκα, αλλού βιβλία. Και μετά ξαμολιόμουνα στην πλατεία
μαζί με τα άλλα τα παιδιά.

Πλατεία έχουμε ακόμα. Τα παιδιά μας τελείωσαν. Βγαίνεις έξω – άκρα του
τάφου… Πας να περπατήσεις στους δρόμους. Στους ίδιους δρόμους που άλλοτε
στριμώχνονταν παιδιά με ποδήλατα. Ούτε παιδιά, ούτε ποδήλατο. Όλη η γειτονιά
μια αχανής μούγκα. Κλειστές γρίλιες, κατεβασμένα παντζούρια – τι έγινε,
παιδιά; Προς τι τόση συσκότιση; Οι Γερμανοί ξανάρχονται;

ΔΙΑΣΧΙΖΩ το τετράγωνο. Το ίδιο τετράγωνο που, όταν ήμουνα πιτσιρίκα,
ήταν σαν μια τεράστια παιδική χαρά. Ερημιά. Ένας κάνει τζόκινγκ. Με
προσπερνάει. Ερημιά. Μια φιλιππινέζα με σακούλες στο χέρι και σιχτίρι στο
μάτι. Ερημιά. Ένας γέρος με ένα σκύλο. Ένας γέρος μόνος του. Ένας σκύλος μόνος
του. Ένας δεύτερος σκύλος. Μόνος του. Από τη γωνία ένας τρίτος σκύλος. Μόνος
του. Ο πρώτος σκύλος κόκερ σπάνιελ. Ο δεύτερος αλσατός. Ο τρίτος
μανιοκαταθλιπτικός.

– Πες στον Παύλο να μην παίζει πολύ κομπιούτερ, λέει η Σύλβα.

ΟΚ, μαμά! Να πω στον Παύλο να μην παίζει πολύ κομπιούτερ. Να παίξει πολύ – τι;
Κυνηγητό; Κρυφτό; Κλέφτες κι αστυνόμους; Και να παίξει πολύ ME ΠΟΙΟΝ; Με τον
μανιοκαταθλιπτικό σκύλο;

Τέλειωσε κι αυτός ο χρόνος! Να περάσει ο επόμενος!

– Τελευταία μέρα θα αργήσω να γυρίσω από το σχολείο!

– Γιατί, αγόρι μου;

– Γιατί θα παίξουμε μπουγελώματα!

ΣΩΣΤΟΣ O ΠΑΙΚΤΗΣ! Μπουγελώματα. Να ξεσπάσουν, να εκτονωθούν! Στην άκρη
της γλώσσας το ‘χω το «θα κρυώσεις!» Στο τσακ το καταπίνω. Γιατί δεν είναι
μόνο τα μπουγελώματα του Παύλου. Είναι και του Υψίστου. Ιούνιο μήνα, άνοιξε
βρύσες, κάνουλες, κρουνούς, βροχές και καταιγίδες!

Γύρισε το παιδί στο σπίτι – αυτός δεν ήταν ο γιος μου. Αυτός ήταν μια πάπια μα
ποια πάπια! Αλληλομπουγελώθηκαν οι πιτσιρικάδες, στο καπάκι, τους μπουγέλωσε
κι ο Παντοδύναμος – από πού να τον πιάσεις και πού να τον πρωτοστύψεις! Να τον
κρεμάσεις με μανταλάκια δίπλα στις μαξιλαροθήκες; Δεν βαριέσαι! Αυτό ήταν όλο
κι όλο το ομαδικό παιχνίδι! Από ‘δω και πέρα, κάθε κατεργάρης στο κομπιούτερ
του!

Άντε βρε! Πάει κι αυτό. Άσπρο πάτο! Τελειώσαμε για φέτος. Δυόμισι μήνες
διακοπών. Μέχρι τον Σεπτέμβρη! Πάει ο παλιός ο χρόνος!

Να περάσει ο επόμενος!