Οι πρώτες ψιχάλες…

ΒΡΕΘΗΚΑ τις προάλλες στα κεντρικά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, στην
οδό Πεσμαζόγλου. Αναβρασμός: Παντού πελάτες, όπως θα ‘λεγε όποιος τραπεζίτης
περνούσε από εκεί. Στεγαστικά. Πολλά στεγαστικά. Πάρα πολλά στεγαστικά. Αλλά
όχι καινούργια δάνεια. Αλλαγές δανείων, από τη μία τράπεζα στην άλλη, με
χαμηλότερο επιτόκιο και – σαφώς – περισσότερα χρόνια διάρκειας, για να μειωθεί
η μηνιαία δόση.

H Ελλάδα που αντιστέκεται, όπως θα ‘λεγε – πριν από αρκετά χρόνια – και ο
Σαββόπουλος. Τα επιτόκια έπεσαν, οι τιμές ανέβηκαν. Και τώρα ανεβαίνουν τα
επιτόκια, χωρίς να πέφτουν οι τιμές. Αλλά στο μεταξύ, τα διαμερίσματα έχουν
αγοραστεί – και τα δάνεια τρέχουν. Ώς τώρα έχουμε δει τις πρώτες ψιχάλες της
βροχής, αλλά ενδεχομένως η καταιγίδα δεν είναι μακριά.

Οι τράπεζες – ως συνήθως – έχουν πιάσει το νόημα. Πάρτε δάνειο 100.000 ευρώ κι
άλλες 15 χιλιάδες δώρο από εμάς. Ο δικηγόρος τζάμπα, οι υπάλληλοί μας δωρεάν.
Ούτως ή άλλως, θα σας τα πάρουμε πριν κλείσει η χρονιά.

Το όνειρο και οι δόσεις

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, είναι το τέλος του «ελληνικού ονείρου». Αφήνουμε
οριστικά πίσω το ’99 και τα όνειρα της άκοπης ευμάρειας, αλλά ο λογαριασμός
πρέπει να πληρωθεί. Σε πολλές δόσεις, βεβαίως, αλλά πρέπει να πληρωθεί. H
ελληνική κοινωνία, για την ακρίβεια η «μεσαία» τάξη της, που πίστεψε τότε ότι
λόγω ευρώ θα έδενε τα σκυλιά με λουκάνικα, κάνει τώρα αναγκαστική προσγείωση.
Άλλωστε, σπανίως τα λουκάνικα πωλούνται σε πολλές δόσεις.

Θα υπάρξουν θύματα; Βεβαίως και θα υπάρξουν. Αλλά δεν θα είναι μόνον οι
υπερδανεισμένοι της εποχής του ονείρου. Θα είναι και όποιες πολιτικές δυνάμεις
επιχειρήσουν να συντηρήσουν τεχνητά το όνειρο, σαν να ήταν τράπεζες. Ως
γνωστόν, δεν ψηφίζουμε σε δόσεις, αλλά τοις μετρητοίς.

Πρώτο υποψήφιο θύμα, επομένως, είναι η κυβέρνηση. Υποσχέθηκαν καλύτερες μέρες
και τώρα τους ανεβαίνουν τα επιτόκια. Και δεύτερο, η αξιωματική αντιπολίτευση.
Όταν το όνειρο καταρρέει, δεν μπορείς να υπόσχεσαι περισσότερες δόσεις.