Mετά τις Kάννες, η Ουάσιγκτον!

Θα ήταν λάθος να ειπωθεί ότι οι Δημοκρατικοί δεν πιστεύουν πια σε τίποτε.
Αντίθετα, ακόμα και σήμερα, πιστεύουν σε δύο πράγματα: στο Χόλιγουντ και στα
θαύματα. Και καλά κάνουν. Γιατί μονάχα ως «θαύμα» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί
η σαρωτική επιτυχία που γνωρίζει η περιοδεία με την οποία σηματοδοτεί την
επιστροφή στο προσκήνιο ο κάποτε θεωρούμενος ως ο πιο «άχρωμος και άοσμος»
Αμερικανός πολιτικός, ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Αλ Γκορ.

«Μία άβολη αλήθεια». H ταινία του Αλ Γκορ για την καταστροφή της Γης προκάλεσε εκδηλώσεις θαυμασμού και ενθουσιασμού ακόμη και στις Κάννες

Μετά τις εκλογές του 2000 που οριακά κέρδισε ο Τζορτζ Μπους, ο Αλ Γκορ
ξεθώριασε και γρήγορα εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, μοιάζοντας καταδικασμένος
να μείνει στη συλλογική μνήμη των Αμερικανών ως το τσιράκι του Μπιλ Κλίντον,
με το «ξύλινο» πρόσωπο και την «ξύλινη» γλώσσα. Τα πράγματα όμως δεν
εξελίχθηκαν έτσι, και σήμερα, Αμερικανοί και μη, είμαστε μάρτυρες της
επιστροφής του Αλ Γκορ, ο οποίος έχει θέσει ως αποστολή του κάτι απλό: τη
σωτηρία του πλανήτη.

Το νέο ντοκιμαντέρ του Γκορ για την υπερθέρμανση του πλανήτη, με τίτλο, «Μία
Άβολη Αλήθεια», έχει εντυπωσιάσει τα ακροατήρια όπου έχει προβληθεί έως τώρα.
Μάλιστα είναι εντυπωσιακό πως η ταινία αυτή έχει κατορθώσει να προκαλέσει
εκδηλώσεις θαυμασμού και ενθουσιασμού σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς που
πρόσκεινται στο Δημοκρατικό Κόμμα, στο φεστιβάλ ταινιών στις Κάννες, ενώ και
στο εσωτερικό των ΗΠΑ σημειώνει ρεκόρ εισιτηρίων στους κινηματογράφους! Τέτοια
είναι η επιτυχία της ταινίας του Αλ Γκορ, που έχει έντονα πυροδοτήσει σενάρια
νέας υποψηφιότητας του Αλ Γκορ στις προεδρικές εκλογές του 2008.

Το «γκάλοπ». «Ο Αλ Γκορ κυριαρχεί θριαμβευτικά στις Κάννες – Επόμενος
στόχος ο Λευκός Οίκος;», αναρωτιέται στο μπλογκ της η Αριάνα Χάφινγκτον,
σημειώνοντας ότι ο Αμερικανός πρώην αντιπρόεδρος ήταν πιο δημοφιλής στην
Κρουαζέτ απ’ ό,τι ο Τομ Χανκς, ο Μπρους Γουίλις και η Πενέλοπε Κρουζ.

Σε μία «φανταστική» προεδρική δημοσκόπηση στη φιλελεύθερων πεποιθήσεων
ιστοσελίδα Daily Kos, ο Γκορ έρχεται μακράν πρώτος με 68%, ενώ ο δεύτερος στην
προτίμηση όσων «ψήφισαν» στην ιστοσελίδα είναι ο γερουσιαστής Ρας Φάινγκολντ,
με μόλις 15%. Μάλιστα, πολιτικοί παράγοντες και εκλογολόγοι οι οποίοι
σχετίζονται με τους Δημοκρατικούς, στην Ουάσιγκτον, επίσης αναρωτιούνται κατά
πόσον η κάπως άχρωμη και αδιάφορη εικόνα που παρουσιάζει ο Γκορ στον κόσμο,
και η οποία το 2000 έμοιαζε αποθαρρυντική, είναι σήμερα αρετή.

H αλήθεια. Παρόλα αυτά, η μη αναμενόμενη αναγέννηση του Αλ Γκορ λέει
περισσότερα για την απελπισία των Δημοκρατικών απ’ ό,τι για τον ίδιο τον Γκορ.
Είναι πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος που ωφελείται από μία τέλεια θύελλα γεγονότων, ο
κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη εποχή.

Βέβαια, ο Γκορ μπορεί τώρα να μοιάζει ιδεώδης, το τέλειο αντίδοτο στα αρνητικά
στοιχεία και τα προβλήματα των Δημοκρατικών. Αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική.
Οι λιγότερο κολακευτικές όψεις του Γκορ δεν έχουν εξαφανιστεί: ο διστακτικός
και προσποιούμενος προεδρικός υποψήφιος ο οποίος – όπως συμβαίνει τώρα με τη
Χίλαρι Κλίντον – για λόγους προεκλογικού συμφέροντος, απομακρύνθηκε από τις
θέσεις της ίδιας της κυβέρνησής του, και άμβλυνε τις θέσεις του, ακόμα και σε
θέματα μείζονος σημασίας για τον ίδιο. Επίσης, όσο πιο ρεαλιστικό το
ντοκιμαντέρ του για την υπερθέρμανση του πλανήτη τόσο καλύτερα αντιλαμβάνεται
κανείς πόσο λίγη σημασία έδινε σε θέματα που αφορούσαν το περιβάλλον το 2000.
Ο Γκορ, ο ανεξάρτητος πολίτης, δεν είναι ο ίδιος με τον Γκορ, τον δειλό
υποψήφιο πρόεδρο.

Θα νικούσε ένα «μπλοκμπάστερ»;

Ο Τζορτζ Μπους κέρδισε τον Αλ Γκορ στις εκλογές του 2000. Όμως ο σημερινός Γκορ, ο ανεξάρτητος πολίτης, δεν είναι ο ίδιος με τον Γκορ, τον δειλό υποψήφιο πρόεδρο…

Πολλοί είναι αυτοί που ελπίζουν ότι ο Γκορ θα βάλει υποψηφιότητα. Μπορεί να
μην έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει την τύπου Νίξον επιστροφή που
κάποιοι ονειρεύονται, αλλά, διά της επιμονής του στα θέματα στα οποία
πιστεύει, θα μπορούσε, το λιγότερο, να παίξει τον ρόλο ενός Αντλάι Στίβενσον ή
ενός Γουέντελ Γουίλκι, πατριωτικά προκαλώντας και ανεβάζοντας το επίπεδο του
εθνικού διαλόγου.

Έτσι, μία υποψηφιότητα Γκορ σίγουρα δεν θα μπορέσει μόνη της να σώσει τους
Δημοκρατικούς από τον «κακό εαυτό» τους, και η ταινία του επίσης, όσο καλά κι
αν πάει, δεν θα μπορέσει να νικήσει το μπλοκμπάστερ «Χ-Men» σε εισπράξεις στο
μούλτιπλεξ. Ωστόσο, το λιγότερο που μπορεί να πετύχει αυτή η δυναμική
επιστροφή του Γκορ , είναι να αναγκάσει τους ισχυρούς του Δημοκρατικού
Κόμματος να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν ορισμένες σκληρές αλλά αναγκαίο να
αναγνωριστούν αλήθειες και να επιστρέψουν σε αξίες και αρχές – όπως η
εκστρατεία τους για έναν «πιο πράσινο» πλανήτη – που κάποτε αποτελούσαν
«σημαία» τους.

Το αρνείται. Ο Αλ Γκορ πάντως αρνείται πως θέλει να βάλει υποψηφιότητα. «Το να
είσαι πρόεδρος των ΗΠΑ είναι η πιο ισχυρή θέση στον κόσμο», παραδέχτηκε
πρόσφατα σε συνέντευξή του στην «Γκάρντιαν», «αλλά ακόμα κι αν είσαι ο
πρόεδρος δεν μπορείς να προβείς σε μία ενέργεια εάν ο κόσμος και το Κογκρέσο
δεν σε στηρίζει… Κι εγώ ειλικρινώς πιστεύω πως ο ρόλος που μπορώ να παίξω
και να είμαι πιο χρήσιμος, είναι να αλλάξω τον τρόπο του σκέπτεσθαι των
Αμερικανών πολιτών». Πράγμα που, βέβαια, αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά…