ANAΛΩΣIMA Πετραδάκι-πετραδάκι

Πριν από δέκα χρόνια, πηγαίνοντας να επισκεφθώ το Δημοτικό Σχολείο του γιου
μου, το δημόσιο της γειτονιάς, χρειάστηκε να ρίξω πετραδάκια στα παράθυρα για
να με ακούσει μια δασκάλα, να σταματήσει το μάθημα και να έρθει να μου
ανοίξει. H θέση του θυρωρού-επιστάτη και οιονεί παιδονόμου είχε καταργηθεί
σιωπηρά για λόγους οικονομίας και δεν προκηρύχτηκε ποτέ ξανά, ούτε στο σχολείο
εκείνο ούτε και αλλού. Οι σεκιουριτάδες που αναγκάστηκε να προσλάβει το
υπουργείο όταν άρχισαν να γίνονται βανδαλισμοί, δεν μπορούν να αντικαταστήσουν
εκείνη τη «σπιτική» φιγούρα, που έκανε χίλιες δυο δουλειές μέσα στο κτίριο και
δημιουργούσε οικεία και ασφαλή ατμόσφαιρα. Ομολογώ ότι εκείνη τη μέρα
αποφάσισα να στραφώ στην ιδιωτική εκπαίδευση, νιώθοντας στο σβέρκο την κρύα
ανάσα της κρατικής αδιαφορίας, μαζί με το χαλικάκι που γύρισε πίσω και με
χτύπησε. Οι λεπτομέρειες δηλώνουν πολύ σημαντικά πράγματα ενίοτε, κι όσα
μεγάλα λόγια και να άκουσα από τότε, τίποτα δεν με έπεισε πως η πορεία
απαξίωσης του δημόσιου σχολείου έχει αντιστραφεί. Για ψυχολόγους στα σχολεία
συζητάνε τώρα, τη στιγμή που τσιγκουνεύονται να κάνουν εγκαίρως τις προσλήψεις
των καθηγητών. Πιο πιθανό μου φαίνεται να ξεκινήσει κι εδώ η πρωτοβουλία
γονέων για διδασκαλία κατ’ οίκον, όπως κάνουν ήδη στην Αγγλία και σε μερικές
άλλες χώρες πολλοί γονείς που έχουν απαυδήσει από τη βία των παιδιών και την
αδυναμία των δασκάλων και διευθυντών να παρέμβουν. Έχουν δίκιο βέβαια, το
Σχολείο δεν μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά τη μέρα που θα πάψουμε να
πιστεύουμε ότι μπορεί να κάνει πολλά, και να του τα ζητάμε, θα έχουμε ρίξει
άλλο ένα πετραδάκι στα εύθραυστα τζάμια του – θα το έχουμε αφήσει
πετραδάκι-πετραδάκι να κατεδαφιστεί.