Xορεύοντας με τους λύκους

Υπάρχει εξήγηση για όλα αυτά τα σκουπίδια που ακούς. Είναι γιατί τίποτε δεν
συμβαίνει στην τύχη. Είναι προγραμματισμένα όλα, σύμφωνα με αυτά που νομίζουν
πως θέλεις να ακούσεις (να δεις, να μάθεις, να δοκιμάσεις), οργανωμένο το
κόλπο και ο τελευταίος που πήρε πρωτοβουλία, πήγε σπίτι του. Εδώ έχουμε πλάνο,
δεν έχουμε ώρα για χάσιμο (επίσης έχουμε σοβαρά ­ δισκογραφικά ­ προβλήματα…
Δεν ξέρεις τι είναι, αγαπητέ, να πρέπει να αποφασίσεις πόσο θα ανοίξεις την
ανταύγεια στο μαλλί της τραγουδίστριας). Μοιάζει με θεωρία συνωμοσίας, αλλά
στ’ ορκίζομαι, είναι αλήθεια.

«Broken Boy Soldier»

The Raconteurs (Sony)

Έρχεται λοιπόν μέσα στις φούριες (δεν πουλάνε, που δεν πουλάνε τα άτιμα τα CD)
και ο Τζακ Γουάιτ, των White Stripes, και ρίχνει το τυχαίο στοιχείο στο
παιχνίδι. Κατά τύχη, αν θέλεις πες από… ατύχημα ­ by accident, λέει ­
προέκυψαν οι Raconteurs (οι Αφηγητές). Δεν καθήσαμε να πούμε ας φτιάξουμε τώρα
ένα συγκρότημα.

Την πρώτη φορά που έστειλε μουσική του σε δισκογραφία, ο Τζακ είχε πάρει για
απάντηση, «κοίτα, βρες κάτι άλλο να κάνεις, αυτές οι αηδίες δεν παίζονται στα
ραδιόφωνα» (μην αρχίσω για τα ραδιόφωνα…). Με τους Stripes όμως τώρα να
σερφάρουν παντού, δεν υπήρχε τέτοιο ζήτημα. Δεκτός ακόμη και ο παράγων τύχη.
‘Ετσι ο Τζακ αφήνει την πρώην σύζυγο Μεγκ (δες πάλι White Stripes) και αρχίζει
να παίζει με τον φίλο του τον Μπρένταν Μπένσον (κιθάρα/τραγούδι), τον ντράμερ
Πάτρικ Κίλερ και τον μπασίστα Τζακ Λόρενς από τους Greenhornes, σε μια
ανέλπιστη Ντιτρόιτ – Σινσινάτι ροκ συμμαχία. Και εγένετο το πιο «φρέσκο»
σούπερ γκρουπ (να και το κερασάκι για το προμόσιον) που ξαναρίχνει τα ζάρια
του ροκ. Γιατί τίποτε δεν θεωρείται δεδομένο, ούτε καν οι Led Zeppelin.

Πάλεψαν με τους λύκους και νίκησαν. Ελαφρά τραυματισμένοι (στο εξώφυλλο του CD) οι Raconteurs

Το νου σας όμως, δεν έχουμε ακόμη ένα νοσταλγικό ταρακούνημα και το λουκ των
70’s για τον ρετρομοντέρνο αέρα της υπόθεσης.

Αυτό έχει γίνει καραμέλα τελευταία ­ και ο Τζακ φροντίζει να το ξεκαθαρίσει
πρώτα στους δικούς του πως «πρέπει να ριχτούμε στη σύνθεση και στο να
φτιάχνουμε καλά τραγούδια, και όχι να ανησυχούμε για το πώς θα φαινόμαστε
κουλ». Γιατί, αν αρχίζεις να σχεδιάζεις το «κουλ» έχασες και αυτό και τα
καλάθια. Και ακόμη πιο πολύ, το περιεχόμενο το καλαθιών. Έτσι λοιπόν, εντελώς
τυχαία και ενώ οι μεγαλοροκάδες έκαναν πλάνα για το πότε είναι καλύτερα να
βγει το άλμπουμ τους, άρχισαν οι Raconteurs τις δικές τους ιστορίες. Από το
κορυφαίο Steady As She Goes, στο ψυχεδελικά ονειρεμένο Broken Boy Soldier, στο
ιλιγγιώδες Store Bought Bones, στο Blue Veins και το Call It a Day, μοναδικά
vintage κομμάτια, που ανεβάζουν την αξία κάθε μουσικής συλλογής. Και κυρίως
καταναλώνονται σαν νέα γεύση παγωτού που θέλουν όλοι να δοκιμάσουν.

«Wolfmother»

Wolfmother (Universal)

Μέχρι κάποιου σημείου οι Αυστραλοί Wolfmother ακολουθούν την ίδια με τον Τζακ
Γουάιτ πορεία προς το 70’s ροκ και τα χνάρια που έχει αφήσει πίσω του – και
παντού, εδώ που τα λέμε – το τρομερό δίδυμο Πέιτζ/Πλαντ. Σε κάποιο σημείο όμως
χωρίζουν οι δρόμοι και εκεί που ο Τζακ βάζει την τρέλα του και κάτι
διαβολεμένα έξυπνο που δεν ξέρω ακριβώς τι είναι, οι Αυστραλοί ροκάρουν πιο
σκληρά, πιο μεταλλικά, πιο heavy. Ο ήχος βγαίνει οδοστρωτήρας, αλλά αυτά που
έχει λειώσει από κάτω είναι τα τραγούδια. Όσα «σώζονται» πάντως (ένα από αυτά,
το έξοχο Woman) αξίζουν τον κόπο. Γιατί, όπως και να ‘χει, κάνουν καλό, υγιή,
θρεπτικό και πλούσιο σε αντιστάσεις θόρυβο.

«Apologies to the Queen Mary»

Wolf Parade (Hitch Hyke)

Σου έρχεται όταν δεν το περιμένεις, σαν να έχει μείνει κρυμμένο κομμάτι
σοκολάτας εκεί που νόμιζες πως είχε τελειώσει. Στο νήμα των Arcade Fire (φίλοι
τους) συνεχίζουν οι Wolf Parade από το Μόντρεαλ και διαπράττουν άλλο ένα «ροκ»
(;) έγκλημα με βάση τα ζητούμενα της δισκογραφίας. Αλλά στη Sub Pop, βλέπετε,
επιτρέπεται ακόμη να ποντάρουν στην τύχη. Με το You Are a Runner & Ι am My
Father’s son, το Same Ghost Every Night και τα κομμάτια που μυρίζουν Μπράιαν
Ίνο, καταλαβαίνεις πως πέρα από τα παχιά λόγια και τις μεγάλες υποσχέσεις
«παίζεται» ένα άλλο έργο που σε κρατάει κολλημένο στην οθόνη. Είναι σαν να
ξαναμοιράζεις την τράπουλα με καινούργια ελπίδα.