Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Αυτές τις ημέρες οι διαφημίσεις μας προσφέρουν πληθώρα αποδράσεων: «απόδραση
στην απόλαυση», «εξωτικές αποδράσεις», «μαγευτικές αποδράσεις» κ.λπ. Μετά
έρχεται η «απόδραση του Κορυδαλλού» και η λέξη αποκτά άλλο νόημα. Σε τελευταία
ανάλυση, τι είναι ο ανθρώπινος κόσμος, εκτός από ένα παιχνίδι λέξεων και
νοημάτων; H απόδραση έχει μακρά ιστορία. Ο Σωκράτης δεν δέχθηκε να αποδράσει.
Αποφάσισε να μην παραβεί τους νόμους της πόλης – ακόμα και όταν ήταν άδικοι. Ο
απόστολος Παύλος όμως απέδρασε. Τον φυγάδευσε ένας άγγελος: σε παραπέμπει κατά
κάποιον τρόπο στις αποδράσεις με ελικόπτερο, αφού και ο άγγελος διαθέτει φτερά
και πετάει. Ο Καζανόβας απέδρασε επίσης. «Όταν κατάλαβα ότι ήμουν ελεύθερος
έκλαιγα με αναφιλητά, σαν παιδί που το πάνε με το ζόρι στο σχολείο», γράφει.
Προσωπικά, μεγάλωσα έχοντας ως ήρωα έναν διάσημο δραπέτη: τον Κόμη
Μοντεχρήστο: ίσως επειδή η Αλβανία έμοιαζε αρκετά με την τρομακτική φυλακή
όπου τον είχαν κλείσει.

Οι ιστορίες απόδρασης είναι ατέλειωτες. Μπορείτε να τις βρείτε (εάν γνωρίζετε
γαλλικά) στο βιβλίο «Les evasions celebres dans l’ histoire» («Οι
διάσημες αποδράσεις της Ιστορίας», Εκδόσεις Gallimard). Μιας και πήγαμε στη
Γαλλία όμως, πιστεύω πως τη «φωτοτυπία» της προχθεσινής απόδρασης τη βρίσκουμε
στις φυλακές Aiton στη Γαλλία. Πέρυσι τον Δεκέμβριο συνέβη ακριβώς, μα ακριβώς
το ίδιο. H μόνη διαφορά είναι ότι οι δραπέτες της Aiton ήταν τρεις: Ζαν-Κλοντ
Μορετί, Μουχάμαντ Μπεσάμ και Ιμπέρ Σελές. Οι συνεργάτες τους ενήργησαν με τον
ίδιο τρόπο. Νοίκιασαν ένα ελικόπτερο, «για να κάνουν μια βόλτα και να
τραβήξουν φωτογραφίες». Μετά, με την απειλή όπλου, ανάγκασαν τον πιλότο να
προσγειωθεί στο προαύλιο της φυλακής την ώρα που προαυλίζονταν οι κρατούμενοι.
Όλα έγιναν αστραπιαία. Οι φύλακες τα έχασαν μη ξέροντας τι να κάνουν. Τότε
ξέσπασε μεγάλος θόρυβος στη Γαλλία: γιατί βρέθηκαν οι τρεις κακοποιοί μαζί και
σε μια πτέρυγα της φυλακής που είναι για κοινούς παραβάτες; Γιατί δεν
αντέδρασαν οι φύλακες; Γιατί δεν διέθετε προστατευτικό πλέγμα το προαύλιο; H
απόδραση ήταν και μια αφορμή για να ανοίξει η συζήτηση για τη μαφία των
φυλακών, τις «κάστες», τη βία, τον ρατσισμό, τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό
κρατουμένων και τον τρόπο με τον οποίο «απονέμεται» η δικαιοσύνη. Θα γίνει
άραγε το ίδιο και στην περίπτωση της «απόδρασης του Κορυδαλλού»;

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο ήταν ότι τα γαλλικά MME δεν τόνιζαν στην κάθε
ευκαιρία την καταγωγή του Μουχάμαντ Μπεσάμ. Δεν έλεγαν «ο Μαροκινός Μουχάμαντ
Μπεσάμ». Τον ανέφεραν απλώς ως Μουχάμαντ Μπεσάμ, έμπορος ναρκωτικών και
επικίνδυνος κακοποιός. Εάν θα τόνιζαν την καταγωγή του κάθε φορά, δεν θα
στιγμάτιζαν μεν τα εγκλήματά του αλλά και την καταγωγή του. Στην περίπτωσή μας
όμως ο Αλκέτ Ριζάι δεν αναφέρεται ποτέ από τα ελληνικά MME χωρίς να
συνοδεύεται και από την εθνικότητά του: ο «Αλβανός Αλκέτ Ριζάι». Χθες, σε
ραδιοφωνικό σταθμό, κάποιος «αναλυτής» το πήγε παραπέρα. «Πρέπει να
τονίσουμε», έλεγε, «ότι ο Έλληνας δεν είναι δολοφόνος, ενώ ο Αλβανός είναι…
Και το ερώτημα είναι, πώς διακινδύνεψε την υπόληψή του δραπετεύοντας με τον
Αλβανό;» (!). Ιδού πάλι εκείνο το «δικό μας» και «δικό σας». Ηχεί τραγελαφικό
ίσως, αλλά το οργανωμένο έγκλημα φαίνεται πιο «κοσμοπολίτικο» από εμάς. Οι
κακοποιοί τα βρίσκουν θαυμάσια μεταξύ τους, ενώ οι έντιμοι άνθρωποι θέτουν
απέναντι ο ένας τον άλλον με αυτό το «δικό μας» και «δικό σας»… Το φοβερό
έγκλημα στη Βέροια και η «απόδραση του Κορυδαλλού» μας δείχνουν ότι το «κακό»
και το «καλό» είναι και τα δύο «δικά μας». Όπως είναι «δική μας» αυτή η
κοινωνία όπου καλούμαστε να ζήσουμε, εμείς και τα παιδιά μας, όλοι μαζί και
ανεξάρτητα από τις καταγωγές μας…

LINK: * www.gkapllani.com