ANAΛΩΣIMA Mπορείτε να βοηθήσετε;

Από τις αφίσες του στο Μετρό ο Άλεξ συνεχίζει να μας χαμογελάει. Ένα πρόσωπο
χαριτωμένο, λεπτά χαρακτηριστικά, σπάνια φινέτσα. Ένα γλυκό, συμπαθητικό
παιδί, όνομα ξένο αλλά όχι τελείως, ανυπεράσπιστο στους δρόμους μιας ήσυχης
επαρχιακής πόλης. Πώς πήγαινε αυτό το παιδί σε μαθήματα πιάνου, γιος
μετανάστριας; H μητέρα του συνεχίζει να το θεωρεί αγνοούμενο, δεν βρέθηκε το
σώμα του, εκείνη περιμένει. Κάπως ξεχώριζε γενικά αυτό το παιδί. Μίλησαν για
φθόνο. Το ζήλευαν οι συμμαθητές του, το είχαν ξυλοκοπήσει. Είναι πράγματα που
συμβαίνουν. Οι παιδικές συμμορίες συχνά γίνονται επικίνδυνες. Τα παιδιά δεν
καταλαβαίνουν πόσο δυνατά χτυπάνε. Και είναι παράξενο πώς εφαρμόζουν τη βία.
Συχνά παριστάνουν τους φύλακες του νόμου, θεωρούν ότι προστατεύονται από
κάποιον ισχυρό, ότι εκτελούν δικές του επιθυμίες. Καμιά φορά αυτές οι
συμμορίες αναλαμβάνουν, ασυνείδητα, να επιβάλουν την τάξη που θεωρείται
φυσιολογική και καθιερωμένη. Τα παιδιά ενοχλούνται από όσους ξεχωρίζουν,
ειδικά αν δεν είναι αυτοί που θα έπρεπε, οι κοινώς αποδεκτοί, οι αναμενόμενοι.
Ο γιος της μετανάστριας όφειλε να είναι κακός μαθητής, αντιπαθητικός,
κακομοίρης. Τα παιδιά διορθώνουν την ανορθογραφία. Κι ωστόσο είναι παιδιά. Το
καθένα χωριστά είναι ακόμα αδύναμο, αλλά όλα μαζί είναι δυνατά, σαν να
μεγάλωσαν ξαφνικά, μπορούν τρομερά πράγματα. Μπορείτε να βοηθήσετε; Ρωτάνε στο
Μετρό οι αφίσες κι εμείς βιαστικά προσπερνάμε, γιατί, όχι, η αλήθεια είναι πως
δεν μπορούμε να βοηθήσουμε. Ή μήπως μπορούμε; Πώς βοηθάς τα παιδιά απέναντι
στη βία των συνομηλίκων τους; Πώς τα βοηθάς απέναντι στη βία που κρύβουν μέσα
τους; Υπάρχουν τρόποι, πέρα από το να φοβάσαι ακόμα περισσότερο για το δικό
σου παιδί και να το τρελάνεις στην επιτήρηση; Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτά
τα πράγματα σοβαρά ή είμαστε καταδικασμένοι να τα δούμε να θάβονται στη
χιονοστιβάδα των στερεοτύπων;