Iερά Eξέτασις 2: H επόμενη μέρα

Γονείς και παιδιά, τελειόφοιτοι και απόφοιτοι, δάσκαλοι και καθηγητές γράψανε για να μοιραστούνε το δικό τους άγχος, τη δική τους οργή για ένα σύστημα εξετάσεων που και νευρασθενικούς μάς κάνει όλους και καρπούς δεν αποφέρει

TO KEIMENO του περασμένου Σαββάτου για τις εξετάσεις των παιδιών μας
προκάλεσε ένα ισχυρό ωστικό κύμα από mails. Γονείς και παιδιά, τελειόφοιτοι
και απόφοιτοι, δάσκαλοι και καθηγητές γράψανε για να μοιραστούνε το δικό τους
άγχος, τη δική τους οργή για ένα σύστημα που και νευρασθενικούς μάς κάνει
όλους και καρπούς δεν αποφέρει.

Όλες οι επιστολές θετικές. Πλην μιας. Αρνητικής. Κι επειδή προφανώς έναν
μαζοχισμό στο αίμα μου τον σέρνω – αφού ευχαριστήσω από καρδιάς για τις
θετικές – θα επιλέξω την αρνητική. Και αυτούσια θα τη μεταφέρω.

Ο αποστολέας, καθηγητής. Υπογράφει με ονοματεπώνυμο και διεύθυνση κατοικίας.
Προσπερνάω τα στοιχεία του και προχωρώ:

«Κυρία Ακρίτα,

Νιώθω ένοχος. Ο γιος μου διαβάζει κι αυτός για τις εξετάσεις του και δεν το
είχα δει έτσι: Ναι, ιερά εξέτασις.

Λοιπόν, να καταργηθεί ο Μάιος, άντε και ο Ιούνιος, ως μήνες εξετάσεων (και
ζέστης). Και κουράζονται οι μαθητές που διαβάζουν. Και μισούν το διάβασμα,
γιατί κουράζονται και έχει ζέστη.

Αναλογικά, να καταργηθούν όλες οι εργασίες αυτής της περιόδου, αφού κουράζουν
και έχει ζέστη. Και τα διαγωνίσματα να καταργηθούν γιατί μπορεί να γίνονται
χειμώνα αλλά μην ξεχνάτε πως κάποιοι δεν αντέχουν το κρύο. Όσο για τα τεστ που
είναι (άκουσον, άκουσον) απροειδοποίητα; Κάθε φορά που ο καθηγητής εκδηλώνει
την πρόθεση να βάλει τεστ, αυτομάτως η μέρα να κηρύσσεται αργία για να μπορούν
οι μαθητές να ξεπερνούν το σοκ.

ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ να καταργηθούν οι εξετάσεις που κουράζουν… (τις μαμάδες
κυρίως βλέποντας τους κανακάρηδές τους να διαβάζουν). Και οι αιματολογικές,
χοληστερίνης, τεστ εγκυμοσύνης, όλα. Προκαλούν άγχος).

Να γίνεται συμψηφισμός της βαθμολογίας των δύο τελευταίων τάξεων στο
Πανεπιστήμιο; Και πώς θα τις αντέξουμε (εμείς οι γονείς) αυτές τις δύο
τελευταίες χρονιές; Δεν πιστεύω να εννοείτε πως πρέπει να διαβάσουν (!!!)
κιόλας τα παιδιά μας.

ΥΓ: Συνεχίζω να λέω στους μαθητές μου: Το σχολείο προσφέρει πολλά (οι
αδυναμίες του υπαρκτές). Ποτέ το διάβασμα δεν είναι άσκοπο και δεν πάει
χαμένο. Με τις εξετάσεις μπορεί κάποιος τουλάχιστον – αλλά σημαντικότατο – να
διαφυλάττει την αξιοπρέπειά του (ενώ κάποιες άλλες μέθοδοι…).

Λέτε να μην πάω καλά;».

Μια χαρά πάτε, κύριε καθηγητά μου. Εγώ δεν πάω καλά. Εγώ έχω το πρόβλημα. Εγώ,
η οπαδός της ήσσονος προσπάθειας. Που περνάω λάθος μηνύματα. Που θα προτιμούσα
τα παιδιά μας να αποκτούν χρήσιμες γνώσεις. Να διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία.
Σπουδαία πεζογραφήματα. Να τα θωρακίζουμε με εφόδια, όχι μόνο κατ’ όνομα, αλλά
και στην ουσία.

Ο πατέρας μου είχε το πρόβλημα. Όταν μιλούσε για κατάργηση των εξετάσεων και
συμψηφισμό της τελευταίας διετίας – ήταν κι εκείνος οπαδός της ήσσονος
προσπάθειας. (Το γεγονός ότι ονειρευόταν μια κοινωνία με παιδιά όχι είλωτες,
αλλά δυνάμει δημιουργικά άτομα είναι ασήμαντο).

ΕΜΕΙΣ OI ΓΟΝΕΙΣ δεν πάμε καλά. Κι εγώ η χειρότερη απ’ όλες. Ο πάτος του
πηγαδιού. Που τα γράφω όλα αυτά, όχι για το παιδί μου: Για μένα. Για να μη
χαλάσω τη ζαχαρένια μου: Τα ενδιαφέροντά μου είναι να κοιτάζω το ταβάνι και να
αλλάζω βερνίκια στα νύχια μου! Και με ενοχλεί που οι εξετάσεις μού στερούν τα
χόμπι. Τέτοια μάνα είμαι. Τέτοιες μανάδες είμαστε όλες μας. Με το ασετόν στο
χέρι και το βλέμμα στην οροφή. Για μας θέλουμε να αλλάξει το σύστημα. Για μας,
όχι για τα παιδιά μας. Οι εγωίστριες. Οι ανεπρόκοπες. Οι ανόητες και
κοκορόμυαλες μανάδες της ελληνικής επικράτειας. Όλα αυτά που γράφω, λοιπόν;
Δεν είναι άποψη! Είναι λούφα μασκαρεμένη σε άποψη! Κύριε
καθηγητά, σας ευχαριστώ που μου βγάλατε το προσωπείο κι αποκαλύψατε το
πρόσωπο!

Καλή επιτυχία στον γιο σας που διαβάζει! (Και το τελευταίο το εννοώ από την
καρδιά μου!).