Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Στην αρχή ήταν το Τόκιο. Ακολούθησε η Πόλη του Μεξικού. Την προπερασμένη
εβδομάδα προστέθηκε και το Ρίο ντε Ζανέιρο. Ο λόγος για τις ροζ αμαξοστοιχίες
φτιαγμένες αποκλειστικά για γυναίκες. Ο σκοπός τους είναι η προστασία του
ωραίου φύλου από τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις στα τρένα: κοντολογίς από αυτά
που στην ανδροπρεπή αργκό είναι γνωστά ως «κρυφό ψηλάφισμα» και «χούφτωμα».
Από αυτά που μαθαίνουμε, μέσα στις ροζ αμαξοστοιχίες η ατμόσφαιρα θυμίζει λίγο
– πολύ… μαιευτήριο. Οι γυναίκες, απαλλαγμένες από την παρουσία των ανδρών,
συζητούν χωρίς αναστολές για πράγματα που στις κανονικές αμαξοστοιχίες τα
ψιθυρίζουν: για τα αντισυλληπτικά, τις σερβιέτες, την περίοδο, τον οργασμό και
λοιπά και λοιπά.

Στην Ιαπωνία, για τους άνδρες που ερεθίζονται ψηλαφώντας κρυφά μια γυναίκα,
υπάρχει ένας ξεχωριστός όρος: λέγονται «σικάν». Στο Τόκιο το πρόβλημα με τους
σικάν έγινε τόσο έντονο, που η αστυνομία αμόλησε αστυνομικούς με πολιτικά για
να τους εντοπίσουν και να τους συλλάβουν. Στο τέλος όμως σήκωσε τα χέρια ψηλά:
οι σικάν ήταν ανίκητοι. Έτσι αποφασίστηκε η επιλογή των ροζ αμαξοστοιχιών.
Τότε, οι σικάν αντέδρασαν με την ίδρυση της δικής τους λέσχης: της Chican tomo
no kai. Στα μέλη της λέσχης συγκαταλέγονται βουδιστές μοναχοί (!), γνωστοί
καθηγητές πανεπιστημίου και ιατροί. Σκοπός της είναι η προστασία των σικάν από
την δράση της αστυνομίας. Για την ακρίβεια, μέσω Διαδικτύου ενημερώνονται τα
μέλη της για τις κινήσεις της αστυνομίας κ.λπ.

Τα μέλη της Chican tomo no kai κατέχουν και διάφορους βαθμούς στην ιεραρχία
των σικάν. Οι πιο ικανοί θεωρούνται όσοι καταφέρνουν να ψηλαφούν την πλάτη
τουλάχιστον εκατό γυναικών τον μήνα. Μεγάλου σεβασμού χαίρουν και οι λεγόμενοι
«τεχνίτες», οι οποίοι καταφέρνουν να ψηλαφούν τα εσώρουχα μιας γυναίκας χωρίς
να το αντιληφθεί! Επιπλέον, πέρσι, μια από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες
στην Ιαπωνία ήταν το βιβλίο με τίτλο «Το ημερολόγιο ενός υπότροπου εφαψία»,
στο οποίο ο συγγραφέας περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις τεχνικές που
χρησιμοποιούσε για να καταφέρει ώστε να εισδύσει κρυφά τα δάχτυλά του σε όλα
τα απόκρυφα μέρη του γυναικείου σώματος. Εάν το βιβλίο δεν είχε απαγορευθεί,
τότε θα είχε γίνει σίγουρα μπεστ σέλερ…

H δημοσιογράφος Μιλάνα Ρούνιτς (διατηρεί τη γνωστή στήλη «sexopolis» στο
αμερικανικό περιοδικό «The Believer»), μιλώντας για τις ροζ αμαξοστοιχίες και
τους σικάν, φέρνει στον νου της τα εφηβικά της χρόνια στην Κροατία. Τότε, στην
τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία, τα τραμ και τα λεωφορεία ήταν συνήθως υπερπλήρη και
θυμάται πόσο διαδεδομένο ήταν το χούφτωμα. «Γινόμουν θηρίο κάθε φορά που μου
συνέβαινε κάτι τέτοιο», γράφει. «Γυρνούσα θυμωμένη έτοιμη να του σπάσω το
κεφάλι και έβλεπα πως ο δράστης πάντα, μα πάντα, ήταν ένας πολύ άσχημος τύπος.
Το πρόβλημα των μανιακών αυτού του είδους είναι ότι στο 99% των περιπτώσεων
πρόκειται για κακομοίρηδες, άσχημους και απωθητικούς άνδρες που δεν έχουν
καμία πιθανότητα να κάνουν σεξ». Και είναι παντού ίδιοι: είτε ζουν σε
δημοκρατία, είτε σε δικτατορία, είτε σε φτωχές είτε σε πλούσιες χώρες, είτε
στην Νέα Υόρκη, είτε στη Χαράρε, είτε στα Τίρανα, είτε στην Αθήνα.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι ότι η «φυλή» αυτή αυξάνεται ραγδαία, ειδικά
στις μεγάλες μητροπόλεις. Και έχει παρατηρηθεί πως όσο πιο αγχωμένες γίνονται
οι κοινωνίες μας, όσο πιο πολύ ελαττώνεται ο χρόνος που αφιερώνουμε στις
ερωτικές σχέσεις τόσο πιο πολύ αυξάνονται οι μανιακοί αυτού του είδους. Εάν
αυτό αληθεύει, τότε οι ροζ αμαξοστοιχίες έχουν ρόδινο μέλλον… Ήδη στο
Λονδίνο έκαναν την εμφάνισή τους τα ροζ ταξί… Ετοιμαστείτε για δύσκολο
ταξίδι, παιδιά…

LINK: * www.gkapllani.com