Και έτυχε μέρα Σάββατο

«Υοuth» Matisyahu (Sony)

Δείτε τον νέο σούπερσταρ της ρέγκε. Φαίνεται να μοιάζει με τον Μάρλεϊ, με τον
Τζίμι Κλιφ, με τον Σκρατς – Λι Πέρι (εντάξει, δεν μπορεί κανείς να μοιάζει με
τον Λι Πέρι) αλλά φαίνεται ο Ματισιάχου για ρέγκε τύπος; Και πότε – για να
έχουμε καλό ερώτημα – ένας ράσταμαν πήγε για τελευταία φορά στη συναγωγή; Τι
θέλει ένας «ορθόδοξος εβραίος» στα πικάπ; Ουδεμία πρόθεση έχει – δήλωσε ο
«ράσταμαν» με γυαλιά μελετητή ιερών κειμένων, μακριά γένια και κοστούμι – να
κάνει κήρυγμα. Αντίθετα, διεκδικεί και έχει κερδίσει τη θέση του στο MTV, στα
best seller της δισκογραφίας με τη ρέγκε που υποστηρίζει – για την ιστορία και
την καινοτομία του θέματος Hasidic reggae – κατευθείαν από τη συναγωγή στο
dancehall. Τελικά οι πίστες δεν είναι μακριά από πουθενά. «Είναι αυτό που
πάντα ήθελα (διευκρινίζει ο Ματισιάχου, που απαντά και στο όνομα Μάθιου
Μίλερ). Δεν τρελαίνομαι με τη δημοσιότητα, αλλά η μουσική και η υποκριτική
είναι δύο πράγματα με τα οποία αισθάνομαι καλά». Πού το παράξενο; Ρέγκε και
προσευχή, ραπ πακέτο με όλο το τυπικό της θρησκείας, ροκ και νηστεία. Σε πρώτη
φάση σού κάνει εντύπωση. Τόση δηλαδή, που έσπευσαν τα δισκογραφικά «πιστόλια»
και είπαν πως ο κύριος Ματισιάχου είναι το πιο συναρπαστικό πράγμα που
συμβαίνει τώρα στη μουσική. Βάζω το «Youth» να παίξει και αν δεν έχει ακούσει
πολύ Police ο καλλιτέχνης, να μάθω δέκα προσευχές να λέω. Να, όμως που έχει.

«Είσαι ό,τι έχω, είσαι ό,τι χρειάζομαι./ Κάθε μέρα προσεύχομαι, να σε γνωρίσω καλύτερα παρακαλώ/ θέλω να είμαι κοντά σου, ναι, είμαι τόσο πεινασμένος». Ο Ματισιάχου συνδυάζει το ρομαντικό, το θρησκευτικό και το ροκ στοιχείο

Διότι πιο κάτω «σαμπλάρει» το «Message in a bottle» (που θα είναι πολύ
ταιριαστό κομμάτι σημειωτέον για το «Lost» – άσχετο). Όμως όταν δεν γίνεται
προβλέψιμος είναι καλός. Λίγο αμφιταλαντευόμενος, αλλά καλός. Με τόση φασαρία
που έχει γίνει εκεί έξω, ο σούπερσταρ της συναγωγής έχει χρέος να αντέξει στις
λατρευτικές επιθέσεις του συστήματος. Μεταξύ μας, θα χρειαστεί κάτι προσευχές
παραπάνω για να κρατήσει τις ισορροπίες και το μουσικό του ένστικτο.

Γιατί τώρα που συνηθίσαμε τη ρέγκε του «ραββίνου», την επόμενη φορά που θα
κινήσει ο Ματισιάχου για το παζάρι (της μουσικής) πρέπει να προσέξει να μην
είναι Σάββατο.

«Change In the Weather» Eric Lindell (Α&Ν)

Μυστήρια περίπτωση τα μπλουζ. Από όποια άκρη και αν τα πιάσεις θα σε
στείλουν στον Νότο, στη Νέα Ορλεάνη και σε εκείνα τα μέρη που έχεις κρύψει
μυστικά. Θες δεν θες, το πιστεύεις. Χαμένος, ποιος ξέρει πού, ο Έρικ Λίντελ
από την Καλιφόρνια ξαναγεννήθηκε στα μπλουζ, πήρε και το βραβείο σύνθεσης Τζον
Λένον (1999) και τώρα ανοίγει κουβέντα με τους μεγάλους της σόουλ – από τον
Ρέι Τσαρλς ώς τον Κέρτις Μέιφιλντ. Σαν να ακούς εκείνα τα 45άρια της Stax να
γρατζουνίζουν την ψυχή σου. Αυτό που εύχεσαι κατά βάθος είναι να ξαναβρείς
ό,τι έχεις χάσει. Τα μπλουζ του Λίντελ απλώς κάνουν το ντιλίβερι.

«Expressions» Dudley Perkins (Stones Throw)

Ο Ντάντλεϊ Πέρκινς ανήκει στους βασικούς παίκτες της «μαύρης» μουσικής της
Δυτικής Ακτής, που ησυχία δεν έχουν – όλο κάτι σκαλίζει στο στούντιο με παρέα
ή μόνος και η παραγωγή φουσκώνει σαν κέικ στον φούρνο. Τελευταίο που ψήθηκε,
το «Expressions» – ένα τζαζ κατόρθωμα, αν το δεις από κάποια απόσταση – όπου
αρχικά νομίζεις πως σε υποδέχεται ο Σάγκι σε ένα κεφάτο στιγμιότυπο. Τον
νευρικό σέξι ρυθμό, όμως, ρίχνει αρκετά στη συνέχεια μια μελαγχολία, ένα
παράπονο, μια – έστω και παράφωνη – μπλε νότα, κάπου μια φούρια, κάπου μια
ατονία, σαν να είναι λάστιχο ο ρυθμός και ο Πέρκινς να τον κάνει να χορεύει.
Έχω την αίσθηση πως χάνεται λίγο στις φιγούρες, μα σε μερικά σημεία λες πως
δεν γίνεται καλύτερα.

Όχι άλλα κλάματα

«Bοth Sides of the Gun» Ben Harper (Emi)

Έχω πειστεί πια, έχοντας ακούσει τόσο πολύ Μπεν Χάρπερ, ότι είναι ο άνθρωπος
που πιο εύκολα από όλους θα μπορούσε να μετατρέψει ένα μέταλ-ροκ κομμάτι σε
νανούρισμα και ένα νανούρισμα σε ένα φάνκι, ξετρελαμένο πάρτι. Πώς; Δεν ξέρω,
αν ήξερα θα έκανα καριέρα αλλού. Πάντως αν είχα πολλά λεφτά και ένα δικό μου
beach bar στη Νάξο θα προσλάμβανα τον Χάρπερ να βάζει μουσική. Ακούστε τούτο
το διπλό και θα καταλάβετε. Αν δεν μπορούσε εκείνος, θα προσλάμβανα τον Τζακ
Τζόνσον (και τον Κρις Άιζακ εννοείται). «Cryin Won’t Help You Now» (όπως λέει
ο Μπεν). Δεν βοηθάνε τα κλάματα…