ANAΛΩΣIMA H μπάρα και η άγνοια

Γέμισαν τα περιοδικά κι οι εφημερίδες άρθρα και ρεπορτάζ για τη ζωή της
μειονότητας, βγήκαν φωτογραφίες άνδρες και γυναίκες μπροστά στα μαγαζιά, τα
σπίτια τους, με την οικογένειά τους, απέκτησε πρόσωπο επιτέλους η καθημερινή
ζωή και παρουσία τους. Μαθαίνουμε πια μαζεμένα όσα δεν ξέραμε τόσα χρόνια για
τους συμπολίτες της μειονότητας. Ωραία. Καιρός ήταν. Να μαθαίνουμε και κάτι,
τώρα που έκλεισαν τα Γυμνάσια και τα Λύκεια και η ύλη συμπληρώθηκε. Γιατί
περάσαμε εποχές στις οποίες δεν ξέραμε την ύπαρξη των Ελλήνων μουσουλμάνων –
Τούρκων και Πομάκων. Οι μπάρες της καταπίεσής τους δούλευαν με μεντεσέ την
άγνοιά μας. Εμείς στις φιλόδοξες πόλεις μας νομίζαμε ότι έχουμε την αγαθότερη
δημοκρατία του κόσμου μετά την πτώση της χούντας κι εκεί οι άνθρωποι περνούσαν
τη ζωή τους μέσα σε διαρκές καθαρτήριο. H σιωπή, η άγνοια δεν ήταν αθώα, και
μάλλον δεν ήταν τυχαία. Αποτελεί δυσάρεστη πραγματικότητα να έχουμε πολίτες
Έλληνες που νιώθουν Τούρκοι, τους οποίους δεν λέμε Τούρκους, ρυθμίζουμε με
ειδικούς νόμους τη ζωή τους, νόμους καταπιεστικούς, τους αναγνωρίζουμε ως
μουσουλμάνους. Περίπλοκο. Άσ’ το καλύτερα. Μην το σκέφτεσαι. Ντρέπομαι που το
ομολογώ, αλλά πρωτοπήγα στη Θράκη στα 22 μου, τελειόφοιτος της Νομικής, και
δεν ήξερα τι ήταν αυτές οι γυναίκες με τα μαντίλια και τα φορέματα μέχρι το
χώμα. Μεγάλο το κέρδος τελικά από την υποψηφιότητα Καραχασάν, ανυπολόγιστο.
Και η δημοσιογραφία, επιτέλους ουσιαστική, να ρίχνει άπλετο φως σε έναν τόσο
κοντινό κόσμο. Τελικά, τα παιδιά μας ξέρουν πολλά πράγματα που εμείς
αγνοούσαμε στην ηλικία τους, και όχι μόνο για τους υπολογιστές.