[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου, πες μας τι βλέπεις;». Βλέπω… βλέπω…
βλέπω… (το κάνω όσο πιο υποβλητικό γίνεται) σκαμμένα πρόσωπα, πάνω από κάτι
χρωματιστά χαρτιά, να τα μουσκεύουν με δάκρυα πικρά, δάκρυα πόνου, δάκρυα της
οργής.

Βλέπω… να καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που πίστεψαν στην «άνοιξη» του
Χρηματιστηρίου. Που έδωσαν βάση σε ψεύτικες υποσχέσεις, σε λόγια κάλπικα, σε
προβλέψεις κατασκευασμένες, σε φρούδες ελπίδες, σε παραμύθια χωρίς αύριο…

Βλέπω… βλέπω… και ξαναβλέπω πληγωμένες καρδιές που παγιδεύτηκαν σε όνειρα
μαγικά να μη μπορούν να καταλάβουν πώς την πάτησαν πάλι και τα ‘χασαν όλα…

«Εξόριστε ποιητή στον αιώνα του, πες μας τι (άλλο) βλέπεις;».

Βλέπω… βλέπω… και ξανά (μανά) βλέπω το ίδιο εκείνο σκηνικό του ’99, μόνο
που τώρα οι ρόλοι έχουν αλλάξει. Εκείνοι που κατάγγελλαν το «έγκλημα του
Χρηματιστηρίου», τώρα είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό, κι οι άλλοι, οι
καταγγελλόμενοι τότε, τώρα μακαρίως παρακολουθούν τα δρώμενα…

«Κλεμμένα»

Εκείνοι καλά κάνουν, εμείς γιατί να τους ακολουθήσουμε; Θα ξεχάσω εγώ τα τρισ.
του Χρηματιστηρίου, που ξεκίνησαν ως χαμένα και κατέληξαν ως «κλεμμένα»; Θα
ξεχάσω τον Καραμανλή, τον Αλογοσκούφη, τον Έβερτ και το σύνολο του
νεοδημοκρατικού θιάσου (σκιών δεν το λέω, γιατί το έχει κατοχυρώσει ο Μανώλης
Κεφαλογιάννης, αν έχετε ακουστά) να καταγγέλλουν το ΠΑΣΟΚ σε κάθε ευκαιρία
ότι… έκλεψε τα λεφτά του κοσμάκη στο Χρηματιστήριο; Θα ξεχάσω εγώ που τα
τρισ. έπεφταν σαν τα μαρούλια για να καταλήξουν στα… τριάντα τρία; Ότι τα
θύματα ήταν (κατά τους νεοδημοκρατικούς υπολογισμούς) «πάνω από 1,5
εκατομμύριο»; Τώρα τι έχουν να πουν; Σε μία μόνο ημέρα, την περασμένη Δευτέρα,
χάθηκαν πάνω από 3 (πραγματικά) τρισ. παλιές δραχμούλες. Κι από την αρχή του
μήνα χάθηκαν ή μήπως κλέφτηκαν (κατά τη δική τους ορολογία) πάνω από 25
τρισ.!!! Φέρτε πίσω τα κλεμμένα, ρεεεεεε…

Τίνος είναι η Εθνική;

Παρασύρομαι, συγγνώμη, και υπονομεύω τον… πολιτικό πολιτισμό αυτής της
χώρας, αλλά δεν μπορώ, εξοργίζομαι με το ψέμα. Το ξέρω ότι η πολιτική (και οι
πολιτικοί) δεν είναι και η καλύτερη φίλη της αλήθειας, αλλά όχι και έτσι, να
μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας, και να έχουν την απαίτηση να τα
κλείνουμε για να μην τους βλέπουμε. Εδώ ο άλλος πάει να τινάξει στον αέρα τη
μεγαλύτερη ελληνική τράπεζα, την Εθνική, λες και είναι ο… Τζαννετάκος της
ταινίας (πλούσιος κληρονόμος εργοστασίων, οικοπέδων, διαμερισμάτων κ.λπ. τα
οποία τρώει με θαυμαστή επιμέλεια, ταχύτατα, στα μπουζούκια, στις γυναίκες και
στον τζόγο) και εμείς θα κάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτε; Θα σφυρίζουμε αδιάφορα
εύθυμους σκοπούς του τόπου; Ή θα θέσουμε το απλοϊκό, πλην τόσο καίριο,
ερώτημα: Του Αράπογλου είναι η Εθνική;

Της Δεξιάς

Την έλαβε ενδεχομένως κληρονομιά από θείο… δισκοβόλο (κομψή έκφραση για
τον… πιατά) στο Αμέρικα και δεν το ξέρουμε; Είχε θεία της καλής κοινωνίας η
οποία, αποδημήσασα εις τας αιωνίους μονάς ένθα απέδρα πάσα θλίψη, λύπη ή
στεναγμός, είπε προτού επισυμβεί το μοιραίον «ας του αφήσω του Τάκη μου την
τράπεζα, να έχει να παίζει το παλικάρι, όταν δεν φτιάχνει την περίτεχνο
χωρίστρα του»; Ήρθε μήπως εις γάμου κοινωνίαν μετά χαριτοβρύτου νεαράς κυρίας
της οποίας ο πατήρ έδωσεν ως προίκαν την Εθνικήν για να έχει τα «έχει του» το
ζεύγος; Όχι… Εγώ, αν θυμάμαι καλά, αυτός ο Αράπογλου, ο διοικητής της
Εθνικής, τη μόνη κληρονομιά που κουβαλάει είναι της Δεξιάς. Αλλά όχι την
Εθνική. Γι’ αυτό ας την αφήσει στην ησυχία της, προτού (τη) βουλιάξει
εντελώς…

«Πατσαβούρα»

Εμένα πάλι δεν με αφήνει να ησυχάσω το μέγα στραπάτσο της Eurovision. Μία
εβδομάδα μετά κι ακόμη να χωνέψω το πώς άθλιοι λαοί της Ευρώπης (Ανατολικής,
Κεντρικής και Δυτικής) δεν κατανόησαν ορθώς το σχέδιο Καραμανλή για την…
ανασυγκρότηση τη χώρας και μας φιλοδώρησαν με μια βρεμένη «πατσαβούρα» στη
μούρη, κατατάσσοντας τη Βίσση μας στην 9η θέση, αντί της πρώτης. Δεν
στενοχωριέμαι για τα περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ (20 εκατομμύρια;!!) της
διοργάνωσης. Στενοχωριέμαι που έμεινε ανεκτέλεστο το σχέδιο της Ρηγίλλης να
βγάλει τον κόσμο στους δρόμους για να πανηγυρίσει «άλλη μια νίκη» της
κυβέρνησης Καραμανλή. Στενοχωριέμαι που δεν είδα τη σύζυγο Νατάσα να απονέμει,
από κοινού με τον Θ. Ρουσόπουλο, το πρώτο βραβείο στη Βίσση (γιατί αυτό θα
συνέβαινε αν…). Στενοχωριέμαι που δεν άνοιξε το Μέγαρο Μαξίμου για τη
«σεμνή» νικήτρια. Στενοχωριέμαι…

Ο λογαριασμός

Βασικά αυτό που με στενοχωρεί στην πραγματικότητα είναι το τεράστιο ποσό
χρημάτων που ξοδεύτηκαν και για τα οποία κάποιος πρέπει να δώσει λογαριασμό.
Κάποιος. Ο Ρουσόπουλος, ο Παναγόπουλος της EPT, ο Καραμανλής ο ίδιος, δεν με
ενδιαφέρει -κάποιος πρέπει να δώσει λογαριασμό. Λοιπόν, κατά τους πιο μέτριους
υπολογισμούς, το πανηγύρι της Eurovision κόστισε πάνω από 20 εκατομμύρια
(δηλαδή σχεδόν 7 δισ. -ένα νοσοκομείο). Μια φίλη που ξέρει από αυτά μού είπε
ότι μια περιουσία κόστισαν μόνο οι… καρτ ποστάλ που στάλθηκαν. Κάποιος άλλος
μού είπε ότι τα χοντρά λεφτά έπεσαν από τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου
Εξωτερικών που στάλθηκαν στις πρεσβείες για να οργανωθούν συνεργεία
«τελεβότινγκ» -για να ψηφίζουν στις χώρες τους το τραγούδι της Βίσση.
Λογαριασμό εδώ και τώρα λοιπόν. Κρίμα είναι να ασχοληθεί πρώτα ο
Παπαγγελόπουλος -αν και το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αλίμονο. Καλή διάθεση να
υπάρχει, ε κύριε εισαγγελέα μου;

«Ίμια στον αέρα»

Άκουσα πολλούς, πολιτικούς, να διατυπώνουν ευχές να μην ξανασυμβεί ανάλογη
ιστορία με εκείνην της Καρπάθου. Καλές είναι οι ευχές, δεν λέω, αλλά
προτιμότερο θα ήταν να παίρναμε συγκεκριμένα μέτρα για να μην ξανασυμβεί αυτό.
Όχι τόσο το περιστατικό στον αέρα με τα δύο αεροπλάνα που συγκρούστηκαν, όσο
για τη συνέχεια. Αν δεν το καταλάβατε το θέμα, η υποχωρητικότητα της
κυβέρνησης Καραμανλή επέτρεψε στους Τούρκους να βάλουν πόδι στο Αιγαίο και να
προχωρούν σε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης χωρίς να ενημερώνουν κανέναν
-και πολύ περισσότερο την Αθήνα. Κι επειδή εμείς δεν φοβόμαστε τις λέξεις,
αυτό που έγινε την Τρίτη έξω από την Κάρπαθο ήταν «Ίμια στον αέρα». Κατανοητό;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Οι Αμερικανοί δεν βλέπουν επιδείνωση

Την εκτίμηση πως η σύγκρουση των μαχητικών αεροσκαφών της Ελλάδας και της
Τουρκίας στο Αιγαίο δεν πρόκειται να οδηγήσει σε επιδείνωση των
ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά θα χρησιμεύσει στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις
ως μέσον για την απαξίωση της κυβέρνησης Ερντογάν, κάνει το γνωστό για την
έγκυρη ενημέρωσή του αμερικανικό δίκτυο πληροφόρησης Stratfor.

Το Stratfor αναφέρεται ακόμη και σε σενάρια που ουδείς έχει αναφέρει ανοικτά:
«H ιδέα ότι ο στρατός θα σκότωνε έναν από τους δικούς του και στη συνέχεια θα
διέταζε ένα από τα μαχητικά του να συγκρουσθεί επί τούτου μοιάζει κάπως
παρατραβηγμένη για να είναι κάτι περισσότερο από θεωρία συνωμοσίας. Στο κάτω
κάτω, η αγαπημένη τουρκική συνωμοσία είναι πως ο στρατός βρίσκεται πίσω από τα
πάντα και είναι ικανός για τα πάντα. Αλλά πριν απορρίψει κανείς αυτές τις
υποθέσεις, ας έχουμε στο μυαλό μας πως ο τουρκικός στρατός έχει την τάση να
χώνεται σε όλα και έχει απομακρύνει ισλαμικές κυβερνήσεις από την εξουσία σε
τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις. Οι φήμες που τώρα βρίσκονται υπό επίσημη
κυβερνητική έρευνα έχουν τόση δόση απίστευτου ώστε να γίνονται λιγάκι
πιστευτές. Πιο παράδοξα πράγματα έχουν συμβεί σε πιο σταθερούς τόπους από την
Τουρκία».