Iερά Eξέτασις…

Παίδες εν καμίνω. Μελετάνε τα φετινά. Λες και θυμούνται τα περσινά

ΠΡΩΙ. Ζέστη. Καύσωνας. 35 βαθμοί, μέσα στο νερό. Έξω από το νερό –
επίσης. Υπνηλία. H τηλεόραση παίζει ερήμην. Δυο χαρωπές μαγειρεύουν σπανάκι
πουρέ. Τι του λείπει του ψωριάρη στις 10 το πρωί; Το σπανάκι πουρέ!

Οι χαρωπές λένε τα υλικά, ανακατεύουν τα κατσαρολικά, χτυπάνε τα μείγματα. Στο
τέλος, έτσι στο άσχετο, στο αλλούτερο, στο ξεκούδουνο το εντελώς πετάνε κι ένα
διεκπεραιωτικό:

– Καλή επιτυχία στα παιδιά που δίνουν εξετάσεις!

Να σου αστράψω μια στη μούρη, να σου πω εγώ! Κουκλάρα μου δίμετρη που η μόνη
σχέση που έχεις με παιδί είναι όταν στρίβεις από το λούνα παρκ για να πας στο
σπίτι σου. «Πότε θα γίνω μάνα!». Γίνε μάνα! Όχι, γίνε αν σου βαστάει! Άντε
μπράβο, να δεις τη γλύκα!

– Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις!

Δεν γίνεται, αγάπη μου αυτό! Αυτό το σίχαμα που λες – με μαθηματική ακρίβεια –
είναι ανέφικτο! Δεν μπορούν να έχουν «καλή επιτυχία όλα τα παιδιά». Κάποια θα
έχουν καλή επιτυχία. Κάποια θα έχουν μέτρια επιτυχία. Κάποια θα έχουν την κακή
και την ψυχρή τους αποτυχία. Δεν το μπορώ αυτό το ηλίθιο. Το βλακώδες αυτό, το
μικρονοϊκό, δεν το αντέχω. Σαν τις αποχωρήσεις υποψηφίων στα ριάλιτι:

– Καλή επιτυχία και στους δύο!

Πώς να έχουνε καλή KAI ΟΙ ΔΥΟ; Αφού ο ένας θα πάρει τον πούλο!

Τα εφηβικά δωμάτια γεμίζουν πορτοκαλάδες, βιταμίνες και άχρηστες γνώσεις.
Βιβλία, τετράδια, σημειώσεις, ντοσιέ, ημίτονα, συνημίτονα, Ηρόδοτοι.
Επαναλήψεις επί επαναλήψεων, υπολογισμοί επί υπολογισμών: Πρώτο τρίμηνο τόσο,
δεύτερο τόσο, αν γράψω για τόσο, συν τόσο, μείον τόσο, άθροισμα τόσο. Παιδεία,
παιδιά! Εδώ τα καλά τεφτέρια του μπακάλη! H ύλη η φρέσκια που σπαρταράει! H
διδακτέα που πάει με το κιλό. Με το ζύγι: «Τεχνικά 3,300 να τ’ αφήσω;».

O ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ σε όλο του το μεγαλείο! Και το γελοίο δεν είναι αυτό! Το
γελοίο είναι ότι, μέσα στο σπίτι, το παίζουμε ότι είμαστε άπαντες νορμάλ και
καλά. Ότι αυτά όλα που μας συμβαίνουν είναι απολύτως φυσιολογικά κι όχι το
θέατρο του παραλόγου «τώρα και στην πόλη σας!».

Αυτολογοκρίνομαι συνέχεια. Μην πιέσω. Μην καταπιέσω. Μην κατασκοπεύσω. Τις
κάνω γαργάρα τις επίμονες ερωτήσεις: Διάβασες; Δεν διάβασες; Έγραψες; Δεν
έγραψες; Τα ήξερες; Δεν τα ήξερες; Τι έπεσε; Τι δεν έπεσε; Πού έπεσε, σε ποιον
έπεσε και ποιον πήραν τα σκάγια;

Συγγνώμη, γιατί δεν το καταργούνε κάποτε αυτό το πράγμα; Αυτό το μαρτύριο της
σταγόνας, αυτό το άσκοπο και ψυχοφθόρο! Γιατί δεν του δίνουν μια ξανάστροφη να
πάει από κει που ‘ρθε; Τουλάχιστον, στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Αφού κάθε
τρεις μήνες κάνουν γραπτά διαγωνίσματα. Βάλε και τα πρόχειρα, βάλε και τα
προφορικά – υπολόγισε εκεί τη σούμα του παιδιού να τελειώνουμε. Όχι που τα
τσακίζουμε – φτου πάλι από την αρχή τόμοι ολόκληροι. Ιούνιο μήνα, εξουθενωμένα
πλάσματα. Γιατί; Ποιος ο λόγος; Ας μου τον πει κάποιος! Κάποιος να μου τον
εξηγήσει, να το καταλάβω, να το εμπεδώσω, να εμβαθύνω. (Γι’ αυτό ο πατέρας μου
οραματίστηκε μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς εξετάσεις. Ακόμα και στο
Πανεπιστήμιο – έλεγε – ας γίνεται συμψηφισμός της βαθμολογίας των δύο
τελευταίων τάξεων).

ΠΡΩΙ. Ζέστη. Τα παιδιά την ιδρώνουν τη φανέλα. Κυριολεκτικά και
μεταφορικά. Ο δικός μου ρίχνει νερό στο αλαλιασμένο του κεφάλι. Πώς να τον
ανακουφίσω; Να μη βάλω κλιματισμό και ξεράνει την ατμόσφαιρα. Καλύτερα να
σιγοψήνεται ο γιος μου σ’ αυτό το καμίνι της παράνοιας. Παίδες εν καμίνω.
Μελετάνε τα φετινά. Λες και θυμούνται τα περσινά.

Διαβάζουν. Ασταμάτητα, αγχωτικά, διαβάζουν. Και διαβάζουν. Και διαβάζουν. Και
μετά αναρωτιόμαστε εμείς γιατί μισούνε το διάβασμα.