Aνοικτό το παιχνίδι για τον Φοίνικα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά  |
 |
|
Από την ταινία «Φως το σούρουπο» του Φινλανδού Άκι Καουρισμάκι: Φτωχαδάκι |
Αν πάει έτσι και η Βενετία προβλέπω δύσκολο χειμώνα για τη λιτοδίαιτη
(κινηματογραφικά) Ελλαδίτσα. Διότι ουδεμία μέχρι στιγμής ενθουσίασε τους
πάντες (απομένουν ακόμα δύο, του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και του Γάλλου Ξαβιέ
Τζιανολί). Αλλά και διότι ουδείς μπορεί να ορκιστεί πως αυτή και όχι η άλλη
είναι το φαβορί.
Τα χαρτιά λένε ότι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ του «Volver» είναι το μεγάλο φαβορί με
δεύτερη τη «Βαβέλ» του Ινιάριτου. Μπορεί. Δεν θα εκπλαγώ αν ακόμα και το
παντεσπάνι της «Μαρίας Αντουανέτας» φύγει με Χρυσό Φοίνικα. Το παιχνίδι
ανοικτό μέχρι το βράδυ της Κυριακής. Αν τώρα θέλετε τις πρώτες εντυπώσεις μου,
τέσσερις οι προτιμήσεις μου. «Άνεμος και κριθάρι» του Κεν Λόους, «Φλαμανδοί»
του Ντιμόν, «Κλήματα» του Τούρκου Νουρί Μπίλγκε Τζεϊλάν και «Φως το σούρουπο»
του Άκι Καουρισμάκι. Συνοπτικά:
«Άνεμος και κριθάρι» – Κεν Λόουτς – M. Βρετανία: Αντίσταση, εμφύλιος
και αδελφοκτονία στην Ιρλανδία του 1920. Ό,τι πιο δυνατό και ανελέητο έχει
υπογράψει ο τζέντλεμαν της εργατικής τάξης.
«Καλοκαιρινό παλάτι» – Λου Γε – Κίνα: Κινέζοι τινέιτζερς του 1989
ανακαλύπτουν τσιγάρα, ξενύχτια, έρωτα και εξέγερση στην Πλατεία Τιενανμέν.
Καλογυρισμένο αλλά φλύαρο με κλείσιμο ματιού προς τη Δύση.
«Volver» – Πέδρο Αλμοδόβαρ – Ισπανία: Πέντε ζωντανές γυναίκες, δύο
δολοφονημένοι, αιμομίκτες άνδρες. Μελόδραμα με χιούμορ και αλληγορία. H μόνη
εμπορική στιγμή των Καννών.
«Fast food nation» – Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ – ΗΠΑ: Φαστ φουντ τα πάντα
στις ΗΠΑ. Φαγητό, δουλειά, έρωτας. Φλύαρο και απλοϊκό.
«Salon Charlie» – Νικόλ Γκαρσιά – Γαλλία: Μπλα μπλα διότι προφανώς
πρυτανεύσανε οι γνωριμίες και οι καλές δημόσιες σχέσεις.
«Κόκκινος δρόμος» – Αντρέα Άρνολντ – M. Βρετανία: Εξαιρετικό στυλ, αλλά
μελοδραματική, συμβατική ιστορία.
«Κλήματα» – Νουρί Μίλγκε Τζεϊλάν -Τουρκία: Άδειος διανοούμενος
μπαινοβγαίνει σε μια σχέση. Διαμάντι πυκνής γραφής και φωτογραφία. Τέτοια
σκηνοθετάρα δεν έχει σήμερα η Ελλάδα.
«Southland tales» – Ρίτσαρντ Κέλι – ΗΠΑ: Τρικυμία εν κρανίω. H
καταστροφή του πλανήτη στο Λος Άντζελες του 2008. Να μου λείπει. Ο σκηνοθέτης
ακόμα δεν έχει συνέλεθει από τα γιούχα.
«The Caiman» – Νάνι Μορέτι -Ιταλία: Μικρομεσαίος παραγωγός
«εμποδίζεται» να κάνει ταινία τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Απίστευτη μπαλαφάρα.
«Βαβέλ» – Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου- ΗΠΑ: Δύο ορεσίβια τσοπανόπαιδα
στο Μαρόκο πυροβολούν με καραμπίνα, τραυματίζουν μια Αμερικανίδα,
εκλαμβάνονται ως τρομοκράτες και σχεδόν ξεκληρίζονται από Μαροκινούς μπάτσους.
Στο μεταξύ στις ΗΠΑ, η Μεξικάνα μπέιμπι σίτερ των παιδιών της ίδιας
Αμερικανίδας τραβάει τον δικό της Γολγοθά. Επίδειξη σκηνοθεσίας, αλλά μπόλικη
φλυαρία. Θα βρεθεί στα Όσκαρ.
«Φλαμανδοί» – Μπρουνό Ντιμόν – Γαλλία: Αποκτηνωμένοι οι άνθρωποι στα
καταπράσινα λιβάδια, εξαγνισμένοι στον πόλεμο όταν βλέπουν τους συμπολεμιστές
τους να σκοτώνουν και να βιάζουν «ιθαγενείς». Ελάχιστοι διάλογοι αλλά
καθηλωτική εικαστική γραφή!
«Μαρία Αντουανέτα» – Σοφία Κόπολα – ΗΠΑ: Τουαλέτες, τούρτες, μετάξι και
Βερσαλλίες. Χαμένη στην Ιστορία η Σοφία. Θα κερδίσει Όσκαρ κοστουμιών και
ντεκόρ.
Ληστεία και βασανιστήρια
«Το δίκιο του αδύνατου» – Λουκά Μπελβό – Βέλγιο: Τέσσερις λούζερ της
εργατικής τάξης, σκαρώνουν ληστεία στα ταμεία μιας βιομηχανίας. Τίμιο αλλά
λίγο.
«Ιθαγενείς» – Ρασίντ Μπουχαρέμπ – Γαλλία: Αλγερινοί και Μαροκινοί
φαντάροι πολεμούν ηρωικά για τη «μητέρα Γαλλία». Ακαδημαϊκό και εντελώς
«εσωτερικό» μεταξύ Γαλλίας και αποικιών.
«Οικογενειακός φίλος» – Πάολο Σορεντίνο – Ιταλία: Έργα και ημέρες ενός
πανάσχημου και πανάθλιου τοκογλύφου. Ασήμαντη ιστορία, ενδιαφέρουσα,
μετα-μοντέρνα γραφή, υποστηριγμένη με το καλύτερο σάουντράκ του φεστιβάλ.
«Αργεντινή 1977» – Ίσραελ Αντριάν Καετάνο – Αργεντινή: Αληθινές
ιστορίες βασανιστηρίων και «εξαφανίσεων» από τη δικτατορία του Βιντέλα.
Σκληρό, εφιαλτικό, αλλά κλειστό.
INFO
Όλες οι ταινίες, πλην της βελγικής και τους «Ιθαγενείς», έχουν εξασφαλίσει
ελληνική διανομή για τον «χειμώνα» 2006-07.
Google news
