ANAΛΩΣIMA Tι να θέλουμε άραγε;

Οι σοφοί του καφενείου, μεσημέρι στη σκιά, υπήρξαν καθησυχαστικοί. «Δεν
γίνεται πόλεμος εδώ, μη φοβάσαι, δεν τον θέλουν οι Αμερικάνοι!» έλεγε ο ένας,
αλλά ο συνομιλητής του είχε τις αμφιβολίες του. Όχι, τον θέλουν οι Αμερικάνοι,
υποστήριζε. Με σωστή αντιμετώπιση της ζέστης, σκιά και αεράκι, η συζήτηση
τραβούσε ευχάριστα και αγχολυτικά, αναλύθηκαν τα αμερικάνικα συμφέροντα στην
περιοχή, μια επανάληψη έγινε δηλαδή των γνωστών που ακούγονται σ’ αυτές τις
περιπτώσεις, αλλά το θέμα δεν λύθηκε απολύτως, περί του τι ακριβώς μπορεί να
θέλουν οι Αμερικάνοι στο Αιγαίο. Κρίμα γιατί αν ξέραμε θα πηγαίναμε σπίτι μας
κι εμείς με κάποιο συμπέρασμα. Τρομερό και αυτό, να μην ξέρεις τι ακριβώς
θέλουν αυτοί οι άνθρωποι, και άρα τι ακριβώς σου επιφυλάσσει η μοίρα. Και να
κάθεσαι να σκέφτεσαι ότι με τόσα αεροπλάνα που αγοράζουμε, τόσα που
παραγγέλνουμε και τόσα που ξοφλάμε, τόσα χρέη που βάζουμε στο κεφάλι μας για
καινούργια αεροπλάνα, και τόσο πολύ που τα χρησιμοποιούμε κάθε μέρα στο Αιγαίο
παίζοντας εικονικό πόλεμο, μήπως δεν έχει και τόση σημασία τι ακριβώς θέλουν
οι Αμερικάνοι. Γιατί όσο πιο πολλά αεροπλάνα κυκλοφορούν πάνω από αυτό το
ρημάδι το Αιγαίο, με τα δώδεκα, τα έξι και τα δεν ξέρω πόσα μίλια του, τόσο
περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να συγκρουστούν κάποτε. Άσε που αν κάθε
βράδυ ακούς τους λυσσασμένους στα κανάλια να ουρλιάζουν για τις απειλές που
μας τριγυρίζουν αρχίζεις να αμφιβάλλεις και για την παντοδυναμία των
Αμερικάνων. Εντάξει, εκείνοι μπορεί να μην έχουν συμφέρον να θέλουν να γίνει
ελληνοτουρκικός πόλεμος, αλλά αν τον θέλουμε τόσο πολύ εμείς οι εκατέρωθεν
ενδιαφερόμενοι, γιατί να μας συγκρατήσουν; Κι αν δεν τον θέλουμε θα προλάβουμε
να το πούμε άραγε την κρίσιμη στιγμή;