ANAΛΩΣIMA Tο ερωτικό ταμπού

Μυρμήγκια περπατάνε στην κόψη του γραφείου μου και συλλαμβάνω τον εαυτό μου να
διστάζει να τα σπρώξει. Από πότε λυπάμαι τα μυρμήγκια; Αφότου είδα την ταινία
«Μυρμήγκια», εκείνα τα αστεία κινούμενα σχέδια. Να μια ταινία που άλλαξε
συμπεριφορές, για τις οποίες κανείς δεν ενοχλήθηκε. Οι εντομολόγοι, ας πούμε,
θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν για την επιστημονικά ανακριβή παρουσίαση των
μυρμηγκιών. Για κάθε ταινία θα μπορούσε να βρίσκεται κάποιος να θίγεται, άμα
το ψάξεις, αλλά μόνο οι θρήσκοι χαλάνε τον κόσμο. Ιδίως όταν η θρησκεία
ακουμπάει το ερωτικό ταμπού. Νύμφες του Ιησού εν δυνάμει, οι κυρίες που
ξελαρυγγιάζονται στο Σύνταγμα; Μα είναι τόσο συμπαθητική η ιδέα ενός Χριστούλη
παντρεμένου και γενάρχη δυναστείας. Και είναι και μια εξέλιξη, μετά τον Χριστό
που βασανίζεται από τη σεξουαλική επιθυμία, στο βιβλίο του Καζαντζάκη, τώρα
τον έχουμε ήρεμο, παντρεμένο με παιδιά, σ’ αυτό το θρίλερ. Ελπιδοφόρο για την
πορεία του ανθρώπου. Και πολύ χριστιανικό κατά βάθος, γιατί αυτή η εμμονή πια
του χριστιανισμού με τη σεξουαλική αποχή τον έχει οδηγήσει σε μεγάλα
προβλήματα. H ανθρωπότητα στην εποχή μας χρειάζεται απλά, καθημερινά, θετικά
πρότυπα, όχι αιματοχυσίες και ακρότητες. Όσο για τους απογόνους του, μπορούμε
να είμαστε όλοι, αν το θέλουμε, γιατί τόσες γενιές πίσω, για σκεφτείτε, οι
άνθρωποι πρέπει να εισάγουν ξένα γένη για να αναπαράγονται, άρα πλαταίνουν οι
πιθανότητες συμμετοχής. Στην ουσία μπορούμε να διαλέγουμε όλοι τους προγόνους
μας, όπως μας αρέσει. Όπως και ο συγγραφέας του «Κώδικα Ντα Βίντσι» διάλεξε
βασιλιάδες για απογόνους του Ιησού, ο καθένας μας στην προσωπική του ιστορία,
ή τον μύθο που χτίζει, μπορεί να διαλέγει προγόνους. Μερικοί αλλάζουν και
επίθετο, κι είναι φυσικό οι βασιλιάδες να έχουν μεγάλη ζήτηση, όπως και άλλοι
διάσημοι και ισχυροί.