ANAΛΩΣIMA Γιορτή ανεόρταστη

Αυτή η Γιορτή της Μητέρας, σκέτος ψυχαναγκασμός. Στα παιδιά προκαλεί ίσως ένα
περαστικό κύμα ενθουσιασμού, που ξεχνιέται αμέσως. Στους μεγάλους ένα πιο ήπιο
κύμα αμηχανίας που ξεπερνιέται όπως όπως με μια ανθοδέσμη. Κι ύστερα η μέρα
συνεχίζεται κανονικά, τίποτα το εξαιρετικό δεν συμβαίνει. Σαν τι να συμβεί,
δηλαδή; Είναι κάτι κοινότυπο, η μητρότητα. Από την άλλη μεριά είναι κάτι τόσο
εξαιρετικό για τον καθένα, ώστε δεν θα έβλαπτε να ξημερώνει η Κυριακή, ας
πούμε, με ένα τραπέζι στρωμένο από τα παιδιά, πανηγυρικά, για το πρόγευμα, με
δώρα, με φιλιά, με τραγούδια, με σαρπράιζ βόλτες. «Σου ετοιμάσαμε μια βόλτα
στην Πάρνηθα μαμά, που σου αρέσει, έχουμε φτιάξει τα σάντουιτς, μην
τεμπελιάζεις άλλο στο κρεβάτι» (το όνειρο μιας μητέρας που γνωρίζω.) Κάτι να
γίνεται, κάτι ιδιαίτερο, να ξεχωρίζει η Κυριακή από τις άλλες, να παίρνει μια
νότα υπερβολής, όπως έχουν οι αληθινές γιορτές. Πού να βρεθεί με μόνο τα
παιδιά και τον πατέρα ή τους στενούς συγγενείς στην ίδια στέγη; Δύσκολο
βέβαια, συνήθως τις γιορτές τις ετοιμάζει η μητέρα, αλλά δεν θα πείραζε,
πιστεύω, τις μητέρες αν άλλαζαν τα πράγματα για μια μέρα τον χρόνο. Κάτι σαν
τη γυναικοκρατία, αυτή την ξεκαρδιστική γιορτή σε μερικά χωριά, που έχει και
στοιχεία λατρείας της θεάς της γονιμότητας, προσφορές φρούτων και λουλουδιών,
αυγών και άλλων παρόμοιων συμβόλων. Και λίγο κρασάκι το βράδυ, οικογενειακώς.
Σαν παράσταση, σαν τελετή, σύγχρονη βέβαια και μοντέρνα, στην οποία και οι
πίτσες θα μπορούσαν να παίζουν συμβολικό ρόλο. Ίσως είναι μια γιορτή που της
αξίζει καλύτερη μοίρα, που έχει κρυμμένες δυνατότητες. Αφού υπάρχει που
υπάρχει, μήπως την αξιοποιήσουμε καλύτερα του χρόνου.