Οι «έξυπνοι» τόποι… έξυπνα αναπτύσσονται

Ο τίτλος «Έξυπνη Ελλάδα» είναι, το λιγότερο, προκλητικός. Κάποιους, ίσως,
και να ενοχλεί. Ανοίγοντας όμως το βιβλίο της Άννας Διαμαντοπούλου, νιώθει ο
καθείς πως ο τίτλος υποδηλώνει την αναζήτηση και την αγωνία, έναντι του
αβέβαιου μέλλοντος.

H «Έξυπνη Ελλάδα» της Άννας Διαμαντοπούλου κυριαρχείται από ξεχωριστές πρωτοβουλίες, αναπτύσσει πλεονεκτήματα, κινείται σε άλλη περιοχή, σε άλλες σφαίρες, πολύ μακρύτερα από την πεπατημένη και τη συνήθη διαχείριση της ελληνικής πολιτικής

Εμφανώς επηρεασμένη από τη θητεία της στην Κομισιόν, έχοντας η ίδια
παρακολουθήσει και συμμετάσχει ενεργά στη συζήτηση για τα προβλήματα ανάπτυξης
στην Ευρώπη, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το ελληνικό έλλειμμα στόχων και
κατευθύνσεων μετά την ένταξη στην ευρωζώνη, επιχειρεί να προσεγγίσει νέες
πολιτικές και να συγκροτήσει πρόταση ολοκληρωμένη, ικανή να στηρίξει την
ελληνική εκδοχή ανάπτυξης και εκμετάλλευσης του περιβάλλοντος της
παγκοσμιοποίησης.

Έχει όμως ξεχωριστό ενδιαφέρον το γεγονός ότι περιγράφει την πολιτική πρότασή
της μέσω συγκεκριμένων παραδειγμάτων, αναδεικνύοντας ξεχωριστές προσπάθειες
περιοχών, πόλεων, χωριών, συνεταιρισμών και επιχειρήσεων, ευρωπαϊκών και
ελληνικών, οι οποίες ενσωματώνουν νέες ιδέες, καινοτομία, γνώση,
συλλογικότητα, νέους θεσμούς και νέες αντιλήψεις και δημιουργούν περιβάλλον
δημιουργίας.

Εισχωρεί η Άννα Διαμαντοπούλου στο δύσκολο πεδίο της μικροοικονομίας, σε αυτό
μεταφέρει την προσπάθεια της σύγχρονης πολιτικής, εκεί αναδεικνύονται στην
πράξη τα πολλά και συσσωρευμένα διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας, εκεί
φανερώνονται τα ελλείμματα παιδείας και γνώσης, σε αυτό το πεδίο αποκαλύπτεται
και ο χαρακτήρας της νέας προσπάθειας.

Έτσι εξηγείται και ο τίτλος του βιβλίου. Κάνει σημαία τους «έξυπνους τόπους»,
αυτές τις ξεχωριστές προσπάθειες οι οποίες ξεπέρασαν τα βάρη της
παγκοσμιοποίησης, δεν πτοήθηκαν από τον σκληρό ανταγωνισμό και την
αποβιομηχάνιση. Σχεδόν τις υιοθετεί και μέσω αυτών, αναδεικνύει την ανάγκη
ταχείας και απόλυτης ενσωμάτωσης των νέων τεχνολογιών όπως και της εκμάθησης
ξένων γλωσσών. Αποδίδει εξαιρετική σημασία σε αυτά τα δύο στοιχεία, τα θεωρεί
προαπαιτούμενα της επιδιωκόμενης ανάπτυξης, πρώτες και κύριες μεταρρυθμίσεις
που «εξασφαλίζουν την πρόσβαση όλων σε όλα», όπως χαρακτηριστικά γράφει.

Αν μη τι άλλο, έχει ενδιαφέρον το βιβλίο της Άννας Διαμαντοπούλου, η
προσέγγισή της μας φέρνει κοντά στο καινούργιο και το ελπιδοφόρο. Πρόκειται
για συμβολή διαφορετική και ξεχωριστή, όπως τα παραδείγματα των τόπων που
παρουσιάζει στο συνήθως προστατευμένο ελληνικό κοινό.