«Eίμαστε πολίτες β΄ κατηγορίας, αλλά εγώ δεν ντρέπομαι»

Ο περιπτεράς έκανε πως διάβαζε τα αθλητικά, αλλά με κοιτούσε κρυφά. Ήθελε
να βεβαιωθεί ότι όντως θα καταλήξω μέσα. Του χαμογέλασα συνωμοτικά. Άλλα
σκεφτόμουν εγώ, άλλα αυτός. H είδηση με τις πόρνες που σπεύδουν στις πόλεις
του Μουντιάλ είναι τις τελευταίες μέρες στις μπροστινές σελίδες, μαζί με τα
πόδια του Ροναλντίνιο. «Είναι καιρός να κάνετε φίλες» γράφει το τεράστιο πανό
στον μεγαλύτερο «οίκο ανοχής» της Ευρώπης, στην Κολωνία. «Είναι καιρός να
κάνουμε φίλους» είναι το επίσημο σύνθημα του Μουντιάλ.

H πόρτα στην Αχαρνών έγραφε Έλλη. Μια ξύλινη παλιά σκάλα, περιποιημένη, που
έτριζε όμως σε κάθε σου βήμα, με οδήγησε μέσα από κατακόκκινους τοίχους σε μια
καταπράσινη πόρτα. Μια μαντάμ με κότσο και με αυστηρό ταγέρ, χωρίς χαμόγελα
μου έδειξε το σαλονάκι. Βαριά ωραία μάλλον έπιπλα, φτηνές αντιγραφές ερωτικών
έργων τέχνης στους τοίχους, καθρέφτες, ένα ανάκλιντρο, χαμηλός φωτισμός και η
κοπέλα που έχω ραντεβού, ντυμένη. «Πάμε σε κάποιο δωμάτιο, μήπως έρθουν
πελάτες και δουλέψει η άλλη κοπέλα;». Εδώ πια σκοτάδι! Μόλις που διακρίνω ένα
τεράστιο κρεβάτι με ουρανό. Γελάει και δυναμώνει λίγο το φως. Ένας μικρός
καναπές, ένα παραβάν που κρύβει έναν νιπτήρα, δύο πολυθρόνες και ένα τραπεζάκι
με χαρτί κουζίνας και λουλούδια πλαστικά. Να νομίζει ο πελάτης ότι δεν μπαίνει
μόνο για το κρεβάτι. Δίπλα μου η Ρίτα σταυρώνει σωστά τα πόδια της και ανάβει
τσιγάρο. Στα νιάτα της θα ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα. Από τότε όμως έχουν
περάσει 17 χρόνια. Και μισό εκατομμύριο άνδρες! «Τόσους τους υπολογίζω. Σκέψου
ότι τα πρώτα 10 χρόνια έπαιρνα 100 άνδρες τη βραδιά».

Πότε απέκτησες αυτό το όνομα;

Όταν άρχισα να δουλεύω, πριν 17 χρόνια. Δέκα ημερών λεχώνα ξεκίνησα.

Για πες μου τα με τη σειρά.

Κατ’ αρχήν κατάλαβα ότι είμαι έγκυος όταν ήμουν τριών μηνών. Δεν γινόταν να
κάνω έκτρωση. Το παιδί το κράτησα. Ο μπαμπάς του, μόλις έμαθε για την
εγκυμοσύνη, έφυγε.

Ήταν πολύχρονη σχέση;

Έξι χρόνια.

Έρωτας που λέμε;

Ναι, έρωτας. Μονόπλευρος αποδείχθηκε. Έψαξα να βρω τι δουλειά θα κάνω. Τριών
μηνών έγκυος δύσκολο να βρεις δουλειά. Μια φίλη μού λέει «έλα να καθαρίζεις
σπίτια μέχρι να γεννήσεις». Έτσι ξεκίνησα.

Να καθαρίζεις μπουρδέλα δηλαδή;

Ναι, όταν γεννάς όμως έρχονται τα δύσκολα. Όταν το κουβαλάς πάνω σου, τρώει
ό,τι τρως. Και στα μπουρδέλα έχουν προλήψεις. Θεωρούν ότι για 40 ημέρες που
είσαι λεχώνα είναι γρουσουζιά να μπεις και να δουλέψεις. Έτσι ξεκίνησα να
πηγαίνω στην παραλία.

Μου λες δηλαδή ότι άρχισες να εκδίδεσαι γιατί δεν είχες άλλον τρόπο να
ζήσεις τον γιο σου;

Ναι, υπολόγιζα, τόσο το ταξί, τόσο το γάλα του παιδιού, γιατί δεν το θήλαζα,
το κουτί το γάλα έκανε 863 δραχμές, τόσο τα τσιγάρα, τόσα το φαγητό μου, δύο
πελάτες θα πάρω και θα φύγω. Όταν σαράντισα το αποφάσισα, χαρακτηρίστηκα και
πήγα κανονικά στα μπουρδέλα.

Όλα αυτά τα χρόνια έχεις άλλη σχέση;

Μέχρι που έγινε ο γιος μου 6½ χρόνων, δεν είχα καμία σχέση. Μετά γνώρισα έναν
πολύ σωστό άνθρωπο και με σωστή δουλειά και έχει σταθεί και σε μένα και στον
μικρό.

Ξέρει τι δουλειά κάνεις;

Ναι, δεν συνηθίζω να κρύβομαι. Δεν ντρέπομαι. Κατ’ αρχήν μέσα απ’ αυτή τη
δουλειά έχω γίνει πολύ καλύτερος άνθρωπος. Θα μπορούσα να ήμουν διευθύντρια
μιας πολυεθνικής και να είμαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου.

Γιατί δεν παντρεύτηκες;

Είμαι κατά του γάμου. Δεν νιώθω ότι ανήκω σε κάποιον. Δεν θέλω να δίνω λόγο σε
κάποιον.

Μίλησέ μου λίγο για τη δουλειά σου.

Σε αυτή τη δουλειά παίζουμε κι ένα ρόλο ψυχολόγου. Έρχεται ο άλλος και σου
λέει: «Σκέφτομαι να χωρίσω, τι λες;», ή «έπιασα τη γυναίκα μου με γκόμενο» ή
«δεν έχουμε σεξουαλική επαφή, μετά τη γέννα». Έρχονται παιδιά, που είναι η
πρώτη τους φορά. Προσπαθείς να είσαι καλή μαζί τους. Όταν θα βγω στο σαλόνι
και θα δω τον άλλον, ξέρω τι καπνό φουμάρει.

Συνεχίζουν να είναι πολλοί αυτοί που απλώς περνάνε για να δουν;

Τα μπουρδέλα είναι πάντα για τους άντρες ό,τι οι βιτρίνες για μας τις
γυναίκες. Περνάνε για να χαζέψουν.

Πόση ώρα περνάς με κάθε πελάτη;

Στο δωμάτιο; Πέντε λεπτά, επτά; Έχω πάει και με 120 άτομα σε 5½ ώρες. Ξέρεις
πόσο αντιστοιχεί στον καθένα; Ένα λεπτό. Αλλά ήταν πριν από 10 χρόνια που ήταν
τελείως διαφορετικός ο κόσμος.

Για περιέγραψέ μου μια συνάντηση;

Μπαίνει μέσα, πληρώνει, γδύνεται. Ανοίγεις την πόρτα, λες «γεια σου, μωρό μου,
τι κάνεις; Πώς είσαι;». Δηλαδή αφιερώνεις ένα-δυο λεπτά ώστε να πεις δυο
κουβέντες. Δεν πας μπαπ πάνω στον άλλον, κατευθείαν. Και μετά ξεκινάς, βάζεις
το προφυλακτικό, κάνεις στοματικό σεξ και μετά σού λέει τι προτιμά.

Όλες οι κοπέλες τα ίδια κάνουν;

H ανωμαλία, ανωμαλία, τέλος πάντων, το κάτι παραπάνω είναι το πρωκτικό που
κάνουν ορισμένες κοπέλες. Υπάρχουν και κοπέλες που δουλεύουν χωρίς
προφυλακτικό. Χτυπάνε την πόρτα του θανάτου και λένε «γεια σου, αγάπη, εδώ
είμαι, θα έρθεις;».

Εσύ τι απαγορεύεις να σου κάνουν;

Απαγορεύονται τα φιλιά, απαγορεύονται τα δάχτυλα.

Δεν κάνεις ποτέ εξαιρέσεις στα φιλιά;

Ποτέ. Αφού ο χασάπης μου μού λέει: «Αμάν, ρε Ρίτα, είμαι τόσα χρόνια πελάτης
σου, άφησέ με να σε φιλήσω». Όχι, πουλάκι μου.

Ποτέ δεν είχες οργασμό με πελάτη;

Ποτέ. Εδώ είναι «εργοστάσιο». Μπορεί ας πούμε να κάνεις σεξ με τον πελάτη και
να σκέφτεσαι «αύριο θα κάνω σουτζουκάκια».

Δεν σου έχει τύχει να σου αρέσει κάποιος πελάτης;

Όχι. Εδώ ξέρεις ότι θα χτυπήσεις την κάρτα σου, θα δουλέψεις το οχτάωρό σου,
θα φύγεις. Είτε ο άλλος είναι 80 χρονών, είτε 15, είτε είναι εργοστασιάρχης,
είτε μπογιατζής, το ίδιο είναι.

Τώρα πια δουλεύετε κυρίως με μετανάστες;

Ναι, μετά τις ξένες έχει φύγει ο σοβαρός ο κόσμος και έμειναν αλλοδαποί και
πιτσιρίκια. Οι Αλβανοί όταν πρωτοήρθαν θεωρούσαν ότι η γυναίκα είναι κτήμα
τους. Της φερόντουσαν σαν την κατσίκα. Εκτός του ότι 20 χρονών κοπέλα τη
θεωρούσαν γριά. Μπορεί να ήταν μισή ώρα στο δωμάτιο και έλεγαν «δεν τελείωσα,
δεν θα φύγεις». Ναι ρε φίλε, αλλά έχεις πιει, έλα μια ώρα που θα είσαι νορμάλ.
«Όχι, θα μείνεις μέχρι να τελειώσω». Τώρα έχουν αλλάξει κατά πολύ οι Αλβανοί.

Πες μου μια ιστορία ενός πελάτη που να σε ξάφνιασε…

Ήταν ένας κύριος πολύ σοβαρός. Μου είπε: «Σας σέβομαι πάρα πολύ γιατί με
μεγάλωσε μια δικιά σας». Οι Γερμανοί σκότωσαν τους γονείς του στην Κρήτη, όταν
αυτός ήταν δέκα χρονών. Τον μάζεψε μια δικιά μας, τον μεγάλωσε, τον σπούδασε
και αφού παντρεύτηκε, την πήρε αυτός σπίτι του, τη γηροκόμησε μέχρι που
πέθανε.

Σταθεροί πελάτες υπάρχουν;

Λίγοι πια. Υπάρχει γυναίκα που είναι 85 χρονών, έχει πάρα πολλά λεφτά και
εξακολουθεί και έχει μπουρδέλο. Άμα τη δεις όταν είναι κλειστό το μαγαζί,
είναι 85 χρονών. Όταν τη δεις να δουλεύει, λες: είναι 55-60; Έχει έναν πελάτη
50 χρόνια, ο οποίος πάει κάθε Κυριακή, της δίνει 100 ευρώ, γιατί δεν μπορεί να
πάει με άλλη γυναίκα.

Υπάρχει μια μάνα που φέρνει το παιδί της σε αναπηρικό καροτσάκι.

Γιατί, έχετε προβλήματα με τις Αρχές;

Εμείς όχι, τα σπίτια έχουν, αυτά είναι παράνομα. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω
γιατί δεν παίρνουν το σπίτι στο Αυτόφωρο και παίρνουν εμάς.

Τα σπίτια δεν έχουν άδειες;

Μα δεν υπάρχει κανένα σπίτι που να απέχει 200 μέτρα, από σχολείο,
φροντιστήρια, ευαγή ιδρύματα, βιβλιοθήκες, κέντρα άθλησης και νεότητας,
νοσοκομεία, κρατικά ιδρύματα, γηροκομεία, πλατείες. Κανένα σπίτι. Κάτι θα
βρεθεί κοντά του και δεν θα του δώσουν άδεια. Είμαστε πολίτες β’ κατηγορίας.

Οι δικοί σου «μόνιμοι πελάτες» τι σου λένε; Ότι έχουν μόνο εσένα;

Τι σημασία έχει; Και ο παντρεμένος λέει στη γυναίκα του: «Αγάπη μου, σου είμαι
πιστός». Είναι;

Έχεις πελάτες που έχετε γίνει φίλοι;

Πολλούς. Ξεκίνησε από πρωτάρικο, έχει παντρευτεί, έχει γιο και είναι ακόμα
πελάτης μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα του ανοίξω την ψυχή του και θα του
πω τα πιο βαθιά. Εκείνος όμως θα μου τα πει.

Εκτός «σπιτιού» πώς είναι η σεξουαλική σου ζωή;

Κάποτε ήμουν σεξουαλικό άτομο. Τώρα είμαι αλλού. Να ασχοληθώ με το παιδί, με
τον άνθρωπό μου. Άλλωστε μετά από σχεδόν 20 χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά δεν το
θες ούτε στο σπίτι σου.

Πόσα λεφτά μπορεί να βγάλει μια κοπέλα, την ημέρα;

Τώρα ελάχιστα. H κοπέλα που είναι μέσα αυτή τη στιγμή από τις 10 το πρωί έχει
κάνει ένα ραντεβού. Ο πελάτης δίνει από 20 μέχρι 50 ευρώ. Από αυτά τα μισά
είναι της κοπέλας. Μπορεί να τύχει μια Παρασκευή βράδυ, ένα Σάββατο που έχει
δουλειά να κάνει 40 ραντεβού και όλη την υπόλοιπη εβδομάδα να κάνει 10.

Περίπου τον μήνα πόσο καθαρίζει;

Τρεις με τέσσερις χιλιάδες ευρώ, ενώ παλιά ο μήνας ήταν τρία με τέσσερα
εκατομμύρια.

Παίρνετε και σύνταξη όμως πια. Δεν παίρνετε;

Στα 120. Αφού το 2000 άρχισε να ισχύει.

Θα άφηνες μια νέα κοπέλα, μια φίλη σου, να κάνει αυτή τη δουλειά;

Όχι. Δεν είναι που λες, ξαπλώνεις, ανοίγεις τα πόδια και τελείωσε. Έχει τύχει
να έχω σοβαρά προβλήματα, έχωνα το κεφάλι ανάμεσα στα δυο μαξιλάρια και
έκλαιγα αλλά όταν τελείωνε ο πελάτης, σηκωνόμουν και του γελούσα.

«Έχω κάνει έξι διαμερίσματα, είναι η περιουσία του γιου μου»

«Όταν γέννησα με αρνήθηκαν. Με κάποιο τρόπο θα έπρεπε να ζήσω…» λέει η Ρίτα για τους γονείς της, εκφράζοντας το μοναδικό παράπονό της. Και πάλι, όμως, χαμογελά

Με κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια. Το βλέμμα της είναι καθαρό, όσο μπορώ να δω
στα σκοτάδια. Απαντά γρήγορα, δεν νιαουρίζει ούτε παραπονιέται. Δεν ξέρω, δεν
έχω γνωρίσει και πολλές, αλλά αλλιώς την περίμενα. Να δείχνει λίγο πιο
«τσαλαπατημένη». Έστω για θέατρο, να βγάζει κανέναν αναστεναγμό πού και πού.
Να κάνει πως δακρύζει όταν μιλάει για τον γιο της. Αντίθετα, η Ρίτα χαμογελά.
Όχι ότι δεν έχει παράπονα από τη ζωή, αλλά τι να κάνει; Να ζήσει με τα
παράπονα; Ακόμη και οι ποιητές – που δεν ξέρουν όσα η Ρίτα – λένε ότι «η
τραγωδία του ανθρώπου είναι μεγαλύτερη όταν την αφήνει να του πέσει».

Το παιδί τι ξέρει για σένα;

Την αλήθεια.

Από ποια ηλικία;

Πριν από δύο χρόνια έμαθε. Επειδή ήταν μοναχογιός και ικανοποιούσα κάθε
καπρίτσιο του, έγινε κακομαθημένο παιδί. Πολύ αντιδραστικό, πολύ ιδιότροπο.
Δεν ήθελε ούτε τα γράμματα. Μίλησα λοιπόν με ψυχολόγους και τον έβαλα κάτω και
του είπα, «αυτή είμαι, αυτό κάνω, απ’ αυτή τη δουλειά σε μεγάλωσα, αυτό κι
αυτό συνέβη με τον πατέρα σου».

Θα ξαφνιάστηκε πολύ.

Εντάξει, δεν δέχεται εύκολα ένα παιδί ότι η μαμά του είναι πόρνη. Τελικά μου
είπε, «μαμά, εγώ δεν μπορώ να σε κατηγορήσω, γιατί μου στάθηκες σαν μάνα και
σαν πατέρας». Όντως, έχει αρχίσει και μου δείχνει πολύ περισσότερο σεβασμό.
Τώρα θέλει να ξαναπάει στο σχολείο.

Εσύ πού μεγάλωσες;

Σε χωριό.

Γιατί έφυγες και ήρθες στην Αθήνα;

Για να σπουδάσω. Είχα την αδελφή μου εδώ. Πήγα στο Λύκειο. Είχα σκοπό να
συνεχίσω, αλλά ήρθε ο μεγάλος έρωτας, ο μονόπλευρος που λέγαμε.

Οι γονείς σου ξέρουν;

H μάνα μου, ναι. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει. Στην αρχή έπαθε σοκ. «Μαμά,
δουλεύω σε μπουρδέλο». Τελικά το δέχθηκε. Ήταν και δικό της λάθος.

Γιατί;

Γιατί όταν γέννησα με αρνήθηκαν. Με κάποιο τρόπο θα έπρεπε να ζήσω. Τις πρώτες
ημέρες του έκανα γάλα με το νερό από το θερμοσίφωνα γιατί δεν είχα ούτε
γκαζάκι να βράσω νερό. Λοιπόν, δεν ήταν δικό μου το λάθος. Ήταν δικό τους.

Τι ήθελες να σπουδάσεις;

Αρχαιολόγος. Ήμουν αριστούχα μαθήτρια.

Τι διδάσκεις στον γιο σου;

Ό,τι διδάσκει κάθε μάνα. Να μην είναι υποκριτής. Να είναι αληθινός, να κάνει
αυτό που πιστεύει, να μην πουλάει τον κόσμο και να πληρώνει τις συνέπειες
αυτού που θα κάνει. Τον μαθαίνω να είναι έντιμος, να είναι άντρας.

Έχεις μαζέψει λεφτά για τα γεράματά σου;

Έχω κάνει έξι διαμερίσματα, τα οποία τα νοικιάζω. Είναι η περιουσία του γιου
μου.