20 ΕPΩTHΣEIΣ BΛAΣHΣ MAPAΣ

ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΣΤΟ ΜΟΝΟΖΥΓΟ

Με το τρίτο χρυσό μετάλλιο σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (έχει και δύο παγκόσμια)
στον λαιμό του, ο Βλάσης Μάρας ζει και αναπνέει για τους Ολυμπιακούς του
Πεκίνου, όπου θέλει να πάρει αυτό που κάποιοι του στέρησαν στην Αθήνα. Όπως
λέει, προέχει η πρόκριση. Θεωρεί ότι η άσκηση που φέρει το όνομά του δεν
βελτιώνεται περισσότερο, ενώ λατρεύει να αγωνίζεται σε μεγάλες διοργανώσεις
που γίνονται στην Ελλάδα. Νιώθει ήρεμος μόνο ύστερα από ένα «τέλειο»
πρόγραμμα, τη στιγμή που απολαμβάνει τους κόπους του στο υψηλότερο σκαλί του
βάθρου, και θεωρεί σωτήρα του τον προπονητή του, Δημήτρη Ράφτη.

Χρυσό στην Πάτρα (2002), χρυσό και στον Βόλο (2006). Σου λείπει το μετάλλιο
της Αθήνας (2004);

Ναι μου λείπει, γιατί ήταν ένας αγώνας στην Ελλάδα όπου πάντα δίνω τον
καλύτερό μου εαυτό. Άξιζα να το διεκδικήσω.

Ο μεγάλος αθλητής στις δύσκολες στιγμές φαίνεται και εσύ απέδειξες ότι
έχεις κότσια.

Το καλό είναι ότι δεν με πήρε από κάτω. Συνέχισα.

Ποια γεύση αφήνει η κατάκτηση χρυσού μεταλλίου εντός συνόρων;

Ιδανική, μπροστά στους συμπατριώτες σου που σε αποθεώνουν. Χάρηκα όμως διπλά
γιατί έσπασε και η γκίνια των τελευταίων αγώνων.

Θα άλλαζες τα τρία χρυσά ευρωπαϊκά με ένα χρυσό στους Ολυμπιακούς;

Με τίποτε, διότι το καθένα έχει τη δική του αξία. Άλλωστε, προτιμώ πολλές
εμπειρίες αντί για μία, όπως και στη ζωή.

Το Πεκίνο πόσο… μακριά είναι;

Θα έλεγα… πολύ κοντά, αφού ο καιρός από το 2004 κύλησε σαν νερό. Απλώς
προέχουν και άλλοι μεγάλοι αγώνες και κυρίως η πρόκριση.

Αποτελεί στόχο ζωής το ολυμπιακό μετάλλιο;

Αναμφίβολα.

Τελικά η γυμναστική είναι το καταφύγιό σου;

Ο χώρος στην προπόνηση μόνο… ησυχαστήριο δεν είναι. Δουλεύουμε σε ρυθμούς
τρέλας και την ηρεμία τη βρίσκω μόνο ύστερα από έναν τέλειο αγώνα πάνω στο
βάθρο.

Σε «πληγώνει» το γεγονός ότι τα Ολυμπιακά Ακίνητα παραμένουν… ακίνητα για
τον αθλητισμό;

Αν έδιναν περισσότερη βάση στον αθλητισμό θα ήταν γεμάτα. Το σύστημα δεν βοηθά
τους νέους αθλητές, που ξεκινούν 100 και μένουν μόλις 10 στο φινάλε.

Νιώθεις ότι συρρικνώνεται ο αθλητικός βίος στη χώρα μας μετά το 2004;

Προτιμώ να μιλήσω για τη γυμναστική που γνωρίζω καλύτερα. Πράγματι εκεί τα
προβλήματα αυξάνονται.

Γιατί αυτή η απαξίωση;

Δεν βοηθούν γενικά οι συνθήκες. Πρέπει να δοθεί το βάρος στην υποδομή, να
διαφημιστεί το σπορ και πολλά άλλα.

Και όμως, οι Έλληνες αθλητές σε όλα τα σπορ επιμένουν να πρωταγωνιστούν.

Αυτό έχει να κάνει με τη νοοτροπία και τον εγωισμό των αθλητών.

Μήπως είναι τελικά στα γονίδιά μας το πάθος για τη νίκη;

Φαντάσου να υπήρχαν και οι ιδανικές συνθήκες. Τελικά, ίσως μας κάνουν πιο
δυνατούς οι δυσκολίες.

H άσκηση Βλάσης Μάρας πώς προέκυψε;

Είναι η εξέλιξη της άσκησης Πεγκάν, από συσπείρωση σε δίπλωση. Τρεις φορές πιο
δύσκολη, αλλά αν βγει το πρόγραμμα είσαι αγκαλιά με το χρυσό.

Θα δούμε στο μέλλον περαιτέρω βελτίωσή της;

Δεν νομίζω ότι παίρνει άλλο. Ήδη είναι στα όριά της και είναι η πιο δύσκολη
στον κόσμο. Πάντως, θα συνεχίσω να… παίζω μαζί της και να πειραματίζομαι.

Πιο δύσκολο να δημιουργήσεις μια άσκηση ή να την εκτελέσεις;

Σαφώς η εκτέλεση είναι η εκτέλεση, αν και στην περίπτωσή μου το παν είναι να
δώσω τον ρυθμό για να αρχίσω να κάνω την άσκηση.

Δημήτρης Ράφτης…

Ο σωτήρας μου. Αυτός με έκανε ό,τι είμαι.

Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο στον τελικό του Βόλου;

Το γεγονός ότι ήμουν στην Ελλάδα και είχα διπλό άγχος να είμαι άψογος μπροστά
στους συμπατριώτες μου. Στην Ελλάδα, δεν είχα ποτέ πτώση και δεν ήθελα καν να
φαντάζομαι ότι θα γίνει τώρα.

Σε εκφράζει το «όλα ή τίποτα»;

Αυτό σκέπτομαι πάντα πριν εκτελέσω το πρόγραμμά μου.

Μεγάλο στοίχημα είναι το ομαδικό;

Είναι ένα μεγάλο «θέλω», αλλά και πολύ δύσκολο στην πράξη. Έχουμε αθλητές για
μετάλλιο στα ατομικά, αλλά δυστυχώς δεν μεγαλώσαμε με ομαδική παιδεία, συν το
ότι οι μισοί είναι στην Αθήνα και οι άλλοι στη Θεσσαλονίκη.

Αν γινόσουν για μία ημέρα υπουργός Αθλητισμού τι θα έκανες;

Θα προσπαθούσα να αλλάξω τα πάντα και να δώσω κίνητρα για τον αθλητισμό,
κυρίως στα νέα παιδιά.