ANAΛΩΣIMA Tρένα της Eυρώπης

Όταν τα αεροπορικά ταξίδια δεν συνηθίζονταν, ο περισσότερος κόσμος ταξίδευε με
τρένο στην Ευρώπη. Υπήρχε ένα που έφευγε από τον Σταθμό Λαρίσης και πήγαινε
απ’ ευθείας στο Μόναχο, έπειτα από δυο νύχτες και τρεις μέρες. Τότε στο Μόναχο
δούλευαν χιλιάδες Έλληνες μετανάστες. H Ελλάδα δεν ανήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση,
ούτε και η Γιουγκοσλαβία βέβαια, που τη διέσχιζε το τρένο κατά μήκος, αλλά
αυτή η σύνδεση ήταν πολύ χειροπιαστή, πραγματική, γεμάτη μυρωδιές,
συναντήσεις, κάπνα και συγκινήσεις. Μπαίναν και βγαίναν οι ταξιδιώτες σε όλους
τους σταθμούς, αρχίζοντας από το Λιανοκλάδι, μέχρι λίγο πριν από τον Σταθμό
του Μονάχου, που λέει και το τραγούδι, κι όποιος είχε την τύχη να κάνει όλη τη
διαδρομή παρακολουθούσε τις εναλλαγές, από το ορεινό ελληνικό τοπίο στα
απέραντα καλαμποκοχώραφα της Γιουγκοσλαβίας, από τον μικρό επαρχιακό σταθμό
της Αθήνας, με τη μία και μοναδική γραμμή, στο Μόναχο που είχε μια
απεραντοσύνη από γραμμές, κι ένιωθες ότι είχες φτάσει σε χώρα που χρειαζόταν
αμέτρητους εργάτες, από τους αργούς συρμούς των σιδηροδρόμων του ελληνικού
κράτους στο γερμανικό τρένο, με την ηλεκτροκίνηση, την ταχύτητα, τα καθαρά
καθίσματα, τα ήσυχα βαγόνια. Θυμάμαι ακόμα τις ταμπελίτσες του τρένου σε
τέσσερις γλώσσες, Μην κύπτετε έξω, Nicht hinauslehnen, Ε pericoloso sporgersi,
Ne pas se pencher au dehors. Ους το τρένο συνέζευξε, πόλεμος μη χωριζέτω, όμως
η Γιουγκοσλαβία πολέμησε, χωρίστηκε κι ας ελπίσουμε να ενωθεί ξανά στα πλαίσια
της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και να το γιορτάσουμε με ταξίδι, μια εβδομάδα
ευρωπαϊκής διάσχισης, όχι μόνο Αθήνα – Μόναχο, και πιο δυτικά ή βόρεια. Ελπίζω
να υπάρχει ακόμα ο ΟΣΕ, αν και πολιτικά συνδεθήκαμε με την Ευρώπη,
σιδηροδρομικά απομακρυνθήκαμε δυστυχώς προς άλλες ηπείρους.