ANAΛΩΣIMA Pόδα λευκά και πίσσα μαύρη

Εμείς εδώ στους δρόμους της Αθήνας, που τους καθάρισαν κι από τις επιγραφές
και μοιάζουν τόσο πολύ ευρωπαϊκοί τώρα τελευταία, περπατάμε, χαζεύουμε και
ξεχνιόμαστε, νομίζουμε ότι είμαστε στ’ αλήθεια σε δημοκρατική πολιτεία, ότι
έχουμε κατακτήσει τα αυτονόητα τέλος πάντων, ότι η ισότητα των πολιτών είναι
δεδομένη όσες αναθεωρήσεις του Συντάγματος κι αν γίνουν. Και να που αρκεί να
προτείνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μία γυναίκα της μειονότητας για την
Υπερνομαρχία και καταρρέουν όλα αυτά τα ωραία σαν χάρτινος πύργος. Δεν είναι
ότι δεν τους αρέσει η κ. Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν πολλών ανθρώπων με δημόσια
και πολιτική παρουσία, δεν είναι ότι στραβώνουν τα μούτρα τους όταν συναντούν
τους φίλους τους ιδιωτικά, βγαίνουν και το λένε, το υποστηρίζουν δημόσια, το
γράφουν! Με τι επιχειρήματα μπορεί να στηρίξει κάποιος τις αντιρρήσεις του σε
πολιτική υποψηφιότητα οποιουδήποτε Έλληνα πολίτη; Υπάρχει κάποιο που να μην
είναι αντιδημοκρατικό, αντίθετο με τα στοιχειώδη δικαιώματα του πολίτη,
αντίθετο με τις βασικές αρχές της Δημοκρατίας, με την έννοια και με την ουσία
της; Κανονικά θα έπρεπε να πηδάμε από χαρά για το συλλογικό μας μέλλον, και
μόνο που βλέπουμε ένα πρόσωπο που να ξεφεύγει τόσο πολύ από τη συνηθισμένη
εικόνα των γυναικών της μειονότητας στη Θράκη. Αυτή η Ροδόλευκη είναι ένα βήμα
μπροστά για όλους μας, όχι μόνο για το ΠΑΣΟΚ, για τη μειονότητα, για την
πλειονότητα, για τη συνύπαρξή τους, για την ισότητα, για τα δικαιώματα για τα
οποία όλοι κόπτονται, κι όμως εμφανίζονται άνθρωποι στη χώρα αυτή, η οποία
παριστάνει το λίκνο της Δημοκρατίας, τον ναό της ελευθερίας και τα τοιαύτα,
που φέρνουν αντιρρήσεις στρατηγικής. Χρειάζεται όμως πού και πού να θυμόμαστε
το νόημα του πολιτεύματος στο οποίο ζούμε και της ίδιας της διαδικασίας των
εκλογών. Αν μη τι άλλο.