Ο ιρλανδικός μύθος και η σουηδική γυμναστική

Ο κ. N. Μαμής από τον Άγιο Κωνσταντίνο Φθιώτιδος γράφει:

«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας Έλληνας υπουργός Οικονομικών που αγαπούσε
τα άλογα, καθώς λάτρευε την ιππασία και τη φύση. Από την πρώτη μέρα όμως που
ανέλαβε καθήκοντα ξεπατώθηκε στη δουλειά, για να κάνει απογραφή στις
οικονομικές υποχρεώσεις που παρέλαβε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Όλοι οι
συνάδελφοί του από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες τού συνιστούσαν να μην
κουράζεται τόσο πολύ με το θέμα της απογραφής κι ας αρχίσει να ασχολείται με
την πάταξη της ακρίβειας και τις σπατάλες που γίνονται στην αγορά των
στρατιωτικών υλικών, όπως επίσης με τους υπέρογκους μισθούς των διοικητών και
διευθυντών που υπηρετούν στον δημόσιο τομέα. Αυτός όμως άρχισε να κατηγορεί
την ίδια του τη χώρα, χαρακτηρίζοντας την Οικονομία της με ακατανόμαστες
λέξεις (μαϊμού ή τραβεστί) σε διάφορα ευρωπαϊκά φόρουμ και συνέδρια. Τότε
κατάλαβαν όλοι τους πως είχε πάθει υπερκόπωση αυτός και όλα τα στελέχη του που
διοικούσαν τις οικονομικές υπηρεσίες του κράτους και είχαν προσβληθεί από τον
ιό της αλαζονείας και του ναρκισσισμού. Αστραπιαία τότε ο Πρωθυπουργός τούς
στέλνει στις καταπράσινες πεδιάδες της Κεντρικής Ιρλανδίας, εκεί όπου
βρίσκεται η λίμνη Λοχ Ντεργκ για να ξεκουραστούν. Μπας και τους δει το τέρας
της λίμνης την ώρα που θα καθρεφτίζονται στα ήσυχα νερά της και απ’ τον φόβο
τους εξαφανισθεί ο ως άνω ιός. Έτσι, λοιπόν, κάθε πρωί ο κ. υπουργός μαζί με
τα στελέχη του, αφού πρώτα εφοδιάζονταν με πλούσιο ιρλανδέζικο κολατσιό και
μπίρες ξεκαβαλούσαν ώς τα μεσάνυχτα μπας και δουν το θρυλικό τέρας. Πριν τους
προλάβουν οι Βίκινγκς της νέας εποχής, που είναι σε καταπληκτική φόρμα, γιατί
κάνουν καθημερινά σουηδική γυμναστική και τζόγκινγκ, αρπάζοντάς τους ξανά από
τα χέρια τους τα πολυπόθητα καλάμια της εξουσίας.

Όπως τα είχαν αρπάξει από τους Ιρλανδούς τον 7ο αιώνα οι Σκανδιναβοί Βίκινγκς,
βυθίζοντας ολόκληρο το νησί στον σκοταδισμό του Μεσαίωνα».