διακοπές Tο πανηγύρι της Γαλλικής Pιβιέρας

Με την αλάνθαστη μέθοδο της συγκρίσεως. Ούτε Σεν Τροπέ, ούτε Μονακό, ούτε
Κρουαζέτ. Αφού έχεις πρώτα μετρήσει μέχρι και πεντακόσια σκαλοπάτια και άμα
κάθεσαι στο… κατάρτι του σπιτικού τού φίλου Μανόλη Τσακίρη, που είναι
σκαρφαλωμένο στο τελευταίο οικιστικό σημείο της Ύδρας αγναντεύοντας τον
καταγάλανο ουρανό και με το βλέμμα να σπινθηρίζει απ’ όλες τις αποχρώσεις του
γαλάζιου τού Σαρωνικού, ε τότε χωρίς να το καταλάβεις, έτσι με μια κίνηση
έχεις κατεβάσει τον παράδεισο στη Γη!

Το μοναδικό σημείο όπου οι Κάννες κερδίζουν την Ύδρα, είναι η τσέπη σου. Πάνω
από δεκαπέντε Μάηδες, στο ίδιο φεστιβάλ Καννών, αλλά ποτέ κανείς Γάλλος δεν
τόλμησε να μου ζητήσει 8,50 ευρώ για ένα κομμάτι τσιζκέικ και μισό μικρό
φλιτζάνι καφέ νεροζούμι, όπως μου συνέβη σε μια ταβέρνα στο Βληχό! Κατά τα
άλλα η Ύδρα επιφέρει θανατηφόρο κεφαλοκλείδωμα στο πιο διάσημο τουριστικό
θέρετρο της Γηραιάς Ηπείρου – μερικούς πόντους χαμηλότερο από τη Βενετία των
στεναγμών.

Ας πούμε, το ξενοδοχείο. Από προσωπικές εμπειρίες μιλάω. Αν καταφέρεις και
εξασφαλίσεις ένα από τα δύο αρχοντικά δωμάτια της Μιράντας και του Αρίστου
(Σοφιανού), αυτά με τις βεραντάρες να φιγουράρουν σαν παγώνια πάνω από το
κεφάλι ενός κήπου, αραχτού σαν τους λεβέντες των ’60s, ε τότε αισθάνεσαι σαν
τον μεγάλο Λεμπόφσκι των αδελφών Κόεν. Για να καταλάβετε – μιας και η απόσταση
που χωρίζει το ελληνικό Πάσχα από το φεστιβάλ των Καννών είναι μια σταλιά -τη
μια στιγμή στην υδραίικη «Μιράντα» λιάζεσαι σαν βασιλιάς και την άλλη, ύστερα
από μερικές ημέρες, καταλήγεις στη φυλακή τού «Ligure» επί της οδού Jean
Jaures, λίγα μέτρα πριν από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό των Καννών.

Ελάτε στη θέση μου, να καταλάβετε γκλαμουριά… Καννιώτικου Λιγουριού. Από τις
07.00 στο πόδι με την τσίμπλα, διότι η πρώτη προβολή σε μιάμιση ώρα αρχίζει.
Από τις 07.00 μέχρι τις 22.30 στην πρίζα. Όπου εκτός από το να παρακολουθήσεις
τρεις τουλάχιστον ταινίες, είσαι αναγκασμένος με την αναπνοή να μη βγαίνει από
το στόμα, να περάσεις από συνεντεύξεις, γραφεία, διαδρόμους και να διανύσεις
πέρα-δώθε την Κρουαζέτ τουλάχιστον τρεις φορές. Καταλήγοντας λοιπόν στο
Καννιώτικο Λιγουριό πέφτεις στο κρεβάτι ξερός, με τις πατούσες να απέχουν από
τον τοίχο μόλις τριάντα πόντους. H Γιαννάκου, ούτε με σπρώξιμο. H Ντόρα – η
σημερινή, όχι η χθεσινή – με το ζόρι!

Όλα τα δωμάτια των θνητών, μικροσκοπικά. Οι αθεόφοβοι οι Γαλλοϊταλοί – γιατί
το πάλαι ποτέ ψαροχώρι ήταν πρωτοξάδελφο ιταλικής παραλιακής – έχουν
αντικαταστήσει το τετραγωνικό μέτρο με το χιλιοστό! «Πόσο» – ρωτάς – «κάνουν
τα τριάντα χιλιοστά ξενοδοχειακού καταλύματος;». Ο τύπος σε κοιτάζει και στη
συνέχεια απαντά με ερώτηση: «Εξαρτάται πότε το θες. Τώρα, μέσα στο φεστιβάλ ή
μετά;». Με το εναρκτήριο λάκτισμα της κινηματογραφικής φιέστας, η ταρίφα
διπλασιάζεται. Ο λόγος, απλός: δεν υπάρχει βασιλική σουίτα, δωμάτιο,
σπιρτόκουτο, αποθήκη, γκαράζ, βεράντα, μπαλκόνι, ταράτσα ούτε για δείγμα!
Κρατήστε την αναπνοή σας: εκτός από τους επτά χιλιάδες πάσης φύσεως και κάθε
κατηγορίας δημοσιογράφων που εφορμούν σαν κοράκια στο ψητό, προκειμένου να
επιστρέψουν έστω μ’ ένα σκάνδαλο, με μια κοσμική συνάθροιση, με μια συνέντευξη
με την τελευταία Αμερικανίδα ενζενί που δεν την ξέρει ούτε η μάνα της, εκτός
απ’ όλους αυτούς που ζήτημα είναι αν ένας στους δέκα πλένεται μία φορά κάθε
δύο ημέρες, πλακώνουν και άλλοι τόσοι όλων των κινηματογραφικών επιχειρήσεων,
όλων των μικρών, μεσαίων, μεγάλων γραφείων, μαζί με τις ιδιαιτέρες και τους
«Φιλιππινέζους» τους.

Το αποτέλεσμα είναι αποτυπωμένο στο ανθρώπινο τράφικ που λαμβάνει χώρα επί
20ώρου καθημερινής βάσεως στους δύο κεντρικούς άξονες. Την παραλιακή Κρουαζέτ
και στην παράλληλη, προς τα πάνω, Rue D’ Antibes. H πρώτη, το σαλόνι των
Καννών, με τις μεγάλες εμπορικές φίρμες, από Hermes και Lui Vitton και με τα
πεντάστερα superior ξενοδοχεία, κατά σειρά με πρώτο, απέναντι από το Palais du
festival, το «Majestic», στην συνέχεια το «Noga Hilton», πιο πέρα το «Carlton»
και στο τέλος, στην άλλη άκρη το «Martinez». Όπου κάθε σουίτα στην οποία
ξαπλώνει την κορμάρα του ο Μίκι Ρουρκ παρέα με όποιο θηλυκό η με όσα θηλυκά
τού είχαν πέσει στις τέσσερις τα ξημερώματα, τιμάται από δέκα χιλιάδες μέχρι
δεν ξέρω κι εγώ πόσα ευρώ κάθε βραδιά

H δεύτερη, η Rue D’ Antibes, είναι ας πούμε η Ερμού παρέα με τις παρυφές του
Κολωνακίου. Ανάμεσα στις δύο λεωφόρους δεν μεσολαβούν διόδια. H αταξική
πλημμυρίδα εικονογραφείται από δεκάδες αλλόκοτες, παράταιρες, πλουραλιστικές
εικόνες. Γιαγιάδες με καροτσάκια και μωρά, οικιακές βοηθοί με τα καλά τους,
τουρίστες με βλέμμα αγελαδινό, μπουτικατζήδες με τουαλέτες και σμόκιν να
τρέχουν να προλάβουν την παγκόσμια πρεμιέρα μιας Χολιγουντιανής υπερ-παραγωγής
αλλά και της τελευταίας αργόσυρτης κουλτουριάρικης από το Ιράν, διότι το θέμα
δεν είναι η ταινία αλλά η επίδειξη και οι δημόσιες σχέσεις της κυρίας. Μέσα σε
όλα αυτά, δεκάδες κορίτσια με μπαλκόνια επιπέδου Τζέιν Μάσφιλντ να κυκλοφορούν
με αγκυλωμένο χαμόγελο να σε τρατάρουν με τσιγάρα Μάρλμπορο και δεκάδες
λιμουζίνες Renault που «στεγάζουν» τα επίσημα πούρα και τις πιο ακριβές
τουαλέτες τού φεστιβάλ να προσπαθούν να διασχίσουν μιαν απόσταση μόλις εκατό
μέτρων, τρέχοντας με δύο χιλιόμετρα την ώρα. A, όλα κι όλα. Το πρωτόκολλο των
Γάλλων θέλει τους επισήμους εποχούμενους, όχι ποδαράτους!

Το διά ταύτα αυτής της μούρλιας, οροθετημένης από δεκάδες ξενοδοχειακές τέντες
εστιατορίων εγκατεστημένες ακριβώς πάνω στην αμμουδιά – πράγμα που εν Ελλάδι
θα είχε ξεσηκώσει το σύμπαν, με αποτέλεσμα ακόμα και ο Καραμανλής να κατέβαινε
με μπουλντόζα αλαλάζοντας «δολοφόνοι, καταστρέφετε την παραλία» – και από
πολυμορφικό πλήθος χιλιάδων τουριστών να ξεροσταλιάζουν έξω από το Palais
περιμένοντας σκαρφαλωμένοι ακόμα και σε σκάλες αλουμινίου προκειμένου να δουν
την ξανθιά καπέτα του Νίκολας Κέιτζ η τα οπίσθια της Σάρον Στόουν, είναι οι
εξής λέξεις: γιγαντιαίο ξενοδοχείο, απέραντο φαγάδικο, ατελείωτο καφενείο με
θέα μια θάλασσα χρώματος καφέ!

Y.Γ.: Ως προς τη σίτιση, τα πράγματα για μένα είναι απλά. Στο «Chez Astoux»,
το καλύτερο αυτοκρατορικό πιάτο φρέσκων, ολοζώντανων οστρακοειδών, κόστους
πενήντα ευρώ, αρκετό για να χορτάσει ο Έλληνας κοιλαράς και το οποίο, αν
υπήρχε στο Μικρολίμανο, θα το πληρώναμε στο διπλάσιο – τουλάχιστον – κόστος.
Με δεύτερη (ακόμα καλύτερη) επιλογή, μια κρυφή ΕΒΓΑ στην άλλη άκρη του
φεστιβάλ, με έναν… σκασμό από αληθινή μπουγιαμπέσα και μια πιατέλα ποικιλία
βραστών ψαριών κόστους τριάντα ευρώ, πράγμα που στον «Κώστα τον Ψαρά» της N.
Κηφισιάς, αν υπήρχε – που δεν υπάρχει – θα κόστιζε τα τριπλά. Ακόμα, σε όσους
έχουν πορτοφόλι φουσκωτό συνιστώ το «Μερ Μπεσόν» δηλαδή all time classic για
ψάρι αρχοντικό. Και τέλος το «La Piazza», απέναντι ακριβώς από το σταθμαρχείο
των λεωφορείων. Με κάτι λιγότερο από δέκα-δώδεκα ευρώ το χορταστικό πιάτο,
μακαρονάδες, τραγανιστές, μεταξένιες πίτσες, φιλέτα που ούτε στα όνειρά τους
δεν παρασκευάζουν οι σεφ εδώ. Οι Γάλλοι έχουν διακόψει κάθε επικοινωνία με τη
λαμογιά. Πουλούν επαγγελματισμό, σερβιρισμένο με απίστευτες ποσότητες
υποκριτικής ευγένειας.

Καταλάβατε τη διαφορά; Είπαμε, η Ελλάδα έχει την πρώτη ύλη (θάλασσα, ουρανό,
καρό), η Ευρώπη το πρώτο βιομηχανικό προϊόν. Ο συνδυασμός θα ήταν παράδεισος αληθινός!