ΓNΩMH Οι καραβιές των… ξωτικών

Το ποδοσφαιρικό βασίλειο της Ελλάδας, όταν δεν προκαλεί αγανάκτηση και
οργή, προκαλεί γέλιο. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έρχονται «θεοί, ημίθεοι,
μεσσίες, μάγοι, ταχυδακτυλουργοί». Οι μισοί για να προπονήσουν και οι
υπόλοιποι για να παίξουν μπάλα. Οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, οι τηλεοράσεις,
αναλώνονται σε ρεπορτάζ και πληροφορίες που αφορούν όλους αυτούς τους
φουκαράδες, που στο κάτω κάτω δεν φταίνε σε τίποτα. Αυτοί ζούσαν μια χαρά στην
ανυπαρξία τους. Ώσπου ξαφνικά τούς βάφτισαν ειδήμονες και τους έβαλαν
μακιγιάζ. Αρχικά για τα πρωτοσέλιδα και ακολούθως για τα πρώτα φιλικά
παιχνίδια του καλοκαιριού. Κι εκεί, όταν θα φύγει το μακιγιάζ, θα πέσει το
πρώτο άγριο κράξιμο. Τότε θα αναλάβουν δουλειά οι γνωστοί τύποι, οι
«εργολάβοι», με τις φράσεις κλισέ και τις συμβουλές για υπομονή, πίστωση
χρόνου κ.λπ. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι μιλάνε για υπομονή (λες και τα
ποδοσφαιρικά διαμάντια δεν λάμπουν από την πρώτη στιγμή) είναι ακριβώς αυτοί
που υμνούν και δοξολογούν τους προέδρους, όταν οι τελευταίοι ξεφορτώνουν τις
καραβιές των… ξωτικών. Παίκτες ποιότητας, προπονητές ποιότητας, άνθρωποι που
κερδίζουν τον σεβασμό των φιλάθλων και δεν τον απαιτούν, δεν γίνεται να
συνυπάρξουν με όλον αυτόν τον συρφετό που καταβροχθίζει το ελληνικό
ποδόσφαιρο. Και εννοούμε τον συρφετό που έκανε τα πάντα για να σβήσει τον
θρίαμβο της Εθνικής, τον θρίαμβο των Ελλήνων παικτών στην Πορτογαλία,
προκειμένου να επιβιώσει. Δυστυχώς, τα κατάφερε με φόντο το απλανές βλέμμα των
αρμοδίων του αθλητισμού. Διότι σε ένα υγιές αθλητικό περιβάλλον, όλα αυτά
τα… τρωκτικά δεν έχουν θέση. Όταν οι ρόλοι είναι διακριτοί, όταν υπάρχουν
άξιοι και έντιμοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις, τα ζιζάνια εξοντώνονται. Κι
αντί να γίνει αυτό, οι ντόπιοι και ξένοι φουκαράδες βασιλεύουν…