ANAΛΩΣIMA Φτηνές πτήσεις

Ήταν μια πτήση φτηνή, που κλείνεις τα εισιτήρια μέσω Ίντερνετ. Δεν σου δίνουν
θέση στο αεροπλάνο, πρέπει να είσαι εκεί όσο το δυνατόν νωρίτερα, να μπεις με
τους πρώτους. Αν έχεις μικρά παιδιά, σε αφήνουν να περάσεις μπροστά, οπότε
γλιτώνεις όλη την αγωνία για το πού ακριβώς θα βρεις θέση. Αλλά γιατί να έχεις
αγωνία; Μπορείς να το πάρεις απόφαση, ότι θα είσαι πίσω – πίσω και μακριά από
το παράθυρο, κι ύστερα να κάθεσαι να απολαμβάνεις το άγχος των υπολοίπων που
στριμώχνονται κοντά στις πόρτες, στέκονται όρθιοι για να μην τους πάρουν τη
σειρά και προσπαθούν να μην αρχίσουν να σπρώχνουν όπως στο λεωφορείο γιατί,
διάολε, δεν είναι λεωφορείο, αεροπλάνο είναι, θα πετάξεις, θα προκαλέσεις τους
νόμους της βαρύτητας, θα επιτελέσεις την ύβριν, χρειάζεται μια στοιχειώδης
αξιοπρέπεια όσο να ‘ναι. Κι επιπλέον, υπάρχει ακόμα η συνήθεια από τις
κρατικές εταιρείες ή από εκείνες που σου κρατάνε τη θέση, σου προσφέρουν γεύμα
με το εισιτήριο, κρασάκι δωρεάν, πετσετούλες, και που φέρεσαι πολύ κυριλέ και
ευγενικά σε όλους. Αλλά φαινόταν ότι η τάση αρχίζει να αντιστρέφεται, ότι λίγο
ακόμα και θα το κατάφερναν οι επιβάτες να τα ξεχάσουν όλα αυτά, να την αφήσουν
σαν ωραία ανάμνηση εκείνη τη δημοκρατία του αλληλοσεβασμού, εκείνη την αίσθηση
ότι μετράει να είσαι ανθρώπινο πλάσμα στη δύσκολη συνθήκη της πτήσης, κυρίως
την απαραίτητη ηρεμία για την τακτοποίηση στις ήδη στενές θέσεις, ότι σε λίγο
θα μπορέσουν να φέρονται πραγματικά όπως στις στάσεις λεωφορείου σε ώρα
αιχμής, οπότε μια χαρά θα έρθει να τους βάζουν και ορθίους. Και δε χρειάζεται
καν κάθισμα ορθίων, όπως μπορεί να βεβαιώσει όποιος πάει συχνά με τρόλεϊ στην
Κυψέλη, είναι όλοι ασφαλείς όταν ακουμπούν εντελώς ο ένας στον άλλον, και
μετριάζεται και η κούραση.