MATIEΣ Πάει κι αυτό

Πάει κι αυτό. Πάει κι αυτό το Πάσχα. H μεγάλη γιορτή, που είναι τόσο στενά
δεμένη με την ελληνική παράδοση. Άνοιξη, Μεγάλη Εβδομάδα, Επιτάφιος, Ανάσταση,
φιλιά και λουλούδια, αγάπη. Αν είχαμε και ένα σοβαρό κράτος, που θα είχε
φτιάξει δρόμους της προκοπής, αν είχαμε και σοβαρούς οδηγούς κι όχι
μεθυσμένους φιγουρατζήδες της ασφάλτου, τούτες οι ημέρες της επιστροφής θα
ήταν για όλους υπέροχες.

Νέα έξοδος, στο μεταξύ, από την Παρασκευή το μεσημεράκι. Πρωτομαγιά, βλέπετε,
τη Δευτέρα. Πιστεύω πως είναι αρκετοί εκείνοι που έχουν αράξει στα νησιά και
τις εξοχές, ενώνοντας το πασχαλιάτικο με το πρωτομαγιάτικο πανηγύρι. Έτσι
πορεύεται αυτή η χώρα, χρόνια και χρόνια. Και δεν αλλάζει συνήθειες, όποιος
και να βρίσκεται στο Μαξίμου.

Απριλίου 26 σήμερα. Για εμένα είναι μια ξεχωριστή μέρα. Σαν σήμερα, το 1953 η
Εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Ελλάδας έπαιξε με τη B’ Εθνική Ιταλίας στο
γήπεδο του Παναθηναϊκού και απέσπασε ισοπαλία χωρίς γκολ. Για τον ανύποπτο
αναγνώστη όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Αλλά για τον φίλαθλο, όπως ήμουν –
και είμαι – εγώ, έχουν μεγάλη σημασία.

Το 1953 τελείωνα το Γυμνάσιο. Είχα έναν κολλητό φίλο τότε, και συμμαθητή, τον
Μιχάλη Κοντό που περιέγραφε και ποδοσφαιρικούς αγώνες μικρών κατηγοριών (το
ίδιο και ο μακαρίτης Παν. Φιαμέγκος) στην «Αθλητική Ηχώ». Το ματς με τους
Ιταλούς μάς είχε πάρει το μυαλό. Και μαζεύαμε, δραχμούλα δραχμούλα, το ποσόν
που χρειαζόταν για ν’ αγοράσουμε τα δύο εισιτήρια σε κανονική τιμή μία
εβδομάδα πριν από το παιχνίδι, γιατί μετά θα είχαμε να κάνουμε με τους
μαυραγορίτες.

Τα εισιτήρια ήταν μεγάλα, εντυπωσιακά, λόγω της επισημότητας του αγώνα – κι ας
ήταν οι θέσεις μας στους όρθιους, προς την πλευρά του Λυκαβηττού.
Προμηθευτήκαμε όμως δυο άδεια καφάσια από τους ειδικούς μικροπωλητές, πατήσαμε
επάνω τους κι έτσι κανείς ψηλέας δεν μπορούσε να μας περιορίσει την ορατότητα.

Ήταν ένα πολύ σπουδαίο παιχνίδι! Οι Ιταλοί, μολονότι είχαν παρατάξει όπως είπα
την αναπληρωματική τους ομάδα, μας έπαιζαν μονότερμα. Αλλά δεν μπορούσαν να
βάλουν γκολ. Αιτία, ο καταπληκτικός τερματοφύλακάς μας, Στέλιος Μανταλόζης,
του Εθνικού Πειραιώς. Έτσι πήραμε το 0-0 και πανηγυρίσαμε, σαν να είχαμε
κατακτήσει μια σπουδαία νίκη. Πού να φανταζόμασταν ότι ύστερα από 51 χρόνια η
Εθνική Ελλάδας θα κέρδιζε το «ευρωπαϊκό», ρίχνοντας νοκ άουτ ομάδες όπως η
Γαλλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Τσεχία.

Χρόνια πολλά.