Eβδομάδα (παιδικών) Παθών

Στην επιστροφή για το σπίτι, πάντα μου έσβηνε η λαμπάδα

OTAN HMOYNA μικρό κοριτσάκι, ό,τι χειρότερο για μένα ήτανε η νύχτα της
Ανάστασης.

1. Εκεί που κοιμόμουνα, ωραία και καλά, στο κρεβατάκι μου, πάνω στο
πρωτοΰπνι, με ξυπνάγανε, με ντύνανε με τα καλά μου, μου τραβάγανε τα μαλλιά
αλογοουρά και με σέρνανε στην εκκλησία. Έκλαιγα, χτυπιόμουνα, σπάραζα, αλλά
εις μάτην: Το δάκρυ κορόμηλο το εκμηδένιζε το παντοδύναμο έθιμο της Ανάστασης
του Κυρίου.

2. Νύσταζα!

3. Φοβόμουνα παθολογικά τα βαρελότα. Άκουγα και δεξιά – αριστερά για
σακατεμένα χέρια και πόδια, για μαλλιά που αρπάξανε φωτιά. Κι όση ώρα αυτά
έσκαγαν γύρω μου εγώ κρυβόμουνα στην αγκαλιά της μαμάς μου.

4. Νύσταζα!

5. Ντρεπόμουνα πολύ να πω «Αληθώς Ανέστη!». Δεν ξέρω γιατί το είχα
πάρει τόσο στραβά το ζήτημα. Αυτό που ξέρω είναι πως – όταν με πλησιάζανε οι
καλοί άνθρωποι και μου έλεγαν «Χριστός Ανέστη!» εγώ ψιθύριζα έντρομη
«ευχαριστώ, επίσης!»

6. Νύσταζα!

7. Δεν μου άρεσε να με φιλάνε οι άγνωστοι συνάνθρωποί μου. Αυτό το
πράγμα που σε βρίσκουν μικρή και σου αλλάζουν τον αδόξαστο στα μάτσα – μούτσα,
δεν το άντεχα με τίποτα. Κάτι κυρίες που δεν τις είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου
με γεμίζανε σάλια και κραγιόνια. (Κι η μαμά μου μού έλεγε ότι δεν είναι
ευγενικό να σκουπίζω μπλιάχ το μάγουλό μου μπροστά τους).

8. Νύσταζα!

9. Στην επιστροφή για το σπίτι, πάντα μου έσβηνε η λαμπάδα.

10. Νύσταζα!

11. Σιχαινόμουνα τη μαγειρίτσα (την οποία αργότερα λάτρεψα). Καθόμασταν
όλοι μαζί στο οικογενειακό τραπέζι κι εγώ βίωνα τραυματικά το τρυφερό τετ α
τετ με ένα χυλωμένο σίχαμα όπου επέπλεαν κάτι αηδιαστικά άντερα.

12. Νύσταζα!

13. Δεν ήξερα να διαλέγω αυγό. Με τις ώρες αυτό τώρα: Έτρωγα τα νιάτα
μου και την ομορφιά μου να εντοπίσω το πιο γερό. Και – με το πρώτο τσούγκρισμα
– μού το σπάγανε. Κι από μπρος κι από πίσω.

14. Νύσταζα! Και κατά τις δυο το πρωί, κοιμόμουνα εξουθενωμένη. Για να
με ξυπνήσουν πάλι άγρια χαράματα τα βιολιά και τα νταούλια, τα νησιώτικα και
τα ριζίτικα που έβαζαν στη διαπασών οι ψήστες των αρνιών.

15. Λυπόμουνα το αρνάκι. Εκεί που το στριφογυρίζανε σαν τον Αθανάσιο
Διάκο, έκαναν και τα σχετικά σχόλια: Τι μικρό, τι τρυφερό, το άσπρο και παχύ,
τι της μάνας του καμάρι. (Ασχέτως που το κλαίει τώρα η δόλια μάνα το καμάρι
της). Ερείπιο γινόμουνα. Το φανταζόμουνα πάλλευκο, αγνό κι ανυποψίαστο να
παίζει σε αγρούς και σε λιβάδια. Και κάποιος άσπλαχνος, κάποιος φονιάς,
κάποιος κατά συρροήν δολοφόνος αμνών και εριφίων, το άρπαζε από την αγκαλιά
της μανούλας του και το έσφαζε στο γόνατο. Άντε να φας εσύ κοψίδι ύστερα από
αυτή την εφιαλτική εικόνα…

Αυτή ήταν για μένα η Εβδομάδα των (παιδικών μου) Παθών. Κι όμως, κάποια
πράγματα τα αγαπούσα. Τον στολισμό του Επιταφίου με λευκές και μοβ βιολέτες.
Το μεγάλο αυγό από πικρή σοκολάτα: Έκρυβε μέσα του λιχουδιές που στραφταλίζανε
μέσα στα ασημόχαρτά τους. Το κλάμα μου την M. Πέμπτη που σταυρώσαν τον
Χριστούλη. Το τροπάριο της Κασσιανής… Και πάνω απ’ όλα, πέρα απ’ όλα τη
μυρωδιά της πασχαλιάς έξω από το πατρικό μου σπίτι. Αυτή τη μυρωδιά που την
έχω ακόμα στα ρουθούνια μου. Όχι γιατί υπάρχει. Γιατί την κουβαλώ μέσα μου…

Γιατί τα πιο όμορφα, τα πιο ακριβά, τα πιο σπάνια δεν είναι αυτά που υπάρχουν.
Είναι αυτά που κουβαλάμε. Εντός μας…

Καλή μας Ανάσταση!