MATIEΣ Λουλούδια…

Ο Νότης, ο γιος μου, είναι 45 χρόνων. Αλλά από τα 10-12 χρόνια του είχε
αρχίσει να μυρίζει, εξ αιτίας μου, το τυπογραφικό μελάνι. Κάποια ημέρα, ένας
φίλος και συνάδελφος του είχε πάρει μια συνέντευξη για ένα περιοδικό. «Πώς
ονειρεύεσαι μια εφημερίδα του μέλλοντος – μια εφημερίδα που θα σε ευχαριστεί
όταν γίνεις δεκαοκτάρης;», τον ρώτησε. «Θέλω, αυτή η εφημερίδα να μη γράφει
για πολέμους, σκοτωμούς, φυλακές, ληστείες…», απάντησε ο Νότης.

Ένας παλιός αρχισυντάκτης, μόλις έμπαινε στο γραφείο του ύστερα από την
Πρωτομαγιά, την Καθαρά Δευτέρα κ.λπ., το πρώτο πράγμα που γύρευε να μάθει από
τους αστυνομικούς συντάκτες ήταν «πόσοι ήταν οι νεκροί από τροχαία». «Δέκα»,
του έλεγαν. Κι εκείνος σχολίαζε: «Μόνο δέκα; Ένα τετράστηλο και πολύ πάει…».
Φυσικά, δεν ήταν αιμοδιψής ο άνθρωπος. Αλλά πίστευε ότι «είδηση» για την
εφημερίδα είναι μόνο η κακή είδηση.

Πριν από χρόνια, εκεί κοντά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, υπήρχε ένα μαγαζάκι
υπόγειο που έγραφε στην ταμπέλα του: «Πουλάμε λουλούδια, μουσικά όργανα και
άλλα ωραία πράγματα»! Το επισκεπτόμουν συχνά. Όπως και άλλοι πολλοί. Γιατί τα
«ωραία πράγματα», όταν τα βρίσκει κανείς, πρέπει να τα αγοράζει. Γιατί έτσι
ομορφαίνει η ζωή μας.

Τα «ωραία πράγματα» έχει διαλέξει για τη στήλη της η ξεχωριστή συνάδελφος
Ελένη Μπίστικα. Σ’ αυτή τη στήλη, που καταλαμβάνει μισή σελίδα της
«Καθημερινής», κανείς δεν θα δει ποτέ κάτι που θα του χαλάσει την ημέρα! Θα
«κουβεντιάσει» με πίνακες ζωγραφικής, με ωραίες φωτογραφίες, με όμορφα
κορίτσια και αγόρια, με λουλούδια, με εξοχές, με ομιλητές εκδηλώσεων για τον
πολιτισμό. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι ο Αλέκος Φασιανός, όποτε έχει
έκθεση, της στέλνει μια «πρόσκληση»-ζωγραφιά φτιαγμένη από τα χέρια του!

Χρόνια και χρόνια το «Σημειωματάριό» της, χρόνια και χρόνια αυτή η δουλειά!
Ποτέ μιζέρια, ποτέ γκρίνια. Μερικές τσεκουράτες κουβέντες κριτικής όποτε
χρειάζεται και, ξανά χαμόγελα, και μικρασιάτικες δροσερές φράσεις, κι ένα
πράσινο σεντόνι αισιοδοξίας απλωμένο σε επτά ολόκληρες στήλες! Τι να σας πω;
Ανοίγει η ψυχή μου, κάθε πρωί!

Ήθελα να γράψω από καιρό αυτό το χρονογράφημα. Για την Ελένη του αγώνα και της
ελπίδας, για τα «δημοσιογραφικά» όνειρα του γιου μου τη δεκαετία του ’70 και
γι’ αυτό το μικρό μαγαζάκι με τα λουλούδια, τα μουσικά όργανα και τα άλλα
ωραία πράγματα. Σωστά;

Καλό Πάσχα.