MATIEΣ H λησμονιά

«.. A δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι / τους ζωντανούς τα μάτια σου ας
θρηνήσουν: θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν». Μα, τι λες ποιητή μου! Ποιους
ζωντανούς να κλαίμε; Οι πεθαμένοι χρειάζονται – αν το χρειάζονται – το δάκρυ
μας. Γιατί έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν. Κι ούτε που τους θυμούνται οι πολλοί.
Μόνον οι δικοί τους και καμιά πενηνταριά κοντινοί. Που όσο περνάει ο καιρός
λιγοστεύουν.

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγα στο A’ Νεκροταφείο για το μνημόσυνο – ένας
χρόνος – του Μπιθικώτση. Δεν πηγαίνω σε κηδείες και μνημόσυνα. H καρδιά μου
είναι τραυματισμένη – φοβάμαι. Αλλά για τον Γρηγόρη είπα «θα πάω». Γιατί ο
Γρηγόρης Μπιθικώτσης δεν υπήρξε απλώς ένας μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής. Έπαιξε
σημαντικό ρόλο στον πολιτισμό της χώρας μας. Και είχε δίκιο ο Ελύτης που
δήλωσε κάποτε, στην τηλεόραση, πως το «Άξιον Εστί» χρωστάει πολλά στον
σπουδαίο αυτόν ερμηνευτή.

Ήμουν λοιπόν στο νεκροταφείο. Στον ναό των Αγίων Θεοδώρων. H χήρα – η
αξιολάτρευτη Μεταξία – ο Γρηγοράκης, οι δύο κόρες και 60 ακόμη άτομα περίπου.
Συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες. Από τον καλλιτεχνικό κόσμο, κανείς! Μόνον η
Καίτη Γκρέυ! Άλλον, δεν πήρε το μάτι μου. Κι ας είχε δώσει ο Μπιθικώτσης γλυκό
ψωμί και καριέρες σε εκατοντάδες μουσικούς και τραγουδιστές. Κι ας έκανε
πλούσιους δισκάδες, κεντράρχες, φωτιστές, ηχολήπτες, φωτογράφους (γνωρίζω έναν
από τους παραπάνω που ο Μπιθικώτσης τον «τάιζε», κάθε τόσο και επί πολλά έτη,
με ολόκληρο το μεροκάματό του!).

Δεν είσαστε «του χώρου», γι’ αυτό δεν μπορείτε να ξέρετε τι σημαίνει
«τραγουδιστής – σταρ» για ένα πλήθος επαγγέλματα. Αυτός ο τραγουδιστής είναι ο
πυρήνας για να συγκροτηθεί το «σχήμα» του κέντρου. Αυτός είναι ο «κράχτης» για
να πάει ο κόσμος να διασκεδάσει και με το χρήμα του να πληρώσει τον
μαγαζάτορα, τους άλλους τραγουδιστές, τους μουσικούς, τη διαφήμιση, τα φώτα,
τους σερβιτόρους κ.λπ. Αν η «φίρμα» δεν «περπατήσει» μια σεζόν, τα
αποτελέσματα είναι ολέθρια για τους πάντες.

Ο Μπιθικώτσης, μια ολόκληρη ζωή, «τα ‘φερνε». Είχε κοινό που τον ακολουθούσε
παντού, αγόραζε τους δίσκους του, γέμιζε τα γήπεδα στις συναυλίες του. Και δεν
μιλάω εδώ για τα καταπληκτικά τραγούδια που ερμήνευσε, τραγούδια που κράτησαν
ψηλά – γεια σου Μίκη! – έναν ολόκληρο λαό. Μιλάω μόνο για την οικονομική
πλευρά της υπόθεσης. Και σκέφτομαι παράλληλα: πόσο γρήγορα ξεχάστηκε η
καταπληκτική Μοσχολιού!…