[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εμένα βασικά ποτέ δεν μου άρεσε το σουηδικό… μοντέλο! Και τα παρεμφερή
σκανδιναβικά. Τα έβρισκα κρύα, απρόσωπα, χωρίς συναίσθημα, με μια απωθητική
αυστηρότητα. Είναι σαν τα αγάλματα. Καλοδουλεμένο μάρμαρο, λείο, με καμπύλες,
με εκφραστικότητα, με πλαστικότητα, αλλά… μάρμαρο. Γι’ αυτό, κατόπιν
ενδελεχούς μελέτης, είχα καταλήξει υπέρ της μεσογειακής άποψης για το θέμα.
Όλα χαλαρά. Και το περιττό να υπάρχει, και το χύμα, και το κατιτίς παραπάνω. H
ατέλεια, πώς το λένε. Σε έναν κόσμο που τα μοντέλα είναι λίγα, πώς μπορείς να
επιζητείς να μοιάσεις σ’ αυτά, όταν οι γύρω σου μοιάζουν σε σένα και σε άλλους
σαν κι εσένα; Ως εκ τούτου, και χωρίς πολλή σκέψη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι
εγώ θα είμαι με το μεσογειακό μοντέλο, κι ας μη μοιάζει σε τίποτε με τα
σκανδιναβικά…

Αξιόπιστο το… γερμανικό

Κάτι φίλοι μου, πάλι, είναι με το… βραζιλιάνικο μοντέλο! Ένας που είδε στην
τηλεόραση μια φορά τη… Ζιζέλ προσεύχεται καθημερινά να του πέσει το Τζακ
Ποτ, να την «κάνει» κανονικά για τις παραλίες της Ιπανέμα και της Κοπακαμπάνα!
Ένας άλλος πιάνει στασίδι από το Γενάρη στο Μοσχάτο, να δει τις εκπροσώπους
του… βραζιλιάνικου μοντέλου να παρελαύνουν στο Καρναβάλι. Είναι βέβαια και ο
φίλος μου ο Παναγής, ο «απέναντι», που επιμένει ότι το γερμανικό… μοντέλο
είναι το πλέον αξιόπιστο. Αλλά αυτός το έχει πάθει λόγω… Χάιντι Κλουμ!

Τρύπα στο νερό

Μας φάγανε τα μοντέλα και χάσαμε την ουσία. Ποια είναι η ουσία; Ότι το ΠΑΣΟΚ
για να γίνει κυβέρνηση πρέπει να πει καθαρά, επαναλαμβάνω κα-θα-ρά, τι
σκέφτεται να κάνει. Με δικά του λόγια, για να είναι κατανοητό (το τι θα κάνει)
κι από τον τελευταίο πολίτη της χώρας. Και όσοι πέφτουν στην παγίδα της
αναζήτησης ενός ήδη εφαρμοζόμενου μοντέλου, για να το εφαρμόσουν και εδώ,
κάνουν μια ωραία τρύπα στο νερό. Διότι ό,τι μοντέλο και να φέρεις στην Ελλάδα
(πλην των προαναφερόμενων… βραζιλιάνικων, γερμανικών κ.λπ. τα οποία είναι
φυσικά καλοδεχούμενα) ένα είναι βέβαιο: θα καταστραφεί σαν την «καιόμενη βάτο»
(το θρησκευτικό έχει να κάνει με το κλίμα των ημερών…). Διότι, πριν απ’ όλα,
κάθε φέρελπις… μοντελιστής θα πρέπει να έχει κατά νου ότι απευθύνεται σε
Έλληνες, με δεδομένες ανάγκες και συνήθειες και με ένα κράτος που είναι
χτισμένο με… υλικά κατεδαφίσεων! Κατανοητό;

Καφενεία

Κι αν δεν είναι (κατανοητό), θα πρέπει να γίνει. Διότι είδατε τι συνέβη στη
γειτονική Ιταλία. Κέρδισε ο Πρόντι, αλλά άντε να δούμε πώς θα κυβερνήσει.
Βασικά εμένα μού θύμισε την εποχή που ήμασταν πιτσιρικάδες και παίζαμε μπάλα.
Τότε δεν υπήρχαν ομάδες, οργανωμένες στοιχειωδώς επαγγελματικά, και αυτή η
σημαντική διαδικασία (για τη συγκρότηση μιας ποδοσφαιρικής ομάδας) γινόταν στα
καφενεία. Έπαιζε δηλαδή το ένα καφενείο με το άλλο καφενείο, απέναντι. Κάτι
ανάλογο συνέβη και στην Ιταλία. Το ένα καφενείο της Κεντροαριστεράς κέρδισε
«στα μπενάλτια» το άλλο καφενείο της Κεντροδεξιάς. Αλλά και το ένα καφενείο
και το άλλο, όπως και κάθε καφενείο, έχουν προβλήματα ομοιογένειας. Ο Πρόντι
στη δική του ομάδα έχει από ακραιφνείς κομμουνιστές μέχρι κεντρώους, που
κάλλιστα θα μπορούσαν να βρίσκονταν στον συνασπισμό του Μπερλουσκόνι. Με τι
πρόγραμμα θα κυβερνήσουν αυτοί, ο Θεός κι η ψυχή τους. Για όποιον δεν κατάλαβε
δε, αυτό είναι το… ιταλικό μοντέλο!

Σφυρίζει κλέφτικα

Πάντως με ισχνότατη διαφορά – αν αναλογιστεί κανείς ότι ψήφισαν σχεδόν 40
εκατομμύρια ψηφοφόροι – νίκησε ο Ρομάνο Πρόντι τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Μόλις
25.000 ψήφοι! Σε 40 εκατομμύρια ψήφους, μόλις 25.000 ψήφοι. Το γεγονός αυτό
αναπόφευκτα φέρνει στη μνήμη τα όσα είχαν συμβεί εδώ στις εκλογές του 2000.
Τότε που ο K. Σημίτης κέρδισε τον K. Καραμανλή με 75.000 ψήφους διαφορά, αλλά
η N.Δ. δεν μπόρεσε ποτέ να βρει το κουράγιο να αποδεχθεί το αποτέλεσμα. Και
ουσιαστικά δεν το αναγνώρισε. Βρήκε τη διαφορά ελάχιστη. Και προϊόν νοθείας.
Ποιος δεν θυμάται τις άθλιες μεθοδεύσεις της Δεξιάς περί χιλιάδων δήθεν
ελληνοποιήσεων; Και ποιος ξεχνάει τα ευφάνταστα σενάρια περί νοθείας στις
κάλπες; Τι λέει τώρα η Νέα Δημοκρατία για τις 25.000 διαφορά που δίνουν
κυβέρνηση στην Ιταλία; Τίποτα φυσικά. Σφυρίζει κλέφτικα. Γιατί αν το 2000 η
διαφορά εδώ δεν ήταν 75.000 ψήφοι, αλλά 25.000, ακόμη στον δρόμο θα ήταν οι
νεοδημοκράτες! Εκεί που είχαν βγει για δύο ώρες, το απόγευμα της Κυριακής 9
Απριλίου 2000. Για να μην ξεχνιόμαστε, δηλαδή…

«Θα πηγαίνει συνέχεια»

Τι θυμάμαι κι εγώ. Για την ακρίβεια, τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω! Τον Κώστα
Καραμανλή, για παράδειγμα, μπορώ να τον ξεχάσω όταν δήλωνε ότι «θα πηγαίνει
συνέχεια» στις Βρυξέλλες για να επιτύχει το καλύτερο δυνατό για τους αγρότες
που πλήττονται από τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική; Δυο χρόνια τώρα, στις
Βρυξέλλες τον θυμούνται να έχει πάει δυο-τρεις φορές, όσες και οι Σύνοδοι
Κορυφής, και τίποτε άλλο. Δεν λέω ότι οι Βρυξέλλες είναι και το καλύτερο μέρος
του κόσμου, αλλά μια βόλτα στην Γκραντ πλατς, όσο να ‘ναι κάποια στιγμή της
ζωής σου θέλεις να την κάνεις. Ούτε γι’ αυτό ο πρόεδρος δεν έχει πάει. Χθες,
αντιθέτως, μετέβη στο Κιλκίς επικεφαλής κουστωδίας υπουργών. Σοφόν όχι τόσο
που πήγε στο Κιλκίς, αλλά επειδή πήγε μόνο στο Κιλκίς. Κάτι Νάουσες, Βέροιες
κ.λπ. που του έλεγαν να πάει ωσαύτως, τα απέρριψε ασυζητητί. Έχει την ευφυΐα
να σκεφτεί ότι πώς και πώς θα τον περίμεναν εκεί οι αγρότες. Για τα
υπεσχημένα, και ανολοκλήρωτα…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Κάτω στον Πειραιά στο λιμάνι…

H μηνυτήρια αναφορά είναι κατατεθειμένη στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών
Πειραιά και αφορά έναν διαγωνισμό του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς. Πρόβλημα,
μέχρις εδώ κανένα. Δεν είναι ούτε η πρώτη και προφανώς δεν θα είναι ούτε η
τελευταία φορά που κάποιος ενδιαφερόμενος καταφεύγει στη Δικαιοσύνη για έναν
διαγωνισμό. Πού είναι λοιπόν το θέμα μας; Στο εξής: το διοικητικό συμβούλιο
του ΟΛΠ προκήρυξε «πλειοδοτικό» διαγωνισμό για την απομάκρυνση από το λιμάνι
του Ικονίου στο Κερατσίνι τριών πλοίων. Ενός βυθισμένου και δύο αξιόπλοων.
Υπάρχει πρόβλημα ως προς αυτό; Όχι. Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα; Ότι στους
όρους του διαγωνισμού αναφέρεται ρητά ότι εκείνος που θα πάρει τη δουλειά θα
πρέπει να προχωρήσει ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στην απομάκρυνση των τριών πλοίων. Δηλαδή: να
ανελκύσει το ένα και να οδηγήσει τα άλλα δύο εκτός λιμανιού. Αυτός που
προσέφυγε στον εισαγγελέα τονίζει ότι επίτηδες μπήκε ο όρος «ταυτόχρονα» στη
διακήρυξη. Επειδή εκείνοι που συνέταξαν τη διακήρυξη ήθελαν να ευνοήσουν δύο
εταιρείες – τις μόνες στον Πειραιά που μπορούν να ανελκύσουν πλοίο και να
απομακρύνουν και ελλιμενισμένα. Φαντάζομαι ότι όλο και κάποια εξήγηση θα έχει
επ’ αυτού ο Μανώλης Κεφαλογιάννης, απηνής διώκτης, ως γνωστόν, της διαφθοράς
και της διαπλοκής…