«Pέκβιεμ» σε μαύρο και γκρίζο…

Δεκαπέντε χρόνων χορογραφία: το «Ρέκβιεμ» του Τζον Νοϊμάγιερ με το Μπαλέτο του
Αμβούργου που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής. Από το 1991. Και όμως, χωρίς
ούτε μια ρυτίδα: η μουσική του Μότσαρτ, το «Ρέκβιεμ», «τρυπημένη» με
γρηγοριανά μέλη σε «γκρίζα» ιντερμέδια. Μια λυρική αλλά και εκπληκτικής
ενέργειας μεγάλη – για πενήντα, πάνω κάτω, χορευτές – χορογραφική σύνθεση που
οδηγεί το μαυροντυμένο πένθος μέσα από μια διαδρομή συναρπαστικής
πνευματικότητας σε μια τελική ανάταση συγκλονιστική συνδυάζοντας τα γυμνά
πέλματα με τις πουέντ. Τι τέλεια γκρουπαρίσματα! Τι εκπληκτική ισορροπία! Τι
μέτρο! Τι απέριττη ομορφιά! Ο Τζον Νοϊμάγιερ ανήκει στους μεγάλους του
σύγχρονου χορού και δεν είναι τυχαίο ότι (και) η χορογραφία του αυτή
εξελίσσεται σε κλασική.

… και Νοϊμάγιερ αποθέωση

H κατάμεστη Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη και τις τέσσερις βραδιές που παίχτηκε
και ο ενθουσιασμός του κοινού, το χειροκρότημα, τα ποδοκροτήματα, τα μπράβο
που άκουσα στην τελευταία παράσταση – για την Καμεράτα και τη Χορωδία της EPT,
τους τέσσερις σολίστ, τον μαέστρο Μίλτο Λογιάδη που ερμήνευσαν ζωντανά το
«Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ έχοντας αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, τους εξαίρετους
χορευτές και, κυρίως, τον ίδιο τον Νοϊμάγιερ – το αποδεικνύουν περίτρανα. Μια
βραδιά από τις αξέχαστες του Μεγάρου.

ΥΓ: Δεν ξέρω αν το έχουμε συνειδητοποιήσει ή αν έγινε ήδη ρουτίνα και το
θεωρούμε «αυτονόητο». Αλλά ότι η Αθήνα, η Ελλάδα, διαθέτει πια μια τέτοια
μεγαλειώδη, απεριορίστων δυνατοτήτων σκηνή όπως η σκηνή της Αίθουσας Αλεξάνδρα
Τριάντη – εγώ συνεχίζω και επιμένω να το θεωρώ μεγάλη ευτυχία για τον ελληνικό
πολιτισμό.