ΣE ΠPΩTO ENIKO Παρέα, μπίρα, βόλτα… Άνοιξη!

Νιώθω περίεργα την άνοιξη. Ειδικά την εποχή που αλλάζει η ώρα και είναι ημέρα
από πολύ πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ, είναι σαν να επιμένει το φως να μπει
παντού, στις πιο απίθανες χαραμάδες, αφήνοντας το εσώψυχο του ανθρώπου
εκτεθειμένο σε κάθε κυματάκι της διάθεσης. Άνοιξη. Μια τα ατέλειωτα
φτερνίσματα το πρωί, μια η υστερία με τις δίαιτες, μια η ένταση του μπλε…
Λες και ξυπνάει το τέρας της εφηβείας μέσα μου και απαιτεί να πάρει κεφάλι,
διαλύοντας την όποια σταθερή ή ασταθή ισορροπία, που είναι οι – με κόπο –
φτιαγμένες άμυνες, πετραδάκι πετραδάκι, (δακρυάκι δακρυάκι) δεκαετίες τώρα.

Πας, ας πούμε, ένα Σάββατο μια βόλτα στον Σχινιά και στο σημείο που ο δρόμος
κατεβαίνει από το βουνό και το μάτι αγκαλιάζει την επιφάνεια της λίμνης (του
Μαραθώνα) γίνεται κάτι σαν εκκένωση στην καρδιά, μια εισβολή ομορφιάς στο αίμα
και λες «τόση ενδορφίνη, πού την είχα κρυμμένη; Ναρκωτικά δεν παίρνω, jack
daniels ούτε που το μύρισα, τι στο διάολο έχει η ημέρα και μοιάζει σαν ποτάμι
από μέλι που κυλάει μέσα μου (και δεν το αντέχω);». Κι εκεί που πας κατά
παραλία, κι είναι όλα στη θέση τους σαν καρτ ποστάλ από παιδικές διακοπές,
σκέφτεσαι «στιγμές είναι», «μόνο στιγμές», κι όλο αυτό το χαϊλίκι των
συναισθημάτων και των χρωμάτων που βαραίνουν την αναπνοή πέφτει πάνω σε κάποιο
σπαραξικάρδιο στιχάκι που παίζει το ραδιόφωνο και λες «δεν είναι δυνατόν, μου
αρέσει! Είναι ό,τι καλύτερο μπορούσα να ακούσω τώρα». Και το απολαμβάνεις
ακόμα περισσότερο, γιατί οι άλλοι είναι αλλού – μιλάνε για τα παιδάκια που
έχει η διπλανή ταβέρνα.

Με παϊδάκι, μπίρα και αέρα θαλασσινό θα ποτιστεί και το δικό μου το εσώψυχο
(που έλεγα πριν), και θα ηρεμήσει σιγά σιγά ο κόμπος στην αναπνοή, και τα
πράγματα θα έχουν τη διάσταση που είχαν πάντα, αλλά η επιστροφή από το βουνό
δεν θα είναι το ίδιο ταξίδι πλέον… Δεν βαριέσαι! Παρέα, μπίρα και θάλασσα –
καλό φινάλε δεν είναι κι αυτό; Εξ άλλου, όποιος έχει «δει» τη λίμνη έστω και
μία φορά, δεν το ξεχνάει εύκολα. Και σημασία έχει, να μπορεί…