ANAΛΩΣIMA Aυτοδιαχειριζόμενο στέκι

Από μακριά είδα τα μεγάλα γράμματα στην αφίσα της κολόνας: «Δανειστική
Βιβλιοθήκη» έγραφαν, και πριν πλησιάσω αρκετά κοντά, για να διακρίνω και τις
λεπτομέρειες, άρχισα να ονειρεύομαι. Δεν δανείστηκα ποτέ από άλλη βιβλιοθήκη
εκτός από του σχολείου μας, και των φίλων μου βεβαίως. Τις δανειστικές
βιβλιοθήκες τις ήξερα από τα βιβλία. Τα βιβλία σε οδηγούν στις βιβλιοθήκες και
τούμπαλιν. Έτσι, μια μέρα που, κάνοντας τουρισμό, είδα σε έναν αγγλικό
πεζόδρομο ένα ωραιότατο παλιό κτίριο και μπήκα μέσα, ήξερα πώς λειτουργεί μια
δανειστική βιβλιοθήκη, μόνο που δεν μπορούσα να δανειστώ τίποτα, περαστική
καθώς ήμουν. Δανείστηκα εικόνες λοιπόν, το σαλονάκι για παιδιά και μεγάλους
δίπλα στα πολύχρωμα ράφια, τις γιαγιάδες που διάβαζαν περιοδικά εργόχειρου
δίπλα στα εγγόνια τους που έπαιζαν στα κομπιούτερ, σκάλισα ράφια και ξεφύλλισα
ό,τι μπορούσα μέχρι που πόνεσαν τα πόδια μου κι έφυγα στάζοντας ζήλεια, γιατί
δεν με περίμενε και στην πόλη που ζω μια τέτοια βιβλιοθήκη. Ακόμα και τα
βιβλία σε μας έχουν μάθει να ζουν τη στερημένη τους ζωή, χωρίς βιβλιοθήκες,
δανειστικές και μη.

«Τα βιβλία πίσω από τις γυαλιστερές βιτρίνες γίνονται απρόσιτο καταναλωτικό
αγαθό», γράφει η αφίσα, «να ανταλλάζουμε, να δανειζόμαστε, να χαρίζουμε! Να
ελευθερώσουμε τη μόρφωση! Ελάτε στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι…». Αισιόδοξη
διακόσμηση γύρω γύρω. Αλλά δύσκολα πείθει. Δύσκολο, να αναπτύξει κουλτούρα
δανειστικής βιβλιοθήκης ένα στέκι αυτοδιαχειριζόμενο. Δεν θα διαθέτει αρκετή
πολυτέλεια, αρκετό χρήμα για θαλπωρή, αυτό το χρήμα που πρέπει να είναι
δημόσιο για να δουλέψουν τέτοια πράγματα. Αλλά τους κρατικούς και δημοτικούς,
τους αυτονόητους θεσμούς εδώ πρέπει να είσαι ακραίος, οικολόγος, αριστεριστής,
κάτι τέτοιο, για να διανοηθείς όχι να τους διεκδικήσεις, αυτό πια ξεπερνά κάθε
φαντασία, να τους προτείνεις απλώς. Οπότε, μακάρι να γίνει στέκι το στέκι, να
το δούμε και να μην το πιστεύουμε.