ΣE ΠPΩTO ENIKO Φιλοδοξίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα

Τώρα που πλησιάζει η εποχή των περίφημων Πανελληνίων και οι ελληνικές
οικογένειες αρχίζουν να ζουν σύσσωμες στον ρυθμό τους, το δίλημμα του
επαγγελματικού προσανατολισμού στροβιλίζει ακόμα πιο βασανιστικά στα εφηβικά
μυαλά: «Τι να δηλώσω πρώτο;», «Σε ποιο Επιστημονικό Πεδίο να καταλήξω;», «Έχω
πάρει τη σωστή κατεύθυνση;», «Θα τα καταφέρω;»…

Λίγοι οι πιο τυχεροί, που στους προβληματισμούς τους αυτούς έχουν κοντά τούς
καθηγητές τους ή τους ειδικούς επιστήμονες. Οι περισσότεροι ψάχνουν στα τυφλά,
με τους γονείς και τους… συν αυτοίς στο σπίτι να τους πιπιλάνε το κεφάλι
νυχθημερόν. Ακούω συνεχώς γύρω μου γονιούς να καθοδηγούν – καλή τη θελήσει,
βεβαίως – τα παιδιά εκεί που πιστεύουν αυτοί και να τα χειραγωγούν,
χρησιμοποιώντας ποικίλους τρόπους.

Στον νου μου κάθε τέτοια στιγμή έρχονται οι δύο φίλοι – και οι δύο ναυπηγοί
και οι δύο σπρωγμένοι στις σπουδές αυτές από τις επιθυμίες των γονιών τους. Ο
ένας, αφού είχε το θάρρος να αφήσει πίσω του τη λανθασμένη επιλογή, είναι
σήμερα ιδιοκτήτης πολλών σχολών χορού ανά την ελληνική επικράτεια,
ευτυχισμένος με αυτό που κάνει και πετυχημένος! Ο άλλος, μέσα στην κατάθλιψη,
φυτοζωεί σε κάποια ναυπηγεία, γιατί δεν είχε ποτέ το κέφι και το μεράκι να
κυνηγήσει αυτή τη δουλειά. H σκέψη του πάντα σε πρεσβείες εξωτικών χωρών, όπως
ήταν και το όνειρό του…

H υποφαινόμενη, που παράτησε τελευταία στιγμή την οικογενειακή επιλογή της
αρχιτεκτονικής, για να ακολουθήσει τη φιλοσοφία και τη δημοσιογραφία (και δεν
το μετάνιωσε ποτέ), λέει συχνά σε φίλους γονείς: «Αφήστε τα παιδιά να πάνε
όπου τους αρέσει. Ακόμα κι αν το επάγγελμα είναι κορεσμένο ή χαμηλού
κοινωνικού γοήτρου, αν αυτά έχουν το πείσμα και το πάθος, θα ξεχωρίσουν και θα
πετύχουν!». Ο πανεπιστημιακός καθηγητής, όμως, που ασχολείται με τον
επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων, αντικρούει τον άκρατο ρομαντισμό μου:
«Δεν είναι έτσι», μου λέει. «Μπορεί

εκεί που τους αρέσει να μην υπάρχει καμιά ζήτηση εργασίας, να μην έχουν καμιά
ελπίδα. Πρέπει – γονείς, καθηγητές και παιδιά – να κάθονται μαζί και να
συνεκτιμούν αυτά που ταιριάζουν στο παιδί με τα δεδομένα της αγοράς, ώστε να
βρουν αυτό που είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερα στις κλίσεις του παιδιού και
έχει και προοπτικές εργασίας. Προσοχή, όμως! Το παιδί, όμως, είναι αυτό που θα
πάρει την τελική απόφαση».

Αμαρτίαι και… φιλοδοξίαι γονέων παιδεύουσιν τέκνα…