TPITH AΠOΨH Iδού η διαφορά

Ένα ένα, σχεδόν μεθοδικά, καίει τα κάστρα της η παρούσα κυβέρνηση. Μετά τη
«σεμνότητα και ταπεινότητα» (που άντεξε – δεν άντεξε μία βδομάδα), τη «νέα
διακυβέρνηση» (που έγινε μια από τα παλιά μόλις άρχισε η άλωση του κράτους από
γαλάζιους μηχανισμούς), τη «διαχειριστική αξιοπιστία» (την οποία υπονόμευσε η
απογραφή και αποτελείωσαν οι συνεχείς παλινωδίες Πρωθυπουργού και υπουργών),
το «πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων» (που εξελίχθηκε σε επίδειξη άγνοιας περί την
έννοια και την πρακτική των αναγκαίων τομών), το «κεντρώο προφίλ» (που
ξεφούσκωσε μόλις ξέσπασε η λαίλαπα των ανοιχτά αντεργατικών μέτρων), να που
ήρθε, στη διετία επάνω, η ώρα της κατάρρευσης τού πιο ισχυρού της μύθου. Δεν
υπάρχουν πια ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στα μεγάλα κόμματα σε εποχή
παγκοσμιοποίησης, η διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς έχει χάσει το νόημά της,
τουλάχιστον όσον αφορά τον τρόπο διακυβέρνησης – να τι θα ήθελε να μας κάνει
να πιστέψουμε η συντηρητική παράταξη. H αδυσώπητη, όμως, πραγματικότητα της
πολιτικής της στέρησε ήδη από την ελληνική κυβέρνηση τη δυνατότητα χρήσης
αυτού του μανδύα. H εβδομάδα που πέρασε θα πρέπει να ξεκαθάρισε στα μάτια του
κοινωνικού σώματος πόσο βαθιά διαφορετικά είναι, στη θεωρία και κυρίως στην
πράξη, τα δύο ελληνικά κόμματα εξουσίας.

H πιο εμφανής διαφορά είναι διαφορά πολιτισμού. Με την ανοιχτή πια υιοθέτηση
από «κορυφαίους» υπουργούς της χυδαιολογίας ως τρόπου πολιτικής αντιπαράθεσης,
οι πολίτες είδαν σε απευθείας μετάδοση μια καθαρή τομή του γονιδιώματος της
κυβέρνησής τους: ακριβώς επειδή εκπροσωπεί τη γυμνή ισχύ, ακριβώς επειδή γι’
αυτήν ο σκοπός (η κυριαρχία) υποτάσσει τα μέσα (τον λόγο), η Δεξιά, όταν
στριμώχνεται, καταφεύγει αυθόρμητα στη φραστική – και όχι μόνο – βία,
προσπαθεί να τσακίσει και όχι ν’ αποστομώσει τον πολιτικό της αντίπαλο,
υποδαυλίζει τα ταπεινά ένστικτα προσβάλλοντας τον νου των πολιτών. Ένας
ασπρόμαυρος κόσμος με εμάς τους καλούς και εσάς τους κακούς, ένας κόσμος τόσο
πεισμένος για το δίκιο του, που δικαιούται να καθυβρίζει όποιον δεν το
παραδέχεται, ο κόσμος του Μπους και του Μπερλουσκόνι έγινε προσπάθεια να
εισέλθει, από φοιτητική μάλιστα πόρτα, στο ελληνικό τοπίο. Απέναντι σε αυτή
την προσπάθεια, το ασφαλώς διόλου αναμάρτητο ΠΑΣΟΚ αλλά και ο ασφαλώς άλλου
ήθους πρόεδρός του απάντησαν με το δικό τους ένστικτο, το ένστικτο του
διαλόγου και του – σχετικού έστω – σεβασμού του αντιπάλου. H ανυπαρξία έργων
δεν καλύπτεται με άγρια λόγια, όπως βέβαια και ο πολιτικός λόγος δεν αρκεί να
είναι πολιτισμένος για να είναι πειστικός.

Πίσω όμως από τη διαφορά στο ύφος ελλοχεύει – δεν κρύβεται πια – η διαφορά
στην πολιτική ουσία. Υπάρχει άραγε Έλληνας πολίτης, από όποιο χώρο και αν
προέρχεται, που να θεωρεί ότι μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ – και η δυνατότητα
σύγκρισης δεν είναι δα τόσο δύσκολη – θα αντιδρούσε με τόση απαξία απέναντι
στον νόμο και το ίδιο το Σύνταγμα (βασικός μέτοχος, εργασιακές σχέσεις), θα
αδιαφορούσε τόσο ανοιχτά για θεμελιώδη δικαιώματα (σεβασμός ιδιωτικότητας,
υπόθεση Πακιστανών, υποκλοπές), θα ξανάφερνε «τον νόμο και την τάξη» με τον
ίδιο τρόπο στα μέτρα της, όπως η παρούσα κυβέρνηση; Κι αν υπάρχει κανείς που
να αμφιβάλλει ότι, όχι, δεν όλοι ίδιοι στην εξουσία, δεν έχει παρά να θυμηθεί
τον τρόπο που έπαιρνε τις αποφάσεις κι αντιμετώπιζε τις κρίσεις – κοιτώντας
τις στα μάτια και δρώντας, όχι ψευδόμενη και προσευχόμενη – η προηγούμενη
κυβέρνηση. Τα λάθη της ήταν λάθη πολιτικής, όχι η άρνησή της. H άρνηση αυτή –
άρνηση ευθύνης, αλλά κατάφαση του εσώτερου εαυτού της – οδηγεί ανεπίστρεπτα
την ελληνική Δεξιά από την απώλεια της ψυχραιμίας της στην απώλεια της
κυριαρχίας.

Ο συνταγματολόγος Κώστας Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου
του ΠΑΣΟΚ