Ο τελευταίος πειρασμός

![]() |
![]() |
|
Παρά την ενθουσιώδη υποδοχή που συναντά σε όλες τις περιοδείες του, ο Γιώργος |
EINAI το παλαιότερο δίλημμα στην πολιτική: Τους λες αυτά που θέλουν να
ακούσουν – ή αυτά που πρέπει; H απάντηση διακρίνει τον δημαγωγό από τον
πολιτικό πεποιθήσεων.
Το δίλημμα είναι σκληρότερο για αυτόν που είναι στην αντιπολίτευση. Αν δεν
καλλιεργήσει προσδοκίες, πώς θα εκλεγεί στην εξουσία; Ο πειρασμός είναι
μεγάλος και σε αυτόν υπέκυψε ο Κώστας Καραμανλής, ιδίως την περίοδο 2000-2004.
Μάλιστα, η πλειοδοσία σε υποσχέσεις – από αγρότες μέχρι συμβασιούχους –
ενδέχεται να υποθήκευσε πρόωρα την πρωθυπουργία του.
Από τους δρόμους που πορεύθηκε ως αντιπολιτευόμενος ο Καραμανλής, περνάει τώρα
ο Γιώργος Παπανδρέου. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν
αισθάνεται την παρόρμηση να «χαϊδέψει αυτιά». Στο Κρανίδι και το Αγρίνιο,
μίλησε στους αγρότες για το τέλος της πολιτικής των επιδοτήσεων και την ανάγκη
για ποιοτικά αγροτικά προϊόντα. Στη Θεσσαλονίκη, μίλησε στους φοιτητές της
ΠΑΣΠ για την ανάγκη να ενισχυθεί οικονομικά το δημόσιο πανεπιστήμιο, αλλά και
να μπουν κανόνες στην υπάρχουσα ιδιωτική παιδεία.
Είναι κάτι που ο Παπανδρέου πιστεύει ότι πρέπει να γίνει εγκαίρως και σωστά.
Κατ’ ιδίαν, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έχει επισημάνει στους συνεργάτες του ότι δεν
πρέπει να επαναληφθεί στην Παιδεία το αλαλούμ της απελευθέρωσης στα
ραδιοτηλεοπτικά MME που έχει ως αποτέλεσμα, μια δεκαπενταετία αργότερα, να
εκκρεμούν ακόμη οι άδειες λειτουργίας των σταθμών.
ΓΙΑΤΙ δεν υποκύπτει ο Παπανδρέου στον πειρασμό του λαϊκισμού;
Πρώτη εξήγηση: γιατί είναι αυτός που είναι. Στα είκοσι πέντε χρόνια της
πολιτικής του καριέρας, ο Γιώργος μπορεί να έχει αμφισβητηθεί κατά καιρούς από
διάφορους. Ουδέποτε όμως κατηγορήθηκε ότι δεν έλεγε στην κοινωνία αυτό που
πίστευε – με κορυφαίο παράδειγμα την πρωτοβουλία του για την ελληνοτουρκική
προσέγγιση, κίνηση που εθεωρείτο αδιανόητη πριν την αποτολμήσει εκείνος. Ο
Παπανδρέου είναι οπαδός της νεωτερικότητας, σε βαθμό που να δίνει καμιά φορά
την εντύπωση ότι είναι εκτός ελληνικής πραγματικότητας.
Δεύτερη εξήγηση: γιατί, απογοητευμένος από τον λαϊκισμό της N.Δ., ο κόσμος
θέλει να ακούσει την αλήθεια. Στελέχη του επιτελείου του Παπανδρέου
επισημαίνουν ότι δεν βρήκε αντίδραση ούτε από τους αγρότες ούτε από τους
φοιτητές μετά τα όσα τους είπε. Φαίνεται πως η άλλη όψη της γρήγορης φθοράς
της διακυβέρνησης Καραμανλή είναι ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει αυταπάτες.
Θέλει να ξέρει πού πάει. Έμπειρος πολιτικός, με ικανότητα στην επαφή με τον
απλό κόσμο, ο Παπανδρέου διαισθάνεται αυτή την επιθυμία στους συνομιλητές του.
Και την ικανοποιεί.
Στην πραγματικότητα, η αναντιστοιχία υποσχέσεων και επιτευγμάτων της
διακυβέρνησης N.Δ. έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο πολιτικό κενό. H ειρωνεία
είναι ότι ο Γιώργος, από ιδιοσυγκρασία, είναι ο πλέον κατάλληλος για να το
καλύψει. Όσο ο Καραμανλής μένει στάσιμος τόσο ο Παπανδρέου υποχρεώνεται να
τρέξει.















