«Σύμφωνο συμβίωσης» για ανύπανδρα και ομοφυλόφιλα ζευγάρια

TON ΔΡΟΜΟ για τη νομιμοποίηση της συμβίωσης ομοφυλοφίλων και τη νομική
κατοχύρωση της κοινής διαβίωσης όσων ετερόφυλων ζευγαριών δεν επιθυμούν να
παντρευτούν, ανοίγει πρόταση νόμου που επεξεργάστηκε η οργάνωση Κάθε Μέρα
Πολίτης σε συνεργασία με την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΠΑΣΟΚ.

Το σχέδιο νόμου θα παρουσιαστεί την προσεχή Τρίτη και ακολουθεί τις
νομοθετικές παρεμβάσεις που έγιναν πρόσφατα σε Γαλλία και Ισπανία, όπου
κατοχυρώθηκε νομοθετικά το λεγόμενο «σύμφωνο συμβίωσης». Στόχος της
πρωτοβουλίας είναι να διασφαλιστούν τα συνταξιοδοτικά, ασφαλιστικά, φορολογικά
και κληρονομικά δικαιώματα ζευγαριών που δεν καλύπτονται από έγγαμη σχέση,
καθώς και των ομοφυλοφίλων που συμβιώνουν, αλλά βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας
η σχέση τους δεν μπορεί να εξομοιωθεί με εκείνη των παντρεμένων ζευγαριών.

H νομοθετική πρόταση προβλέπει επτά προσθήκες στο Οικογενειακό και Αστικό
Δίκαιο, με κυριότερη την πρόβλεψη ότι η σύναψη της συμφωνίας συμβίωσης
επιφέρει στα ζευγάρια δικαιώματα και υποχρεώσεις, αντίστοιχα με εκείνα που
προβλέπονται για τους έγγαμους. Το σύμφωνο συμβίωσης επικυρώνεται από τον
δήμαρχο ή κοινοτάρχη της περιοχής όπου συζεί το ζευγάρι και η σχετική πράξη
καταχωρίζεται στο ληξιαρχείο. Τα κωλύματα για τη σύναψη του συμφώνου είναι
αντίστοιχα με εκείνα που προβλέπονται για τον γάμο (όσοι συμβιώνουν να μην
είναι στενοί συγγενείς, ήδη παντρεμένοι κ.ά.), όπως αντίστοιχες είναι και οι
ποινικές κυρώσεις για τους παραβάτες.

H λύση του συμφώνου

Με την πρόταση ορίζεται ρητά ότι τα ζευγάρια που έχουν συνυπογράψει σύμφωνο
συμβίωσης δεν μπορούν να υιοθετήσουν ανήλικα παιδιά, ενώ για τη λύση του
συμφώνου προβλέπεται απλούστερη διαδικασία από εκείνη που ακολουθείται για την
έκδοση διαζυγίου.

H Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΠΑΣΟΚ σημειώνει ότι για την κατάρτιση
της πρότασης ελήφθη υπ’ όψιν «η κατάσταση των ηθών και πνευμάτων στη χώρα
μας», ενώ αποσκοπεί «να τεθεί τέρμα στις δυσμενείς διακρίσεις και να
αποκατασταθεί η ισοπολιτεία στο πεδίο των ελεύθερων ενώσεων ετερόφυλων και
ομόφυλων ζευγαριών». Υπογραμμίζει μάλιστα ότι «στην Ελλάδα διαγράφεται μία νέα
πραγματικότητα, καθώς ο αριθμός των ελεύθερων ενώσεων και των ανύπανδρων
μητέρων αυξάνεται και πλέον ο γάμος δεν συνιστά αναγκαία συνθήκη για τη
δημιουργία οικογένειας, ενώ αυξάνεται ο αριθμός των σεξουαλικά “διαφορετικών”,
οι οποίοι ενώ έχουν επιβάλει την παρουσία τους στην ελληνική κοινωνία, δεν
απολαμβάνουν την πολυπόθητη ισοπολιτεία σε σύγκριση με τους λοιπούς πολίτες».