|
|
«Κάλλιο τα αμίλητα παρά τα μιλημένα», λένε στην Κρήτη, γράφει η εγγονή του
Πετρακογιώργη και ανιψιά της Τασούλας, Αλεξάνδρα Ιωάννου Σταυρακάκη. Τα
«Αμίλητα βαθιά νερά – H απαγωγή της Τασούλας», το βιβλίο δηλαδή της Ρέας
Γαλανάκη που περιγράφει τη διασημότερη απαγωγή στα χρονικά της Κρήτης (το
1950, στα Ανώγεια), προκάλεσε αντιδράσεις από την πλευρά της οικογένειας
Πετρακογιώργη, που θεωρεί ότι η συγγραφέας υιοθέτησε «άκριτα» την εκδοχή της
πλευράς του απαγωγέα (των Κεφαλογιάννηδων).
«Αν κατέγραφε την αλήθεια στις “Ενθυμήσεις” του ο Κουντόκωστας» (Κώστας
Κεφαλογιάννης), λέει η κ. Ιωάννου-Σταυρακάκη, «θα απέφευγε με κάθε τρόπο να
αναφέρει το ψευδές γεγονός ότι εγνώρισε την Τασούλα όταν τη συνόδευε ο άνδρας
της πρώτης της αδελφής, ο πατέρας μου», και μάλιστα «ήπιαν μαζί και ούζο και
του σύστησε την Τασούλα. Ακόμη και στις μέρες μας είναι κοινός τόπος σε όλους
τους παλιούς Ανωγειανούς ότι χάος και άβυσσος χώριζε τις δυο οικογένειες, των
Κεφαλογιάννηδων και των Σταυρακάκηδων».
Κριτική στο βιβλίο ασκεί και ο κ. Γιώργος Λαγουδιανάκης, ανιψιός κι εκείνος
της Τασούλας Πετρακογιώργη. Ακόμα θυμάται τον… μπάτσο που εισέπραξε,
δεκάχρονο παιδί, όταν η Τασούλα επισκέφθηκε τις εξαδέλφες της μετά το τέλος
της περιπέτειάς της. «Με την παιδική μου αφέλεια, θέλησα να την πειράξω και
την αποκάλεσα “κυρία Κεφαλογιάννη”. Εισέπραξα τον μπάτσο, μαζί με ένα βλέμμα
απέραντης πικρίας και θυμού. Βίωσα το κλίμα της συνάντησης, που δεν είχε
τίποτε να κάνει με την επιστροφή τής… ασώτου, αλλά με τον γλιτωμό της,
επιτέλους, από τη βίαιη κατοχή. (…) Θυμάμαι την αφήγηση της συνάντησής του
με την Τασούλα, που αναφέρεται και στο βιβλίο. H Τασούλα του είπε ξεκάθαρα ότι
όλα τα “ναι” ήταν από φόβο και εξαναγκασμό».
Για το θέμα της καλλιτεχνικής ελευθερίας, υποστηρίζει ότι «το βιβλίο δεν
εμπνέεται από την υπόθεση για να δημιουργήσει ελεύθερα ένα μυθιστόρημα.
Εμφανίζεται με αξιώσεις πλήρους ιστορικής έρευνας, να δώσει ένα ολοκληρωμένο
και τεκμηριωμένο χρονικό των πραγματικών γεγονότων. H – άψογη λογοτεχνικά –
μορφή του δεν αλλάζει την ουσία: πρόκειται για Ιστορία. Και υπόκειται απόλυτα
σε κριτική και ευθύνη για την ορθότητα των εμφανιζόμενων γεγονότων και
συμπερασμάτων. Δεν αμφισβητώ ότι ανέφερε πολλές από τις αντίθετες απόψεις της
πλευράς Πετρακογιώργη. Στο “διά ταύτα” όμως τις απαξίωσε πλήρως. Το
αποτέλεσμα; Μια ξεκάθαρα ακούσια απαγωγή, ένας διά της απειλής βίας «εκούσιος»
γάμος και όλα τα συμπαρομαρτούντα, εμφανίζονται με το ψευδεπίγραφο περιτύλιγμα
μιας ρομαντικής ερωτικής ιστορίας, με τον “σκληρό και πεισματάρη” πατέρα
Πετρακογιώργη απλά να αρνείται να αποδεχθεί τις “ελεύθερες” ερωτικές επιλογές
της κόρης του!».
