ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Έντιμος και σεμνός

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Βασ. Παλαμηδάς, Κάδμου 44, Βόλος, γράφει:

«Διαβάζω “TA NEA” εδώ και πολλά χρόνια. Τιμώντας τη μνήμη του μεγάλου και
εκλεκτού διευθυντή της εφημερίδος σας, Λέοντος Καραπαναγιώτη, ας μου
επιτρέψετε να αναφερθώ σε δύο περιστατικά από το παρελθόν, σχετικά με τον
εκλιπόντα: στις 16 Μαρτίου 1983 καταργήθηκε, εντελώς ξαφνικά, μια εκλεκτή
στήλη της εφημερίδος σας με τίτλο “Πλάγιες ερωτήσεις”. H δικαιολογία:
“Αναδιάταξη της ύλης λόγω περιορισμού των σελίδων…”. Έστειλα στις 16/4/83
επιστολή στα “NEA”, όπου μεταξύ των άλλων έγραφα: “…Κέντριζε κάθε μέρα η
στήλη θέματα καυτά, θέματα από την καθημερινή επικαιρότητα. Τώρα που δεν την
διαβάζω μου λείπει πάρα πολύ, όπως λείπει και σε χιλιάδες άλλους αναγνώστες
σας…”.

Στις 3 Μαΐου 1983 έλαβα επιστολή από τον διευθυντή των “ΝΕΩΝ” Λέοντα
Καραπαναγιώτη, στην οποία με σοβαρότητα και υπευθυνότητα μου απαντούσε. Στις 4
Οκτωβρίου 1983 είχαμε και ετέρα αλλαγή. H ανακοίνωση της εφημερίδος έλεγε “…
για αυστηρή επιλογή των επιστολών και δραστική περικοπή του περιεχομένου
των…”. Έστειλα στις 6/10/1983 επιστολή, στην οποία έγραφα: “…ο «διάλογος»
είναι το «παιδί» των αναγνωστών σας και τη στήλη αυτή την αγαπάμε και την
προσέχουμε περισσότερο…”. Ο αεικίνητος Λέων Καραπαναγιώτης στις 20 Οκτωβρίου
1983 μου έγραφε: “…έχετε σε όσα επισημαίνετε τόσο δίκιο, ώστε να μην
υπάρχουν περιθώρια για οποιονδήποτε αντίλογο. Γι’ αυτό, από την άλλη εβδομάδα
θα καταβληθεί μια συστηματική προσπάθεια στον τομέα αυτόν, για τη σημασία του
οποίου δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία…”.

Πέρασαν από τότε 23 χρόνια. Οι επιστολές του στο αρχείο μου. Ο αποστολέας
τους, ο μεγάλος, σεμνός και έντιμος Λέων Καραπαναγιώτης, απουσιάζει.
“Ανεχώρησε” χωρίς να προδώσει στο ελάχιστο τις αδιαπραγμάτευτες αρχές του. Θα
τον θυμόμαστε πάντα».

* Ο Αυγ. Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα, γράφει:

«Αναφέρομαι σε πρόσφατες επιστολές που δημοσιεύθηκαν στα “NEA” σχετικά με την
ορθογραφία της λέξης ορθοπεδικός, καθ’ όσον κατά μια άποψη το ορθότερο
είναι ορθοπαιδικός. Και όμως…

Ο Βέλγος γιατρός Andry (1741) συνέγραψε την πραγματεία “Περί της τέχνης της
προλήψεως και διορθώσεως των δυσμορφιών του σώματος των παίδων”. Αφορμή έλαβε
από το ότι μεγάλος αριθμός παιδιών γίνονταν ραχιτικά, πάθαιναν παραμορφώσεις
άκρων κ.ά., καθ’ όσον την εποχή εκείνη το βιοτικό επίπεδο – ιδίως των
πτωχότερων τάξεων – ήταν άθλιο. Το σύστημα, δε, της θεραπείας των άνω παθήσεων
ονόμασε ορθοπαιδική, από τις ελληνικές λήξεις ορθώ (ισιώνω) και
παις (παιδί).

Μεταγενέστερα όμως, όταν η παραπάνω ιατρική ειδικότητα έγινε αυτοτελής – μέχρι
τότε υπαγόταν στη γενική χειρουργική – και περιέλαβε στην αρμοδιότητά της τις
παραμορφώσεις του σώματος όλων των ηλικιών, ο όρος ορθοπαιδική κρίθηκε
ακατάλληλος. Αφού προτάθηκαν πολλές άλλες ονομασίες, τελικά καθιερώθηκε
διεθνώς ο όρος ορθοπεδική από τις ελληνικές λέξεις ορθός και
πέδη (δέσιμο)».