ANAΛΩΣIMA Nτόρα, προχώρα

Θα δυσκολευτούμε λίγο να το δεχτούμε, να το χωνέψουμε, να το συνηθίσουμε, κακά
τα ψέματα. Έχουμε οργανώσει τη ζωή μας πάνω στην ηθελημένη άγνοια της
πραγματικότητας, έχουμε μάθει να γυρνάμε την πλάτη σε ανάγκες τέτοιου είδους,
στην ύπαρξη άλλων εθνοτήτων και θρησκειών πέρα από την – τοπικά – κυρίαρχη,
αλλά αν το πολεμήσει η υπουργός Εξωτερικών, αν επιμείνει, θα το πετύχει, να
ξαναλειτουργήσει το τζαμί στο Μοναστηράκι. Είναι έτοιμο πράγματι, είναι
φρεσκοβαμμένο, λειτουργεί ως Μουσείο Κεραμικής, δεν πειράζει, ας μεταφερθούν
τα κεραμικά, υπάρχουν χώροι. A, βέβαια, στην καρδιά της Αθήνας να «ξαναφέρουμε
ένα κομμάτι από το παρελθόν της Τουρκοκρατίας», φαντάζομαι ήδη τα λόγια τους,
θα ξεσηκωθούν οι ακραιφνείς, και ίσως όχι μόνο αυτοί. Αλλά αξίζει να αρχίσουμε
την προσπάθεια, πρώτα μέσα μας. Αυτή η πλατεία, στο κάτω κάτω, έχει ήδη
φυσιογνωμία ρευστή, κάπως άχαρη, σαν να μην ήξεραν τι να την κάνουν στην
τελευταία ανάπλαση. Ας την κάνουν πλατεία ανοχής και συμφιλίωσης, αποδοχής της
νέας, της πολυπολιτισμικής Αθήνας. Και με έξοδα του ελληνικού κράτους, άσε
τους Σαουδάραβες να φτιάχνουν τζαμιά στο δικό τους. Ας αντικρύσουμε στον παλιό
της αυτό χώρο, με την ωραία, τη δική του αναγνωρίσιμη αρχιτεκτονική, τη
μουσουλμανική θρησκεία όπως είναι σε θέση να εμφανιστεί πέρα από τους
φανατισμούς, που μόνο γι’ αυτούς μαθαίνουμε τώρα πια από τα MME, που δεν την
ξέρουμε, που έχουμε συνηθίσει να αγνοούμε ή να αντιπαθούμε. Και πού ξέρετε,
μπορεί να αναπτυχθεί εδώ μία σχολή σκέψης της ανεκτική και εκσυγχρονιστική,
αντί για τον φανατισμό που γεννά η άρνηση. Μια τέτοια κίνηση μπορεί να
αναπλάσει όχι μόνο την πλατεία, αλλά όλη την Αθήνα κι όλη την Ελλάδα,
αναδεικνύοντας αρετές συνύπαρξης που, δεν μπορεί, κάπου τις διαθέτουμε στο
βάθος, αφού ουσιαστικά με τη βοήθειά τους ζούμε.