ANAΛΩΣIMA Έκλειψη ηλίου

Αχ, κρίμα να μην είμαι αστρονόμος να πάω κι εγώ στο Καστελλόριζο, να
παρακολουθήσω την έκλειψη ηλίου. Διότι είναι κάτι το μοναδικό η έκλειψη ηλίου,
όπως και το Καστελλόριζο άλλωστε. Μεγάλη τύχη η δυνατότητα να παρακολουθήσεις
αυτό το φαινόμενο 100%, όπως και το νησί, σε μικρότερο ποσοστό βέβαια. Γιατί
όσο γρήγορα πόδια κι αν έχεις δεν μπορείς να τριγυρίσεις σε μια μέρα ένα νησί,
ας είναι και το Καστελλόριζο. Συμβαίνει κάτι το καταπληκτικό, εμφανίζονται
μέχρι και αστέρια στο ξαφνικό σκοτάδι, μέρα μεσημέρι. Αλλά πριν από τα
αστέρια, εμφανίζεται η θαλασσίτσα διάφανη και γαλανή, και τα βοτσαλάκια της
εμφανίζονται κι αυτά στις ρηχές παραλίες. Και τα ζώα νομίζουν πως είναι νύχτα
και ησυχάζουν, ενώ οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν να κοιτάνε και να
φωτογραφίζουν. Και μερικοί αναρωτιούνται, μόλις το σκοτάδι διαλυθεί ξανά και
γυρίσει η μονότονη μέρα, η μέρα η ανοιξιάτικη, δύο λεπτά μεγαλύτερη από τη
χθεσινή, αλλά και δύο λεπτά μικρότερη από την αυριανή, πώς έζησαν τόσον καιρό
χωρίς να έχουν δει μία έκλειψη ηλίου, αλλά ούτε και το Καστελλόριζο; Και
μερικοί θυμούνται τους χάρτες στο σχολείο, που όπως είναι παραλληλόγραμμοι και
το Καστελλόριζο δεν χωράει, το βάζουν πάντα μόνο του σε ένα ξεχωριστό
τετραγωνάκι. Μήπως φταίει εκείνο το τετραγωνάκι που δεν το επισκέφτηκαν ώς
τώρα; Και ορίστε, η έκλειψη γίνεται και φωτογραφίζεται και περνάει, και πάει,
αυτό ήταν. Το Καστελλόριζο όμως παραμένει στη θέση του. Γιατί να πρέπει να
φύγουν οι καημένοι οι αστρονόμοι; Γιατί δεν μπορούν να μείνουν να παρατηρήσουν
και τους αστερίες, μια και βρέθηκαν εκεί; Να μην μπορούν οι καημένοι να
εμβαθύνουν και στο φαινόμενο που λέγεται Καστελλόριζο, μόλις τελειώσει η
έκλειψη ηλίου;