APIΣTΟTEΛHΣ ΣAPPHKΩΣTAΣ Kαι οι Βeatles στην Aράχοβα!

Θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς διεθνή Έλληνα. Τα κλικ των μηχανών του
αναρίθμητα. Όπως επίσης αμέτρητες είναι και οι φωτογραφίες που έχει, με τα
κλείστρα να διατηρούν, σαν μνήμη άσβεστη, στιγμές από την ιστορία της χώρας –
όπως η εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο ή η ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ –
αλλά και από όλο τον κόσμο, κυρίως από την πολύπαθη Μέση Ανατολή.

Τριάντα επτά χρόνια αδιάκοπου φωτορεπορτάζ. Ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας και οι
Εκδόσεις Ποταμός προσπάθησαν να περιλάβουν στις περίπου 250 σελίδες του
βιβλίου «Αναμνήσεις ενός Έλληνα φωτορεπόρτερ» όσα έζησε ο ίδιος και κατέγραψε
με τις φωτογραφικές μηχανές του.

«Το 1967 είχα την πληροφορία ότι οι Μπιτλς ήταν στην Αράχοβα. Τους πέτυχα την ώρα που άκουγαν εντυπωσιασμένοι δύο Αραχοβίτες να παίζουν με κλαρίνο και κιθάρα παραδοσιακούς σκοπούς», θυμάται ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας

Το 1997 τιμήθηκε από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου
Βασιλείου Μπότση «για τις αποστολές του ως φωτορεπόρτερ του Ασοσιέιτεντ Πρες,
σε όλες τις εμπόλεμες περιοχές του κόσμου». «H μικρότερη αποστολή είχε
διάρκεια 45 ημερών», λέει ο ίδιος στα «NEA». Άρχισε τον Μάρτιο του ’61 από το
Πρακτορείο Ένωση στην Ανθίμου Γαζή και τρία χρόνια αργότερα τον ζήτησαν από το
Ασοσιέιτεντ Πρες. Το ’67 πήρε το βάπτισμα του πυρός καλύπτοντας τον «Πόλεμο
των έξι ημερών».

Έχει καλύψει ουκ ολίγους πολέμους σε Μέση Ανατολή, Αφρική, Βαλκάνια, Λατινική
Αμερική. Εκείνος του Λιβάνου ήταν ο πιο δύσκολος. «Ο πόλεμος Ιράν – Ιράκ ήταν
εύκολος! Ήξερες ποιος είναι με ποιον και πού ήταν. Στον Λίβανο εξαρτιόσουν από
τον 15χρονο πιτσιρικά με το Καλάσνικοφ, ο οποίος το πρωί ήταν με τη μία ομάδα
και το βράδυ με την αντίπαλο. Ένας τέτοιος μια μέρα με ανέβασε στον έκτο όροφο
μιας διάτρητης, από βλήματα, πολυκατοικίας, ξάπλωσε, σημάδεψε και με ρώτησε
“Τι θες να σκοτώσω, γυναίκα ή παιδί;», δείχνοντας τους αμάχους εκατοντάδες
μέτρα μακριά που πήγαιναν τοίχο τοίχο για να διασχίσουν έναν δρόμο», θυμάται
με συγκίνηση ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας.

Είχε κάνει την απόσταση Αθήνα – Βηρυτός… «Παγκράτι – Κυψέλη», όπως λέει ο
ίδιος. «Ο τόπος διαμονής βόλευε και με το παραμικρό με καλούσαν από τα
κεντρικά του Πρακτορείου και με έστελναν σε αποστολές». Σε μία από αυτές
βρέθηκε στη Σιδώνα. Ακολούθησε δύο πιτσιρικάδες φορτωμένους πυρομαχικά που
ανηφόριζαν σ’ ένα λόφο με ελιές.

«Αρχικώς αντέδρασαν. Όταν τους είπα “Γιουνάν”, χαμογέλασαν και μ’ άφησαν να
τους ακολουθήσω. Στην κορυφή του λόφου γινόταν χαμός. Πάνω ήταν Χριστιανοί
φαλαγγίτες και τους πολιορκούσαν Παλαιστίνιοι. Όσο ανηφορίζαμε οι σφαίρες
περνούσαν όλο και πιο χαμηλά. Ο μεγαλύτερος μού είπε να μην συνεχίσω. Τον
άκουσα. Αυτό το “εσωτερικό καμπανάκι” μ’ έσωσε πολλές φορές. Λίγο αργότερα
πήγα στο κοντινό νοσοκομείο. Ετοιμαζόμουν να φύγω, όταν ένα ασθενοφόρο
σταμάτησε και οι τραυματιοφορείς έβγαλαν μια σορό. Ήταν το μεγαλύτερο από τα
δύο παιδιά που είχα ακολουθήσει. Με δύο σφαίρες στο κεφάλι. Κρέμασα την
κάμερα. Ήμουν ράκος. Σκέφτηκα ότι είχα παιδιά στην ηλικία του. Κάπνισα για
πρώτη και μοναδική φορά».

«Σύρθηκα κάτω από τον φράχτη και απαθανάτισα τη Χριστίνα Ωνάση στην πισίνα, λίγο πριν βουτήξει. Άκουσε τα κλικ της μηχανής κι έστειλε τους σωματοφύλακες. Έφυγα τρέχοντας…»

Με τι κουράγιο «σημάδευε» με την κάμερα; «Πρέπει να υπάρχει ένα
παραβάν. Το τραβάς, μπαίνεις μέσα και ξεχνάς τι έκανες προηγουμένως. Τις
περισσότερες φορές έλεγα στη γυναίκα μου την παραμονή του ταξιδιού, ότι
πήγαινα σε εμπόλεμη περιοχή. Στο πρώτο σκαλοπάτι για το αεροπλάνο ξεχνούσα τα
πάντα. Μπρος υπήρχε μόνο η δουλειά μου. Αλλά κι όταν επέστρεφα έλεγα μέσα μου
«δεν τα ‘χω ζήσει αυτά» και συμπεριφερόμουν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα».

Πολλές φορές ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας ήρθε αντιμέτωπος με κάννες όπλων. Από
τα πιο δύσκολα θέματα ήταν η φωτογράφηση του Ίντι Αμίν Νταντά. «Είχε
συμφωνήσει για συνέντευξη. Σαν μας είδε πίσω από τις κουρτίνες έστειλε τον
υπασπιστή του με δύο στρατιώτες να μας απωθήσουν. Μας έβαλαν τα πιστόλια στους
κροτάφους».

Από τον Αραφάτ ώς τον Κέννεντυ

«Αν ξαναγεννιόμουν, πάλι φωτορεπόρτερ θα ήθελα να γίνω» λέει ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας

Επιτυχία τι θεωρείται στη φωτογραφία; Να φωτογραφήσεις τον Κάστρο, τον
Καντάφι, τον Αραφάτ. Ο ηγέτης των Παλαιστινίων τον συμπαθούσε, λέει. «Όταν με
έβλεπε χαμογελούσε και με αποκαλούσε “Γιουνανί”». Υπάρχει όμως και η άλλη όψη
του νομίσματος: οι φωτογραφήσεις ανθρώπων του διεθνούς τζετ σετ, πολλές από
τις οποίες περιλαμβάνονται στην έκθεση «VIP’s, 1961- 1997, μέσα από τον φακό
του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα» (πραγματοποιείται στην Ελληνοαμερικανική Ένωση στο
Κολωνάκι). Από όλες ξεχωρίζει τον ερχομό των Μπιτλς στην Αθήνα. «Κατάφερα και
τρύπωσα στην αίθουσα VIP του Ελληνικού. Όταν έφθασαν πετάχτηκα και τους
απαθανάτισα με τις οικογένειές τους. Ήταν 22 Ιουλίου 1972». Ενώπιόν του
στάθηκαν η Μελίνα Μερκούρη και η Ίντιρα Γκάντι στους Δελφούς, ο Ρόμπερτ
Κέννεντυ στην Ακρόπολη, ο Άντονι Κουίν, η Τζίνα Μπαχάουερ.

INFO

Έκθεση φωτογραφίας «VIP’s 1961 – 1967 μέσα από τον φακό του Αριστοτέλη
Σαρρηκώστα» στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι) έως 14
Απριλίου. «Αναμνήσεις ενός Έλληνα φωτορεπόρτερ» του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα,
Εκδόσεις Ποταμός.