ANAΛΩΣIMA Tο προνόμιο της σπανιότητας

Τι θα πάθουν οι φοιτητές αν ιδρυθούν ιδιωτικά Πανεπιστήμια; Γιατί χαλάνε τον
κόσμο; Θα χάσουν το προνόμιο της σπανιότητας. Αν ο τόπος γεμίσει πτυχιούχους,
πιστεύουν ότι το δικό τους πτυχίο θα υποβαθμιστεί. Για να μπορούν να μένουν
λίγοι οι φοιτητές όμως, έχει στο μεταξύ υποβαθμιστεί το Λύκειο, επειδή όλοι
ασχολούνται με τις Πανελλαδικές. Και είναι αγώνας αντοχής χωρίς ουσία,
αποστηθίζονται βιβλία ολόκληρα, στεγνώνει το μυαλό αντί να καρπίζει. Μερικές
χιλιάδες εν συνεχεία ξενιτεύονται, βαραίνουν τις οικογένειες οικονομικά πολύ
περισσότερο από ό,τι αν έμεναν εδώ και πήγαιναν σε ιδιωτικά Πανεπιστήμια. H
εξέγερση εναντίον τους, που ντύνεται κιόλας με γαλλικά χρώματα, είναι σκέτη
υποκρισία. Όσοι έχουν μπει στις Σχολές, θέλουν απλώς ο τελευταίος να κλείσει
την πόρτα. Και δεν καταλαβαίνουν ότι υποτιμούν και τον εαυτό τους έτσι, και τη
μόρφωσή τους και τη ζωή τους. Και τη δική μας τη ζωή. Πάσχουμε από έλλειψη
πνευματικής ζωής, επιστημονικού διαλόγου, ακόμα και ανταγωνισμού. Γιατί;
Επειδή και οι καθηγητές φοβούνται ότι θα μας θαμπώνουν λιγότερο αν γίνουν
πολλοί. Νοσταλγούν τη δεκαετία του ’50, τότε που τα πτυχία ήταν σπάνια και
εξασφάλιζαν, υποτίθεται, δουλειά. Αν ρωτούσαν λεπτομέρειες, θα μάθαιναν ότι
ποτέ δεν ήταν ρόδινα τα πράγματα για τους πτυχιούχους, ακριβώς επειδή ήταν
χαμηλό το επίπεδο της πελατείας τους. H ουσιαστική μόρφωση δεν χρειάζεται να
είναι σπάνια για να επιβεβαιώνεται. Ίσα ίσα που αναγνωρίζεται καλύτερα σε
περιβάλλον μορφωμένων. Νοσταλγούν την καθυστέρηση δηλαδή – αυτό που υποτίθεται
ότι μάχεται η ιδιότητά τους -, την κοινωνία όπου ο πτυχιούχος είναι κάτι σαν
τον μάγο της φυλής, που τον εμπιστεύονται τυφλά χωρίς περαιτέρω αποδείξεις. H
επανάστασή τους είναι κατά βάθος άκρως αντιδραστική.