Πρόσωπα Δημιουργός του «βασιλείου των θεών»

Πολλοί τον θεωρούν ένα από τα θαύματα του σύγχρονου κόσμου. Τον Κήπο των
Βράχων του Νεκ Τσαντ, ένα «μνημείο στους θεούς», επισκέπτονται καθημερινά
5.000 άνθρωποι.

Νεκ Τσαντ: «Προσέφερα μια νέα ζωή σε πεταμένα πράγματα»

Είναι το μέρος της Ινδίας που δέχεται τις περισσότερες επισκέψεις μετά το Τατζ
Μαχάλ, ένας παραμυθένιος κήπος 160 στρεμμάτων στο Τσάντιγκαρ, ένα έργο
τεράστιο που έχει γίνει αντικείμενο έξι εκθέσεων στην Ελβετία, τη Γαλλία, την
Ιταλία και το Βέλγιο. «Οι αρχές αποφάσισαν να τον ονομάσουν Κήπο των Βράχων,
αλλά εγώ τον δημιούργησα για να τον κάνω το βασίλειο των θεών» λέει ο 81χρονος
Νεκ Τσαντ, που έχει αφιερώσει στο έργο του πενήντα χρόνια εντατικής δουλειάς.
«Τα έφερα όλα, πέτρα πέτρα». Ακόμη και το φυσικό τοπίο – φυτά, λόφοι, γκρεμοί
και ρυάκια – οφείλεται σε αυτόν.

Το 1958 ο Νεκ Τσαντ ήταν ένας 34χρονος επιθεωρητής δημοσίων έργων που
εργαζόταν στο εργοτάξιο του Τσάντιγκαρ για τη νέα πρωτεύουσα του Παντζάμπ, την
ανέγερση της οποίας ο πρωθυπουργός Νεχρού είχε αναθέσει στον Ελβετό
αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ. Στο γειτονικό δάσος, ο Νεκ Τσαντ ανακάλυψε ένα ξερό
ρέμα, το οποίο οικειοποιήθηκε και εκχέρσωσε. Και κάθε ημέρα μετά τη δουλειά
του έφευγε με το ποδήλατο προς τα Ιμαλάια. Στα βουνά των θεών και στην κοίτη
των ποταμών τους, έβρισκε «πέτρες με ζωή, πέτρες που μιλούν». Τις μάζευε και
τις μετέφερε μία μία με το ποδήλατό του – μερικές ζύγιζαν έως και 40 κιλά.
Άλλες ημέρες πήγαινε στα σημεία όπου οι εργάτες πετούσαν τα μπάζα και μάζευε
τα πιο ετερόκλητα σκουπίδια, τα ανακύκλωνε και σιγά σιγά έχτιζε το δικό του
βασίλειο με τα απορρίμματα του εργοταξίου του Λε Κορμπυζιέ.

Αυτό που κέρδισε, ήταν μια νέα ζωή. Από επιθεωρητής δημοσίων έργων, έγινε
γλύπτης, αρχιτέκτονας, διαμορφωτής εξωτερικών χώρων, πολεοδόμος, υδραυλικός.
Όταν οι αρχές ανακάλυψαν τον κήπο του, εκείνος δούλευε ήδη σε αυτόν λαθραία
επί 15 χρόνια. Είχε κατασκευάσει έως τότε ένα συγκρότημα 48 στρεμμάτων με
αλληλένδετες αυλές, που καθεμιά τους περιείχε εκατοντάδες αγάλματα χορευτών,
μουσικών και ζώων, φτιαγμένα από το μπετόν αρμέ των μπάζων καλυμμένο με
κομμάτια από σπασμένα πιάτα και άλλα χρησιμοποιημένα υλικά.

Οι κατασκευές ήταν παράνομες και κανονικά έπρεπε να καταστραφούν, αλλά ο Νεκ
Τσαντ κέρδισε τον κόσμο με το μέρος του και το 1976 ο χώρος εγκαινιάσθηκε ως
δημόσιο πάρκο. Στον Νεκ Τσαντ ανατέθηκε η περαιτέρω ανάπτυξη και συντήρησή
του. Μισθωτός πλέον του ίδιου του έργου του, με τον τίτλο του «δημιουργού και
διευθυντή», μπόρεσε να αφιερωθεί πλήρως σε αυτόν. Σήμερα οργανώνει τη δουλειά
πολλών συνεργατών που έρχονται με τις οικογένειές τους για να περιποιηθούν τον
κήπο, να αυξήσουν τον πληθυσμό των μορφών από μπετόν και να κάνουν τις
εργασίες συντήρησης που χρειάζεται.