MATIEΣ H ανεργία

Δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι πολίτες σχεδόν στο σύνολό τους έχουν αρχίσει να
γίνονται σιγά σιγά… κότες. Αλλά στη Γαλλία υψώνονται σιδερένιες
διεκδικητικές γροθιές και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, φοιτητές, μαθητές,
εργάτες, υπάλληλοι στέκονται απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, επιμένοντας σε
κείνα τα παλιά, αλλά και νέα υπέροχα συνθήματα: «Δεν θα περάσουν», «Μετά τα
χαρτομάντιλα μιας χρήσεως, η γενιά μιας χρήσεως», «Όχι στο πέταμα των νέων»,
«Κουραστήκαμε να είμαστε στυμμένες λεμονόκουπες», «Όχι σε μια κυβέρνηση που
ρίχνει τους εργαζόμενους βορά στους εργοδότες».

Αιτία, η ανεργία. Που ειδικά στους νέους φτάνει το 21%! Αφορμή, ο νόμος Βιλπέν
που επιτρέπει στους εργοδότες να απολύουν χωρίς αποζημίωση τους νέους κάτω των
26 ετών ύστερα από δύο χρόνια εργασίας. Και αποτέλεσμα: ολόκληρη η Γαλλία
ανάστατη, τα μισά Πανεπιστήμια κλειστά ή υπό κατάληψιν, συγκρούσεις,
οδοφράγματα, τραυματισμοί, συλλήψεις. Και δεν αποκλείεται η «φωτιά» να περάσει
στη Γερμανία, αλλά και στην Ιταλία όπου η κοινωνία έχει παρά πολλά ανεχθεί.

Εκείνο πάντως που σημείωσα στην αρχή και θέλω να το επαναλάβω, είναι ότι οι
Γάλλοι έχουν την εξέγερση στο αίμα τους τα μεταπολεμικά χρόνια. Αυτοί δεν
είναι που απέρριψαν με ένα ξερό «όχι» το Ευρωσύνταγμα; Στη Γαλλία, πριν από
λίγο καιρό δεν ξεσηκώθηκαν οι νέοι, παιδιά μουσουλμάνων μεταναστών αλλά Γάλλοι
υπήκοοι, στα προάστια του Παρισιού για την περιθωριοποίησή τους – τον
κοινωνικό αποκλεισμό τους; Και έρχεται τώρα η Σύμβαση Πρώτης Απασχόλησης, για
να ξεσηκώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην Τουλούζη, την Γκρενόμπλ, το
Μπορντό, τη Ρεν, το Νανσί, τη Νάντη και να μειώσει μέσα σε λίγες ημέρες τη
δημοτικότητα του Γάλλου πρωθυπουργού κατά 4 μονάδες!

Έχω έναν φίλο οικονομολόγο, καθηγητή Πανεπιστημίου. Δίδασκε για πολλά χρόνια
στη Βενσέν. Περίμενε πάντοτε μια σπίθα που θα άναβε μια μικρή, έστω, πυρκαγιά.
Για να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι καπιταλιστές ότι δεν είναι δυνατόν να
παίζουν συνεχώς μπιλιάρδο στις πλάτες των εργαζομένων, χωρίς να δίνουν
λογαριασμό σε κανέναν! Με πήρε προχθές στο τηλέφωνο. Δεν μπορώ να ισχυρισθώ
ότι ήταν ενθουσιασμένος. Πάντως αισθανόμουν ένα μικρό μειδίαμα στα χείλη του
την ώρα που μου μιλούσε: «Κάτι γίνεται. Κάτι κινείται. Ας ελπίσουμε ότι θα
βγει σε καλό…».

Πάντως ο Βιλπέν και ο προστάτης του, ο Σιράκ, βλέπουν ότι πρέπει να βάλουν
λίγο νερό στο κρασί τους. Ήδη άνοιξαν κάποια μικρά «παράθυρα» για διάλογο. Ο
ΣΕΒ όμως, εδώ, επιμένει: «Αύξηση 2,8% και πολύ σάς είναι»! Ευτυχώς, η
κυβέρνηση παίρνει αποστάσεις.

ΥΓ: Από το πρωί, δεν μπορώ να δουλέψω από τη φασαρία. Τα αεροπλάνα πετάνε από
την Ακρόπολη και χαλάνε τον κόσμο! Πρόβες για την παρέλαση…