Kυβέρνηση τετραετίας

ΤΟ πιο δύσκολο στην πολιτική είναι ο υπολογισμός του χρόνου. Το κλασικό
παράδειγμα είναι η περίφημη στρατηγική τού «ώριμου φρούτου». H N.Δ. χρειάστηκε
να περιμένει έντεκα χρόνια και τέσσερις εκλογές για να ωριμάσει το ΠΑΣΟΚ και
να πέσει από το δέντρο της εξουσίας. Το αντίστροφο φαίνεται να συμβαίνει με τη
N.Δ. στην κυβέρνηση. Αυτοί που μιλούσαν για «οκταετία Καραμανλή», βλέπουν τώρα
τις δημοσκοπήσεις να έχουν έρθει στα ίσα πάνω στη διετία.

Ο χρόνος είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου.
Ανέλαβε δύο μήνες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του 2004. Αυτό για άλλους
ήταν πολύ αργά, με την έννοια ότι δεν πρόλαβε να κάνει την προεκλογική
εκστρατεία που ήθελε. Και για άλλους πάλι πολύ νωρίς, με την έννοια ότι θα
ήταν προτιμότερο να περιμένει να περάσουν και οι ευρωεκλογές για να γίνει
πρόεδρος.

H χρονική διάσταση βάρυνε και στη συμπεριφορά του Γιώργου ως αρχηγού της
αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Παπανδρέου επικρίθηκε γιατί δεν πίεζε την
κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ κάποιοι τον μέμφονταν κατ’ ιδίαν ότι «ακολουθεί
στρατηγική οκταετίας». Ότι δηλαδή δεν καιγόταν να κερδίσει τις προσεχείς
βουλευτικές εκλογές, νιώθοντας ασφαλής στην προεδρική καρέκλα και
υπολογίζοντας ότι οκτώ χρόνια στην αντιπολίτευση θα του επέτρεπαν να
ξεφορτωθεί τους «παλιούς».

ΟΛΑ αυτά είναι σήμερα εξόχως ανεπίκαιρα. Ο ίδιος ο Παπανδρέου πιστεύει
ότι η γρήγορη φθορά της N.Δ. οφείλεται στο ότι η συντηρητική παράταξη προσήλθε
στην κυβέρνηση χωρίς σχέδιο και χωρίς προτεραιότητες. Ότι η N.Δ. ενδιαφέρθηκε
να αποκτήσει την εξουσία και θέλει να τη διατηρήσει, αλλά δεν έχει όραμα για
τη χώρα. Στο επιτελείο του Παπανδρέου, επισημαίνουν επίσης τις διακυμάνσεις
της παρουσίας του Κώστα Καραμανλή. Ο Πρωθυπουργός ήταν σημείο αναφοράς για την
παράταξή του, «τώρα όμως που εξαφανίστηκε από το πλατό, η N.Δ. έχει συμπτώματα
αποπροσανατολισμού».

Πολιτικός με ήπιο στυλ, αλλά όχι και χωρίς εμμονές, ο Παπανδρέου συνεχίζει να
πορεύεται με τον δικό του ρυθμό. Το ΠΑΣΟΚ περνάει σιγά σιγά μπροστά, αλλά ο
αρχηγός του δεν έχει άγχος να υποδείξει ποιοι θα είναι στην κυβέρνησή του ή να
ξεδιπλώσει πλήρως το πρόγραμμά του. Αυτά είναι πιέσεις που αισθάνονται άλλοι,
ιδίως αυτοί που θέλουν να καπαρώσουν μια θέση στην επόμενη ηγετική ομάδα του
ΠΑΣΟΚ, όχι όμως ο ίδιος ο Γιώργος. Την ίδια ώρα, κορυφαία στελέχη του
Κινήματος βλέπουν το θέμα των υποκλοπών – που οι κυβερνητικοί χαρακτηρίζουν
κατ’ ιδίαν «ρηχό» – να βαθαίνει. Είναι ένα ζήτημα στο οποίο η αξιωματική
αντιπολίτευση θα επιμείνει και όπου έχει πράγματα και να πει και να
αποκαλύψει.

Για άλλη μια φορά στην πολιτική καριέρα τού Παπανδρέου ο χρόνος επιταχύνεται.
Ο Γιώργος, πάντως, δεν μπαίνει στον πειρασμό να τρέξει πιο γρήγορα. Έτσι, η
αλλαγή τού πολιτικού κλίματος γίνεται σε ένα είδος «σλόου μόσιον». Δεν είναι
εύκολα αντιληπτό. Ωστόσο, ένα από τα πρωταρχικά στοιχεία του πολιτικού
χαρακτήρα του Γιώργου ίσως να είναι η υπομονή.