ANAΛΩΣIMA Hμέρα του καταναλωτή

Τα σούπερ μάρκετ χθες δεν έκλεισαν, ας γινόταν απεργία. Στα σούπερ μάρκετ δεν
απεργούν ποτέ, όσο θυμάμαι. Κατά κάποιον τρόπο γιόρταζαν την ημέρα του
καταναλωτή με αυξημένη πελατεία, ίσως επειδή οι απεργοί μπορούσαν να βγουν για
ψώνια. Υπήρχαν και κάμποσα παιδιά αφού απεργούσαν τα σχολεία, έτρεχαν στους
διαδρόμους, διάλεγαν από τα ράφια ό,τι πιο φανταχτερό και πολυδιαφημισμένο.
Αληθινές φράουλες είχε το μανάβικο; Αυτά θα προτιμούσαν τα μπισκότα και τις
σοκολάτες με τη φωτογραφία τους απέξω, τον χυμό στο κουτί, το ντιζάιν του
πακέτου. Μήλα στο καφάσι και πορτοκάλια και λαχανικά, κρέατα και ψάρια, όλα τα
φυσιολογικά φαγητά του κόσμου απωθούν τα παιδιά απολύτως. Τραβούσαν τις
μαμάδες να φύγουν από εκεί, να πάνε στις αδιαφανείς συσκευασίες σελοφάν με τα
τσιπς και τα κρουασάν, στα ψυγεία με τα έτοιμα γλυκά και τα σοκολατούχα
γάλατα. Αυτά τους αρέσουν. Ούτε καν οι ξηροί καρποί τους συγκινούν, ακόμα και
εκεί χρειάζεται δεύτερη σκέψη, μεσολάβηση. Φυσικό είναι βέβαια, έχουν
ελκυστικότερη όψη τα χρωματιστά κουτιά, η γεύση έχει καλλιεργηθεί από νωρίς
προς τις έντονες προτιμήσεις. Και η ημέρα του καταναλωτή; E, αυτό ακριβώς δεν
θα μπορούσε να είναι; Γιατί να τσακωνόμαστε συνέχεια με τα παιδιά, φάτε κάτι
υγιεινό, πώς θα αποκτήσετε γερά κόκαλα, είστε στην ανάπτυξη, όλα αυτά τα
βαρετά, τα κουραστικά, τα μάταια… Γιατί να μην παραδοθούμε στην κατανάλωση,
στα δικά τους γούστα, να πάρουν ό,τι θέλουν, να φάνε σοκολάτα για μεσημεριανό,
τσιπς για βραδινό, κριτσίνια σε κρέμα για απογευματινό (όλα μαζί στη
συσκευασία), να ξεκουραστούν η μάνα και ο πατέρας; Και ίσως αργά το βράδυ να
τους πει, πάνω στο τρίτο έτοιμο δήθεν κρουασάν με γεύση κεράσι και ουσία
συντηρητικού, «δώσε να δοκιμάσω κι εγώ λίγο».